Η αποδόμηση των ενοχών μίας εργαζόμενης-φοιτήτριας μαμάς!

Πήγα τις προάλλες να παραλάβω τα βαφτιστικά ρουχαλάκια για το βαφτιστήρι μας!!! Σου είπα ότι έγινα για πρώτη φορά νονά? Όχι ε? Ε στο λέω τώρα και είμαι κατενθουσιασμένη μιας και το μωράκι αυτό το λατρεύω από όταν στην κοιλίτσα της μανούλας του!!! Aaaaanywayyyy εκεί που λες συναντώ μια άλλη αγαπημένη μου φίλη, αρχίσαμε το μπούρου μπούρου και φεύγοντας επειδή βιαζόμουνα ( όπως πάντα) με διάβασμα, τελευταίες δουλειές της βάφτισης, μαγειρέματα, παιδιά και τα συναφή μου λέει η φίλη μου « Ρε συ! Ειλικρινά σε θαυμάζω» . Φυσικά αναφερόταν στην απόφαση μου πέρυσι να συνεχίσω το μεταπτυχιακό μου που άφησα όταν γέννησα τα κορίτσια.

Μαζί με αυτά τα τόσο ευγενικά και γεμάτα αγαπη σχόλια όπως της φίλης μου όμως έχω εισπράξει από φίλες και σχόλια του τύπου « Α ωραία που συνεχίζεις το μεταπτυχιακό, αλλά τα παιδιά ποιος θα τα κρατάει?» « θα λείπεις τόσες ώρες ε?» « και πότε διαβάζεις? Κυριακές????? Και τα παιδιά?» και όλα αυτά τα σχόλια φυσικά συνοδεύονται από το « Ε εντάξει. Δε σε κρίνω. Η κάθε μαμά κάνει ό,τι θεωρεί καλύτερο για το δικό της παιδί».

Ανάμεσα σε αυτές τις δυο εκ διαμέτρου αντίθετες προσεγγίσεις για το αν πρέπει η μαμά να είναι 24/7 με το παιδί της η όχι προσπαθώ και εγώ να βρω που ανήκω. Ξέρεις όταν γέννησα τα κορίτσια μας έμεινα με τη θέληση μου σπίτι να τις μεγαλώσω. Και όταν λέω έμεινα σπίτι το εννοώ κυριολεκτικά. Χωρίς βοήθεια ( είπαμε ο άντρας μας δεν πιάνεται για βοήθεια , είναι και δικά του παιδιά ) χωρίς γιαγιάδες να μπαινοβγαίνουν στο σπίτι για « μου κρατάς μισή ώρα το παιδί να πεταχτώ σε μια δουλίτσα» χωρίς τίποτα. Όχι ότι δεν υπήρχε βοήθεια αν την ήθελα. Απλά εγώ μέσα μου, έχοντας κάνει δικές μου, τις φωνές όλων αυτών που μαστιγώνουν τη μαμά που θα βγει έξω από το σπίτι , θα δουλέψει, θα βγει για ποτό με τις φίλες τις, θα πάει σινεμά και 2ημερα με τον άντρα της σε συνδυασμό με το ότι λατρεύω τα κορίτσια και ήθελα να είμαι συνέχεια μαζί τους για να μην χάσω τίποτα από όλα τα καταπληκτικά πράγματα που κάνουν έμεινα σπίτι. Και πρόσεξε με, δεν το μετανιώνω και αν όλες οι μαμάδες που το ήθελαν μπορούσαν να το κάνουν για τα 2 πρώτα χρόνια της ζωής των παιδιών τους θα το συνιστούσα ανεπιφύλακτα

Όταν όμως είπα ότι θα ξεκινήσω το μεταπτυχιακό είχα πάρα πολλές ενοχές, όπως νομίζω έχουνε οι περισσότερες αν όχι όλες οι εργαζόμενες μαμάδες όταν επιστρέφουν στη δουλειά. Είχα ενοχές για το ότι θα τους λείπω. Είχα ενοχές για το ότι θα έχανα 2 απογεύματα από τη ζωή τους και μέσα σε εκείνες τις ώρες πόσα απίστευτα μπορούν να κάνουν και να είμαι εκεί να τα δω live. Είχα ενοχές γιατί ήξερα ότι μεταπτυχιακό δεν είναι μόνο τα 2 απογεύματα που θα έλειπα αλλά και πόσα πρωινά που θα έπρεπε να διαβάζω άρα και άλλες ώρες απουσίας μου. Και όλα αυτά που σου λέω ήταν για πέρυσι γιατί φέτος εκτός από τα μαθήματα μου συμμετέχω σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα του σωματείου «ΕΛΙΖΑ» για την παιδική κακοποίηση και πηγαίνουμε σε σχολεία ….άρα και άλλες ώρες μείον από τα παιδιά μου. Οι πιο δύσκολες ενοχές όμως ήταν αυτές που είχα επειδή περνούσα καλά και μακριά από τα κορίτσια μου.

Περνάω καλά όταν πηγαίνω στη σχολή μου. Ναι κουράζομαι πολύ, ναι κάποια μαθήματα δεν παλεύονται, αλλά γουστάρω γιατί είναι ο χρόνος ο δικός μου, αυτός που κάνω κάτι για εμένα. Με πηγαίνει μπροστά και με εξελίσσει ως άνθρωπο.

Και ύστερα προσπαθώ να πάρω την παλιά Έττυ (αυτήν που δεν άφηνε ποτέ τα κορίτσια και ήταν τρελή με το να είναι συνέχεια μαζί τους ) και την καινούρια Έττυ ( αυτήν που τις αφήνει κάποιες ώρες και περνάει και καλά κιόλας ) και να βάλω στην εξίσωση και τα βιώματα τα δικά μου όσο μεγάλωνα αλλά και τα μηνύματα που παίρνουμε από την κοινωνία και να βγάλω ένα συμπέρασμα που να λειτουργεί για εμένα και εύχομαι και για εσένα!

Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι η επανέναρξη του μεταπτυχιακού μου παρότι λείπω κάποιες ώρες από το σπίτι μόνο δώρο είναι για τα παιδιά μου. Ξέρεις γιατί? Καταρχάς γιατί μεγαλώνουμε παιδιά σε δύσκολες εποχές. Ένα κακό που έχουμε οι άνθρωποι είναι ότι επαναπαυόμαστε. Επαναπαυόμαστε στο σύντροφο που έχουμε ακόμα και αν δε μας γεμίζει « γιατί που να βρίσκουμε άλλον». Επαναπαυόμαστε σε μια φιλία που δε μας δίνει χαρά « γιατί έλα μωρέ τον/την ξέρω από μικρή » και επαναπαυόμαστε σε παλιές συνήθειες και γνώσεις. Πήγαμε Πανεπιστήμιο, κάναμε και ένα μεταπτυχιακό, βρήκαμε και μια δουλίτσα και καλωσορίστε την ρουτίνα στη ζωή σας. Η γνώση ποτέ δε σταματάει. Και αυτό είναι κάτι που θέλω τα παιδιά μου να δουν από την κίνηση μου να πηγαίνω και εγώ « σχολείο για μαμάδες» όπως το λέμε εμείς. Δεν σταματάω να εξελίσσομαι επειδή έγινα μαμά, ούτε έγινα μαμά και αυτομάτως τα ενδιαφέροντα μου είναι μόνο πάνες, σχολεία, δραστηριότητες παιδιών και παιδικά κατορθώματα. Όχι έχω και άλλα πολλά εγκεφαλικά κύτταρα τα οποία θέλουν ενίσχυση και εκπαίδευση και αυτό δεν έχει ηλικία! Γηράσκω αεί διδασκόμενος όπως έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι άλλωστε!!!

Ένα ακόμη όφελος που έχουν τα κορίτσια μας όταν βλέπουν τη μαμά τους ότι συνεχίζει τις σπουδές της είναι το πρότυπο που τους δίνω. Δε μεγαλώνουμε κορίτσια που θα πρέπει να μπουν σε καλούπια που πολλοί άνθρωποι των προηγούμενο γενεών μπήκαν. Ποτέ δεν είναι αργά να ξεκινήσεις  κάτι καινούριο, να κάνεις κάτι που σε γεμίζει και να εξελιχθείς ως άνθρωπος. Δε σημαίνει ότι επειδή παντρεύτηκες και έκανες παιδιά τέρμα η ζωή και τα κεφαλιά μέσα ( εμετός το λιγότερο με αυτές τις απόψεις). Και μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου ότι αυτά τα έλεγαν παλιά και τώρα τα πράγματα άλλαξαν….χα και ξανά χα!! Εγώ τα άκουσα όλα αυτά όταν ανακοίνωσα ότι θα επιστρέψω στα θρανία !! Οπότε το νου σας αγάπες μου γλυκές!!! « Don’t ever let anyone turn your sky into a ceiling!!!»

Και τέλος έχω να σου πω ότι με το να συνεχίζω να ψάχνω τον εαυτό μου και έξω από τα πλαίσια της μητρότητας είναι το πιο ουσιαστικό δώρο που μπορώ να κάνω στα παιδιά μου. Βλέπω μαμάδες που έχουν παρατήσει τα ενήλικα ενδιαφέροντα τους και αφιερώνονται ολοκληρωτικά στα παιδιά τους. Και μην γελιέσαι. Αυτές οι μαμάδες μπορεί να είναι μαμάδες που δουλεύουν ή που δε δουλεύουν.  Γιατί η μαμά που για 20 χρόνια θα έχει αφιερωθεί αποκλειστικά στο μεγάλωμα των παιδιών της πάει με μαθηματική ακρίβεια το παιδί της σε ενοχικό ενήλικα. Γιατί? Γιατί όταν το παιδί της ενηλικιωθεί και θα θελήσει ( ελπίζουμε) να φύγει από τα φτερά της μανούλας και να ανεξαρτητοποιηθεί θα σέρνει τη μανούλα από πίσω του όπως σέρνει ο φυλακισμένος τη σιδερένια μπάλα στο πόδι του. Γιατί θα έχει ενοχές « να αφήσει τη μανούλα που έγινε θυσία για να τον/την μεγαλώσει»  και « πως να την αφήσω τώρα μόνη της που έχει μάθει να είμαι πάντα κοντά της?». Τα παιδιά μας θα φύγουν μια μέρα από την αγκαλιά μας. Γι’ αυτό τα μεγαλώνουμε. Θέλω τα κορίτσια μου όταν φύγουν από το σπίτι να με παίρνουν τηλέφωνο και να μην νιώθουν ότι είναι η μόνη πηγή ευτυχίας για εμένα αυτό το τηλεφώνημα,  γιατί έχω και άλλα πράγματα που με γεμίζουν και που με κάνουν χαρούμενη και τα παιδιά μου το ξέρουν αυτό!

Ναι, τις λατρεύω, ναι ζω για τα παιδιά μου, ναι στην σκέψη ότι θα φύγουν για σπουδές μια μέρα βάζω τα κλάματα από τώρα (τραγική το ξέρω άστα να πάνε), αλλά δε θέλω να είναι η μόνη μου πηγή ευτυχίας τα παιδιά μου. Γιατί αν το μόνο που με κάνει χαρούμενη είναι τα παιδιά μου τότε οι ίδιες αυτόματα μια ζωή θα έχουν τον ρόλο του διασκεδαστή της μαμάς. Αν η μαμά είναι στενοχωρημένη θα είναι δική τους δουλειά να την κάνουν καλά. Και αν δεν τα καταφέρνουν? Πόσο βαρύ είναι όλο αυτό το φορτίο για τις πλάτες των παιδιών μας?

Και μέσα σε όλα αυτά έχω να σου πω ότι τώρα που λείπω κάποιες ώρες από το σπίτι οι ώρες που είμαι μαζί με τα κορίτσια μου είναι πιο παραγωγικές. Θες η λαχτάρα που έχουμε η μια για την άλλη. Θες ότι έχοντας λιγότερο χρόνο ψάχνεσαι να κάνεις πιο διασκεδαστικά πράγματα ενώ παλιά που ήμασταν συνέχεια μαζί μπορεί να βαλτώναμε στις κλασικές επιλογές? Δεν ξέρω. Πάντως εμένα η απόφαση μου αυτή μόνο ανανέωση μου έχει φέρει και έχει φέρει και φοβερή ισορροπία στη σχέση μου με τα παιδιά μου!!! ( θύμισε μου τα λόγια αυτά αισιοδοξίας όταν θα κάνω την πτυχιακή μου…θα τα χρειαστώ)!!!

Αυτά από εμένα για σήμερα!

Αλήθεια εσένα πως σε βρήκε η νέα σεζόν?

………….. cause with parETTYng we evolve to something better than we used to be!!

3 thoughts on “Η αποδόμηση των ενοχών μίας εργαζόμενης-φοιτήτριας μαμάς!

    1. Σε ευχαριστω πολυ. Προσπαθω πολυ να βαζω τις σκεψεις μου γυρω απο τη μητροτητα παντα σε διασταση που ταιριαζει σε εμενα και την οικογενεια μου και οχι σε τι μου οριζουν οι αλλοι. Να εισαι καλα!!!

      Μου αρέσει!

  1. Μπράβο ρε συ κορίτσι!! Μπράβο!! Πιο πολύ για το σκεπτικό σου γύρω από την ανεξαρτησία των παιδιών. Το λέω και το βροντοφωναζω, δεν μας ανήκουν τα παιδιά, απλά είμαστε οι μεντορες τους για όσο καιρό χρειάζονται την εμπειρία μας και μετά πρέπει να πετάξουν μόνα τους! Καλό διάβασμα κ καλό κουράγιο! I’ve been there!❤

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s