Snitches get stitches! But should they really?!

Μεγάλη μέρα η χθεσινή.

Πήγαμε στον αγαπημένο μας Μουστάκα να πάρει η μεγάλη μας  κόρη δώρο με τα λεφτά που μάζεψε τσουκου τσουκου από τον κουμπαρά της ( είναι μικρή για να έχει κουμπαρά? Δεν αντιλαμβάνεται την αξία του χρήματος? Γιατί να μπαίνει από τόσο μικρή σε αυτή τη διαδικασία? Πολλά ερωτήματα που έχω ακούσει χίλιες φορές αλλά φυσικά θα σου πω άλλη φορά. Μη με κάνεις να παρεκκλίνω της σκέψης μου….δε θέλω και πολύ…)

Πήρανε οι δυο αδελφούλες τα καροτσάκια τους και όση ώρα εμείς χαζεύαμε επιτραπέζια (Ε είπαμε, γονείς γονείς αλλά απόλυτο must να γελάμε παρέα) αυτές παίζανε. Ήρεμα. Πολύ ήρεμα. Ακούω σε κάποια φάση ένα μικρό μπουμ…τρακάρανε τα καροτσάκια τους. Οκ so what?  Τους λέω λοιπόν, « κορίτσια παίξτε αλλά προσέξτε μην χτυπήσετε. Μην κάνετε έτσι». Γυρίζει η μεγάλη μου η κόρη και μου λέει «δεν το έκανα εγώ μαμά. Η αδελφούλα μου το έκανε». Αυθόρμητα λοιπόν της λέω « Αγάπη μου μη γίνεσαι καρφί»

Χμ……………..Και εδώ μπαίνει ο Λάζαρος στη μέση…..Έχω βρει τον μάστορα μου με αυτόν τον άντρα, στο είπα? Δεν υπάρχει άνθρωπος πιο ήρεμη δύναμη από τον άντρα μου και ταυτόχρονα τόσο δυναμικό και παρατηρητικό που να λες τσάμπα έφαγα τα χρονιά μου στα θρανία να σπουδάζω για να παρατηρώ την λεπτομέρεια στους ανθρώπους………. (καλά για την υπομονή του ας μη μιλήσω καλύτερα…)

AAAAAAAAANYWAY! Μου λέει λοιπόν ( φυσικά όχι μπροστά στα παιδιά) « μην τους λες έτσι. Αυτή η νοοτροπία μας έφαγε στην Ελλάδα και είμαστε σε αυτό το χάλι. Αυτός που λέει το σωστό και τον λέμε καρφί»

Τροφή για σκέψη. Γενικά από το πουθενά μια κουβέντα θα μου πεις και αρχίζει ο συλλογισμός και τρέχει. Αν δηλαδή με δεις σε μια παρέα σιωπηλή να μη μιλάω (σπάνιο αλλά συμβαίνει)  chances are ή να βαριέμαι ή πιο πιθανό κάτι να σκέφτομαι.

AAAAAAANYWAY. Μωρε  λες? Ξέρεις, αυτή η ιδέα του καρφιού μου είναι πολύ οικεία. Από μικρή εγώ δεν έλεγα ποτέ ψέματα. Καλο αυτό θα βιαστείς να πεις, αλλά κάπως το βρήκα μπροστά μου αυτό. Αν θα έκανα μια ζημιά, έλεγα την έκανα εγώ. Αν γινόταν η ζημιά και δεν ήξερα ποιος την έκανε, έλεγα « δεν ξέρω ποιος την έκανε». Αν, γινόταν η ζημιά και ήξερα ότι την έκανε ο τάδε ,έλεγα « την έκανε ο τάδε». « ΟΥΟΥΥΥΥ!!! Καρφιιιιι». «Έττυ μην καρφώνεις τους φίλους σου» συμπλήρωναν οι μεγάλοι. Βέβαια οι μεγάλοι μου έλεγαν πάντα να μην λέω ψέματα, και αν κάποιος με ενοχλήσει να τους το πω, και αν κάτι κακό συμβαίνει πάλι να το πω. Διττό μήνυμα το λες αυτό …..και μπέρδεμα στο μυαλό ενός παιδιού. Αλλά και ενός ενήλικα.

Γιατί μαθαίνουμε στα παιδιά μας ότι το να πουν ποιος έσφαλε είναι μεμπτό?

Γιατί να μεγαλώσω τις κόρες μου καλλιεργώντας τους την κριτική σκέψη και αναπτύσσοντας την παρατηρητικότητα τους για τον κόσμο και μετά να τους πω « Αυτά που είδες κράτα τα για τον εαυτό σου? Μπορεί να βλέπεις ότι ο τάδε συμμαθητής σου κοροϊδεύει το τάδε παιδάκι στο σχολείο αλλά εσύ μην πεις τίποτα στη δασκάλα. Μην είσαι καρφί»

Και σε τελική ανάλυση γιατί να κάνω δικό μου handicap την καφρίλα του αλλού και να μην του το πω? Δηλαδή εμ παρκάρεις μπροστά στην ράμπα των ανάπηρων και δεν μπορεί ένας άνθρωπος με καρότσι να βγει μια βόλτα, εμ και θα μου κάνεις και παράπονα που κάλεσα την αστυνομία να σε γράψει? (θα σου γράψω άλλη φορά για όλα αυτά τα ωραία. Έχω πολλά)

Μεγαλώνοντας έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι κανείς δε θέλει την αλήθεια. Σε ρωτάει ο άλλος αν σου άρεσε το καινούριο του απόκτημα και αν τολμήσεις να κάνεις έστω και έναν μορφασμό που να δείχνει ότι δεν τρελάθηκες (καλά αν τολμήσεις να το ξεστομίσεις κιόλας χάθηκες!) τότε ο άλλος παρεξηγείται. Κάτσε ρε φιλέ. Συγγνώμη. Δε με ρώτησες? Με ρώτησες για να ακούσεις αυτό που ήθελες να ακούσεις η επειδή ήθελες την γνώμη μου? Γιατί αν με ρώτησες για την γνώμη μου τότε γιατί παρεξηγείσαι όταν σου την λέω?

Γιατί με κατηγορείς όταν κάνεις κάτι λάθος και εγώ στο υποδεικνύω? ( βλέπε κάφρο που παρκάρει όπου γουστάρει και εσύ απλά καλείς την αστυνομία)

Ξέρω εγώ Κυριά! Να πω να πω?

Γιατί μεγαλώσαμε γενιές και γενιές ανθρώπων που αρέσκονται στα ωραία, μεγάλα λόγια . Πράξεις not so much! Αλλά τα λόγια παχιά!!! Γιατί μάθαμε ότι μπορώ να πατήσω πάνω στον αδύναμο για να φανώ και αν ο αδύναμος τολμήσει και βγάλει άχνα τότε και εγώ θα του δώσω μια και θα δει αυτός. Γιατί μάθαμε ότι μας επιτρέπεται να κάνουμε ό,τι γουστάρουμε χωρίς να σκεφτόμαστε τον διπλανό μας και αν κάποιος μας επαναφέρει στην τάξη να τον λέμε καρφί, περίεργο, « ε πως κάνεις έτσι τώρα?» « όλοι το ίδιο κάνουν» και το αγαπημένο μου « σε εμένα το λες? Δεν βλέπεις τον άλλον που έκανε χειροτέρα?»  Και τι σημαίνει αυτό μαντάμ? Και τον άλλον βλέπω και εσένα βλέπω. Δες εσύ τα δικά σου λάθη και άσε τον άλλον.

Keep calm!Μην ασχολείσαι αγάπη μου. Οι άνθρωποι αυτοί είναι μικροί. Και ξέρεις και τι άλλο είναι? Ελλιπείς από αγάπη…

…….γιατί πάντα όλα εκεί καταλήγουν. (that chick is all about the love!) Δεν αγαπήθηκαν αρκετά αυτοί οι άνθρωποι από την οικογένεια τους και έτσι ο μόνος τρόπος να πάρουν καλό βλέμμα από τους γονείς τους ήταν να ρίχνουν πάντα το φταίξιμο των πράξεων τους στους άλλους. Να μη φαίνεται ποτέ ότι αυτοί έσφαλαν. Γιατί σφάλμα, σήμαινε τιμωρία και τιμωρία σήμαινε « οι γονείς μου δε με αγαπάνε εφόσον κάθε φορά που σπάω το βάζο με χτυπάνε- μου φωνάζουν-με εξευτελίζουν μπροστά σε τρίτους!». Και που να σηκώσουν τέτοια απόρριψη στις παιδικές τους πλάτες?

Γι’ αυτό σου λέω. Την επόμενη φορά που θα σε πει κάποιος καρφί, χαμογέλα και θυμήσου ότι δεν φταίει το παιδάκι. Οι γονείς του φταίνε…….( Ε τώρα αν θες να του απαντήσεις και καταλλήλως be my guest!!!! )

……cause parETTYng is all about raising strong, confident kids!!!

Να είσαι καλά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s