«Θέλω να μ’αγαπάς για αυτό που είμαι!» Μπορείς?

Ένα συνηθισμένο βράδυ σαν τα περισσότερα, κάτσαμε με τον Λάζαρο επιτέλους κάπου εκεί μετά τις 10 το βράδυ κουρασμένοι στον καναπέ για χαλάρωση και χουχούλιασμα. Είπαμε να δοκιμάζαμε να δούμε ταινία, γελάσαμε και οι 2 διότι ξέραμε ότι με την κούραση που είχαμε δε θα βλέπαμε ούτε 15 λεπτά και είπαμε να χαζέψουμε λίγο τηλεόραση.

Είχε το μουσικό σόου The Voice. Παλιά το βλέπαμε φανατικά (σχεδόν δηλαδή). Φέτος δε σου κρύβω ελαφρώς το βαριέμαι αλλά ας πάει και το παλιάμπελο λέω! Ας το βάλουμε. Καλά γελάσαμε τόσο πολύ με τον Λάζαρο, όχι ότι κοροϊδεύαμε τους διαγωνιζόμενους αλλά να ….. πάντα διασκεδάζουμε τρελά να βλέπουμε τέτοια σόου και να σχολιάζουμε…ειδικά ο Λαζ. Με κάνει και γελάω τόσο μα τόσο πολύ που θυμάμαι γιατί τον ερωτεύτηκα τόσο εξαρχής.

Aaaaaaanywayyyy…!!!

Έρχεται η σειρά του Παναγιώτη. Ένα παιδί με μουσική παιδεία και επίπεδο. Που το ξέρω? Τι να σου πω? Νομίζω η ποιότητα του ανθρώπου φαίνεται. Φαίνεται από τον τρόπο που μιλάει ,από το βλέμμα του , από το πως διαχειρίζεται μια απόρριψη, από παντού το καταλαβαίνεις. Ο Παναγιώτης απέχει αρκετά από το πρότυπο του άντρα του πολλά βαρύ… ξέρεις αυτουνού που λέει λίγες κουβέντες και καλές ( ή έτσι νομίζει φυσικά), που δε διαβάζει ποίηση ή δε βλέπει ρομαντικές κομεντί και φυσικά αν βρεθεί ποτέ έξω με παρέα για χορό το πολύ να κουνήσει ρυθμικά λίγο το πόδι του στο τσακίρ κέφι γιατί « Οι άντρες δεν χτυπιούνται σαν τα χταπόδια όταν χορεύουν ( εκτός φυσικά ότι δεν κλαίνε κιόλας αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα)». Είχε ζωντάνια , μπρίο, δυναμικότητα και μια δόση υπερβολής. Όταν τελείωσε είπα στον Λάζαρο πόσο πολύ μου άρεσε αλλά αναρωτήθηκα  φωναχτά «Για πες μου ρε Λάζαρε, πόσους από τους φίλους μας, που είναι νέα γενιά με νέα μυαλά ξέρεις που θα πήγαινε ο γιος τους σε ένα σόου και θα ήταν χαρούμενοι με την εικόνα αυτή?»

Καμία απάντηση.

Ύστερα βγαίνει μια άλλη κοπέλα. Η Κρυστάλλω! Τι προσωπικότητα Θεέ μου! Η φωνή της αλλά κυρίως η ερμηνεία της με συνεπήρε. Αλλά το ταμπεραμέντο της…. Αυτό ήταν όλο το ζουμί. Όχι της παρουσίας της….της ζωής γενικά. Ο αυθορμητισμός της, η καλοσύνη της , η χαριτωμενιά της, σαρωτικός χαρακτήρας!

Κράτα τα αυτά που σου είπα τώρα για λίγο για να μοιραστώ μαζί σου κάτι ακόμα. Πριν από λίγες μέρες είχαμε ενημέρωση από το σχολείο  των κοριτσιών. Μου μιλούσε λοιπόν η δασκάλα της μικρής μου και μου έλεγε πόσο υπέροχο παιδί είναι ( αλήθεια τώρα σε εμένα το λέει σκέφτηκα? ), πόσο συνεργάσιμη και πολλά άλλα. Μου λέει λοιπόν στο τέλος «Εάν θα έπρεπε να βρω ένα αρνητικό ας πούμε αυτό, ότι είναι λίγο δειλή στην αρχή. Δεν είναι το πρώτο παιδί που θα σηκωθεί στο θέατρο ή σε κάποια άλλη δραστηριότητα. Είναι το δεύτερο συνήθως, θέλει λίγο χρόνο. Αλλά εντάξει. Θα προσαρμοστεί σιγά σιγά και θα γίνει πιο τολμηρή!!!»

Η απάντηση μου ήρθε αυθόρμητα και κοφτά « ξέρετε, δεν είναι και απαραίτητο!! Δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια, ούτε  πρέπει να κάνουν τα ίδια με τους άλλους. Εμένα αυτό που μου λέτε δε μου ακούγεται καθόλου ως πρόβλημα!»

Και έρχομαι και αναρωτιέμαι. Συνέχεια τριβελίζουν το μυαλό μου αυτές οι σκέψεις από όταν έγινα μαμά. Δε μάθαμε τίποτα από την ιστορία? Δε μάθαμε τίποτα από εκείνο τον κύριο με το μικρό αυστηρό μουστάκι που φώναζε, που έβαζε τους ανθρώπους σε κατηγορίες και ήθελε να αφανίσει οποιοδήποτε είδος ανθρώπινης ύπαρξης που δεν πληρούσε τις δικές του προδιαγραφές της ‘Άριας φυλής?

Δε μάθαμε ότι το διαφορετικό και η διαφορετικότητα είναι το αλατοπίπερο της ζωής?

Λέω στα παιδιά μας ότι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί και αυτό είναι το ωραίο. Είμαστε σαν τα λουλούδια! Βγαίνουμε σε πολλά χρώματα και πολλά διαφορετικά σχήματα. Τι βαρετό που θα ήταν να υπήρχε μόνο ένα είδος λουλουδιού!!!

Πως όμως θα τις πείσω ότι αποδέχομαι την διαφορετικότητα των άλλων όταν δεν αποδέχομαι την δική τους.

Φαντάζεσαι η απάντηση μου στη δασκάλα της μικρής μου να ήταν άλλη? Γιατί έχω συναντήσει πολλούς γονείς που από την υπερβολική τους ανησυχία το παιδί τους να γίνεται αποδεκτό και να μην ξεχωρίζει από τους άλλους ( γιατί όποιος ξεχωρίζει στοχοποιείται κιόλας, ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν αυτοί) θα είχαν ήδη καταστρώσει το πλάνο «Ξε- ντροπαλοσύνης για παιδιά!!». Ξέρεις, με τα χαριτωμένα #not σχόλια « έλα αγαπούλα μου πήγαινε να παίξεις με τα άλλα παιδάκια στο πάρτι», την στιγμή που μόλις έχετε φτάσει σε ένα ξένο μέρος με δεκάδες άγνωστα παιδάκια. Ει!!! Περίμενε λίγο. Όποτε θέλει θα πάει το παιδί!!! Τι φοβάσαι ? μην τυχόν και δεν προλάβεις να πιείς τον καφέ σου ή το τί θα πουν οι άλλοι γονείς για το δικό σου διστακτικό παιδί! Θεέ μου τι ντροπή!! Ας του βάλουμε και φωτάκια με νέον και βελάκια να το δείχνουν λοιπόν γιατί ίσως να μην αρκούν τα πιεστικά σου σχόλια.

Αλλά θα μου πεις!!! Δύσκολο να έχεις ένα παιδί διστακτικό, που να σε καταλάβω εγώ τώρα, « ξέρεις τι περνάω εγώ» και τέτοια….(το παιδί σου να δεις τι περνάει που τεντώνεται να σε ικανοποιεί συνέχεια)

Και μετά έχεις το άλλο άκρο…. τον Παναγιώτη και την Κρυστάλλω που είναι τσίτα τα γκάζια. Εκεί να δεις δυσκολία οι γονείς…με αυτά τα παιδιά. « τί να το κάνω?», είναι υπερκινητικό, « πω πω πω πως με εξουθενώνει κάθε μέρα» και άλλα τέτοια. Σκέψου όμως να τα καταπίεζαν αυτά τα παιδιά για να γίνουν τα «ιδανικά» παιδιά μας (τα ποια?). Φαντάζεσαι οι γονείς του Παναγιώτη να καταπίεζαν την καλλιτεχνική του φλέβα από μικρό επειδή στην κοινωνία μας το πρότυπο του άντρα του πολλά βαρύ απέχει παρασάγκας από την εικόνα του παιδιού αυτού? Ή να προσπαθούσαν να βάλουν φρένο στο πικάντικο ταμπεραμέντο της αξιαγάπητης Κυπραίας?

Δε μου είναι πάντα εύκολο να αγκαλιάζω στοιχεία του χαρακτήρα των παιδιών μου που είναι κόντρα σε εμένα. Εννοείται δεν είμαι η τέλεια μαμά με τα τέλεια παιδιά. Τέτοιο τίτλοι μακριά από εμάς. Ωστόσο προσπαθώ πολύ να σκέφτομαι λίγα βήματα πιο μπροστά. Ναι, με τρελαίνει η ακαταστασία της κόρης μου (αν δεν το ξέρεις για εμένα είμαι control freak ,στα είπα όλα ΕΔΩ). Αλλά σκέφτομαι ότι αυτή είναι, το δωμάτιο της είναι ο χώρος της . Μόνο συγκρούσεις μπορώ να έχω και μάλιστα μετωπικές αν την καταπιέζω να γίνει κάτι που δεν είναι. Άλλωστε ,σκέφτομαι, τόσοι μεγάλοι καλλιτέχνες ήταν ακατάστατοι και χαοτικοί στους χώρους τους! Και η άλλη μου η κόρη. Είναι πληθωρική και μπορεί να σε τρελάνει μέχρι να γίνει το δικό της. Κουραστικό? Πολλές φορές ναι, αλλά μπορεί να είναι η επόμενη μεγάλη ηγέτης σε κάποιον τομέα (όχι απαραίτητα πολιτικό φυσικά).

Συμβουλές δεν δίνω ,αλλά αν θα μπορούσα να σου πω ένα πράγμα  αυτό θα ήταν το εξής. Το μεγάλωμα των παιδιών μας είναι μια εμπειρία που δεν περιγράφεται με λόγια, είναι συναρπαστική και αλλάζει και εμάς τους ίδιους. Θα σε προέτρεπα λοιπόν, να κάτσεις αναπαυτικά στην καρέκλα σου, να ανοίξεις τους ορίζοντες σου και να απολαύσεις αυτά τα μικρά πλάσματα. Παρατήρησε τι τους αρέσει και σε τί είναι καλά και εκεί να επενδύσεις. Και αν αυτό το κάτι σε κάνει εσένα να νιώθεις περίεργα και άβολα τότε μην αλλάξεις δραστηριότητα…..ψάξε μέσα ΣΟΥ να δεις τί σου ξυπνάει αυτό το Θέλω του παιδιού σου και προχώρησε εσύ ως άνθρωπος. Χρησιμοποίησε αυτή σου τη δυσκολία ως ευκαιρία να δουλέψεις δικές σου ανασφάλειες και βιώματα και άσε το παιδί σου να γίνει η καλύτερη εκδοχή του εαυτού ΤΟΥ!!!

Βγες έξω από την ασφαλή περιοχή σου (your comfort zone)  και απόλαυσε τα μοναδικά παιδιά σου!!!!

Όπως τραγούδησε και ο Παναγιώτης μου Free Your Mind and the rest will follow!!!!

Να είσαι καλά!

……………….cause parETTYng equals acceptance and love!!

19 thoughts on “«Θέλω να μ’αγαπάς για αυτό που είμαι!» Μπορείς?

  1. Ποσο ομορφα και απλα τα ειπες. Και ολα αυτα σε μια βραδιά βλεποντας το The voice! Ολοι οι άνθρωποι ειμαστε διαφορετικοι. Δεν μπορω να καταλάβω γιατι ΠΡΕΠΕΙ να μοιαζουμε….μεγαλο παραπονο το εχω….
    Σε φιλω!

    Μου αρέσει!

  2. Ρε συ θα τρελαθώ! Αυτή η ανάρτηση ήρθε σε μια εποχή που το θέμα ντροπαλοσύνη με προβλημάτιζε πολυ για το παιδί μου; Μήπως το συζητούσαμε και μαζί; Δεν το θυμάμαι να σου πω! Αχ εγώ είμαι από αυτές που λένε. » είναι ντροπαλή για αυτό δεν μιλάει, χαιρετάει, χαμογελάει κ.α.» Και μετά μόλις το ξεστομίσω μουτζώνω τον εαυτό μου και με βρίζω που πάλι έβαλα την ίδια ταμπέλα στο παιδί μου. Αχ γιατρέ μου πόσα έχουμε να πούμε στον επόμενο καφέ!!! Κάλη

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Καταρχήν θα ξεκινήσω με το γεγονός ότι με μπρίζωσες να μπω you tube να δω Παναγιώτη και Κρυστάλλω και να έρθω εδώ να συμφωνήσω πόσο δίκιο είχες! Η παιδεία και η σεμνότητα του Παναγιώτη με συγκίνησαν. Για την Κρυστάλλω τί να πω! Όταν τραγούδησε Τζόρτζια και Χάρτινο το φεγγαράκι ανατρίχιασα! Τρομερή προσωπικότητα!!! Αν και ήθελα να επιλέξει Μουζουράκη ή Μαραβέγια!
    Προχωράμε στο σοβαρό μέρος: η αναρτησή σου είναι χαστούκι αφύπνισης για εμάς τους γονείς. Δεν ξέρω που οφείλεται αυτή η κατηγοριοποίηση και το ενοχικό πως πρέπει όλοι να έχουμε τα τέλεια παιδιά, τα κοινωνικά, τα διαβαστερά, τα φρόνιμα. Φταίει η κοινωνία ή εμείς οι ίδιοι που δεν τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας;;;;
    Μέχρι πρόσφατα έκανα το λάθος αυτό πολύ έντονα. Και ακόμα το κάνω δλδ αλλά έχω βελτιωθεί αρκετά μπορώ να πω. Ο γιος μου είναι πολύ ζωηρός-υπερκινητικός και όχι και πολύ διαβαστερός. Οι δάσκαλοί του πάντα (με μοναδική εξαίρεση έναν καταπληκτικό) μου έκαναν παρατηρήσεις ότι είναι ζωηρός κλπ. Πάντα εμπαινα σε διαδικασία να δικαιολογούμαι. Φέτος έχει μια πολύ κρύα δασκάλα και όταν ξεκίνησε αυτή την κασέτα στην αρχή της χρονιάς, τα πήρα στο κρανίο Εττυ και της είπα: ενοχλεί στην τάξη; όχι! έρχεται διαβασμένος; Πάντα! Ε τότε είναι μια χαρά το παιδί μου! Ας μην είμαστε υπερβολικά απαιτητικοί και απόλυτοι. Δεν θέλουμε να μεγαλώνουμε στρατιωτάκια, αλλά παιδιά ευτυχισμένα με ελεύθερη βούληση. Δύσκολο βέβαια ομολογώ να απελευθερωθούμε από τις ταμπέλες αλλά όχι ακατόρθωτο!!
    Σ’ευχαριστώ για αυτή την εξαιρετική ανάρτηση!!!!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Καλα της ειπες.
      Ειναι οντως πολυ δυσκολο αυτη η απελευθερωση απο τις ταμπελες αλλα ταυτοχρονα τοσο λυτρωτικη. Και οχι μονο των παιδιων μας….και των διλων μας απο την δικη μας παιδικη ηλικια! Τις κουβαλαμε αρκετα χρονια! Φτανει!!!
      Τι αλλο να σου πω εσενα?
      Σ’αγαπω τοοοοοοοοοοοοοοοοοοσο πολυ!!!

      Μου αρέσει!

  4. αχ τελικα ειμαστε πολλες… Κι ο Νικολας δεν ειναι το πιο τολμηρο παιδι… αλλα πλεον δε με νοιαζει… Με νοιαζει να ειναι ο εαυτος του κι εγω τον αγαπω ετσι οπως ειναι… Και πλεον εχω σταματησει να δικαιολογω τη διαφορετικη συμπεριφορα του… κι εχω κοψει τα «ειναι ντροπαλος» ή «ντρεπεται» ή «θέλει το χρόνο του» κλπ… Οποτε ελπιζω να ειμαι σε καλο δρομο.. φιλια

    Μου αρέσει!

  5. Πολύ σωστές οι σκέψεις σου και με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη. Κάπου κάπου εμείς οι γονείς παρασυρόμαστε με τα «πρέπει», τα πρότυπα και τα στερεότυπα. Και φορτώνουμε τα παιδιά μας με κανόνες, ρόλους και υπερδυνάμεις που είναι βέβαιο οτι δεν κατέχουν. Είχα παρασυρθεί και εγώ στην αρχή και αυτό γιατί άκουγα δεξιά και αριστερά οτι η μικρή μου (18 μηνών) είναι αφάνταστα προσκολλημένη πανω μου, και θα γίνει αντικοινωνική και καθολου ανεξάρτητη. Μέχρι που ξύπνησα μια μέρα και αποφάσισα να τους γράφω, γιατί κατάλαβα οτι δεν είχαν ιδέα περί μητρότητας ή σωστής ανατροφής. Και πως όσοι δίνουν εύκολα συμβουλές είναι οι πρώτοι που δεν τις ακολουθούν. Σε φιλώ και πραγματικά απολαυσα κάθε λέξη!

    Μου αρέσει!

  6. Έττυ είσαι φοβερή! Δεν έχω ξανασχολιάσει, αλλά έχω ξαναδιαβάσει. Τα δικά μου παιδιά δεν τα λες «ντροπαλά», αλλά εγώ ήμουν έτσι μέχρι τα μισά χρόνια του δημοτικού. Από όσο μπορώ να θυμηθώ, νομίζω πως επειδή οι γονείς μου ήταν υπερβολικά εξωστρεφείς και κοινωνικοί ίσως όλο αυτό ένα πιο «ντροπαλό» παιδί κάπως να το κομπλάρει μερικές φορές. Ίσως μερικές φορές να θέλουν λίγη περισσότερη ησυχία από αυτήν που έχουν. Δε θα το άφηνα το σχόλιο, αλλά διάβασα και παραπάνω άλλες αγαπημένες μου bloggers για τις δικές τους εμπειρίες με τα παιδιά τους και μου έκαναν φοβερή εντύπωση. Κι επειδή blogging = εξωστρέφεια κι επειδή κι εγώ μεγάλωσα σε ένα τέτοιο πολύ εξωστρεφές περιβάλλον έκανα το συνειρμό στο μυαλό μου κι είπα να αφήσω το σχόλιο μήπως είναι χρήσιμο για κάποιο γονιό. Επίσης ήθελα να συμπληρώσω πως το πιο «ντροπαλό» παιδί πάρα πολύ δύσκολα θα σου πει τι θέλει. Μπορεί να ακολουθεί την εξωστρεφή ζωή της οικογένειας, αλλά πολύ δύσκολα θα πει αν αυτή του αρέσει ή όχι. Βοηθάει να ρωτάτε τι προτιμάνε κάποιες φορές, όπως για παράδειγμα αν προτιμάνε να βγείτε έξω με φίλους ή μόνοι σας, αλλά και πάλι δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα απαντήσουν αυτό που θέλουν εκείνα ή αυτό που νομίζουν ότι ικανοποιεί το γονιό τους, γιατί συνήθως είναι και πολύ συναισθηματικά παιδιά. Καλές γιορτές σε όλους!

    Μου αρέσει!

  7. Πρώτη φορά σου γράφω γιατι αυτά που είπες ήταν ένα χαστούκι δυνατό για μένα.
    Έχω μεγαλώσει σε μεγάλη οικογένεια. Ο ένας αδερφός ήταν ο ατίθασος, ο «κακός» μαθητής, το «κακό» παιδί , ο ανυπάκουος, ο αντάρτης, αυτός που , όϊμε, δεν έδωσε πανελλήνιες. Ήταν αυτός που δεν επέτρεψε σε κανέναν ποτέ να του πει τί θα κάνει, που απαντούσε όταν άκουγε μπούρδες.. Και τα έκανε όλα μόνος του όπως ένιωθε, με τα λάθη του φυσικά, μαθαίνοντας από αυτά. Και τα κατάφερε καλύτερα από όλους μας. Και διαπιστώνω ότι αυτοί που δεν καλουπώνονται είναι και αυτοί που ως πραγματικά ελεύθεροι από «το τί θα πει ο κόσμος» ζουν πιο όμορφα και απολαμβάνουν τους καρπούς των επιλογών τους. Των δικών τους όχι των άλλων. Το παράδειγμα λοιπόν που έχω πάρει από την οικογένειά μου, είναι ότι ο γονιός πρέπει να δίνει τις βάσεις, τη γνώση και την ηθική και να αφήνει το παιδί να ανθίζει μόνο του. Αλλά δεν το κάνω πάντα και τώρα εσύ μου το υπενθύμισες και σ’ευχαριστώ!

    Μου αρέσει!

    1. Σε ευχαριστώ πολυ!
      Ολοι χρειαζομαστε ανα διαστηματα ενα σκουντηγμα σε πολλους τομεις και αυτες οι σκορπιες σκεψεις που μοιραζομαστε εδω αυτο κανουν!
      Νσ εισαι καλα! Να μεγαλωνεις την οικογένεια σου με τοση αγαπη. 😘😘

      Μου αρέσει!

  8. Στην καρδιά μου μίλησε το κείμενο… Κάποια στιγμή έπεσα στην παγίδα να συγκρίνω τα παιδιά μου -κάτι που είχα ορκιστεί ότι δεν θα κάνω- αλλά το έκανα. Εκ διαμέτρου αντίθετες οι κόρες μου από πολλές απόψεις, αλλά ξεχωριστές κι υπέροχες (όπως όλων τα παιδιά, άλλωστε). Η μια κοινωνική και «ευκολο» παιδί, ή άλλη κλειστός χαρακτήρας και πεισματάρα σε βαθμό κακουργήματος. Στενοχωρήθηκα, θύμωσα, πέρασα από διάφορα στάδια. Έκανα λάθη. Το ένα που δεν έκανα ποτέ ήταν να την πιέσω να παίξει ή να συναναστραφεί με κανέναν με το ζόρι. Το αντίθετο μάλιστα. Στην πορεία άλλαξα πολύ. Ζωντάνεψαν μέσα μου οι πιέσεις που δέχτηκα και η ίδια ως παιδί. Λατρεύω το παιδί μου ακριβώς όπως είναι. Και τα δυο μου παιδιά. Έμαθα να μην πιέζω καμιά τους να γίνει κάτι που δεν είναι. Και ναι, με την ελπίδα, μια μέρα, να γίνουν η καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους.
    Ωραίο κείμενο!! Τα φιλιά μου

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s