Για αυτούς και άλλους τόσους λόγους Σ’ αγαπώ

Εντάξει…Μπορώ να βγω? Τελείωσαν οι εορτασμοί του έρωτα και του πάθους?

Θα σου πω κάτι σήμερα που μπορεί να σε εκπλήξει…..όσο είμαι φαν του έρωτα, της αγάπης και του ρομαντισμού άλλο τόσο όσο μεγαλώνω ειδικά, δε μου αρέσει η γιορτή των ερωτευμένων…. Καθόλου.

Αντιφατικό?

Όχι και τόσο! Η γιορτή αυτή είναι για εμένα πάντα, το αντίθετο του έρωτα όπως εγώ τον αντιλαμβάνομαι και ονειρεύομαι!

Είναι γεμάτη με κακοφτιαγμένα κουκλάκια που κρατάνε στην αγκαλιά τους κακόγουστες καρδούλες και γράφουν ένα μήνυμα τυποποιημένο και γλυκανάλατο….

Τι σχέση αυτό με τον έρωτα? Ο έρωτας εξ ’ορισμού μέσα του έχει την καλαισθησία!

Τι σχέση έχουν οι κόκκινες καλοσχηματισμένες καρδιές μαξιλαράκια με τις καρδιές 2 ανθρώπων στον έρωτα που μαζί πορεύονται, αναμετρώνται ενίοτε και εξελίσσονται σε κάτι καινούριο, μοναδικό για το κάθε ζευγάρι?

Στο γάμο μας για τον πρώτο μας χορό επιλέξαμε να χορέψουμε το Your song του Elton John. Ήταν το πρώτο τραγούδι που μου αφιέρωσε ποτέ το αγόρι αυτό που με μάγεψε με την πρώτη ματιά.

Και είπα στον dj  ( του γάμου μας ντε) » Ρε συ! Είναι μεγάλο αυτό το τραγούδι για να το χορέψουμε στον γάμο. Θα βαρεθεί ο κόσμος»

Μεγάλο????

Πέρασαν τα 4 λεπτά χωρίς να το καταλάβω….

Και τα 8 χρόνια να δεις.

Ίσως επειδή ποτέ δε με άφησες από την αγκαλιά σου….

Ίσως επειδή μεγαλώσαμε και μαζί με εμάς μεγάλωσε και η αγάπη μας….

Ίσως επειδή μου κράταγες το χέρι σφιχτά όταν εγώ στο έσπρωχνα μακριά…και εσύ δεν το άφηνες γιατί έβλεπες ότι αν μου το αφήσεις θα πνιγώ.

Ίσως επειδή από την πρώτη μέρα που είμαστε μαζί βάλαμε το « Εμείς» πρώτο από το
« Εγώ»

Ίσως επειδή είσαι ο καλύτερος μπαμπάς που έχω δει ποτέ μου.

Ίσως επειδή πέρυσι όταν όλος ο κόσμος μας κατέρρευσε εμείς κρατήσαμε ο ένας τον άλλον γερά και αντέξαμε να έρθουμε πιο κοντά.

Ίσως επειδή ακόμα αναζητώ το βλέμμα σου μέσα στο πλήθος γιατί με γεμίζει ευτυχία!

Ίσως επειδή ακόμα και σήμερα, μετά από όλα αυτά που έχουμε περάσει, συνεχίζω να γελάω μαζί σου όπως τότε, στα πρώτα μας ραντεβού, θυμάσαι?

Για όλα αυτά και ακόμα περισσότερα βρίσκω πολύ λίγη την γιορτή των ερωτευμένων.

Γιατί καμιά κάρτα με ένα τετριμμένο ποιηματάκι δεν μπορεί να βάλει σε λόγια τον μοναδικό έρωτα 2 ανθρώπων!

 

“And you can tell everybody this is your song
It may be quite simple but now that it’s done
I hope you don’t mind
I hope you don’t mind that I put down in words
How wonderful life is while you’re in the world”

Να είσαι καλά.

……………….cause with parETTYng love celebration is everyday!

 

 

Η μέρα που κατάλαβα ότι η αλλαγή έρχεται από εμένα και έβαλα τέλος στη μιζέρια!!

Οδηγώ.

Περνώ από ένα άλσος κάπου στον Χολαργό.

Και γύρω μου παρατηρώ τις πολυκατοικίες.

Δεκάδες διαμερίσματα, κουτάκια θα τα περιέγραφε κανείς καλύτερα.

Παρατηρώ τους ανθρώπους που περπατάνε στο δρόμο.

Σκυφτοί, σοβαροί, σε σκουντάνε πηγαίνοντας βιαστικά στον προορισμό τους και αντί να σου ζητήσουν συγγνώμη ( όχι τόσο για τη συγγνώμη βρε παιδάκι μου, αλλά έτσι, για την επαφή) σου ζητάνε τα ρέστα « που δεν βλέπεις που πας πρωί πρωί».

Ξυπνάμε κάθε μέρα με στρες και νεύρα να πάμε σε μια δουλεία που οι μισοί δεν επέλεξαν και οι άλλοι μισοί που την επέλεξαν λατρεύουν να μισούν.

Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια!

Δεν προλαβαίνουμε να γνωρίσουμε τον διπλανό μας.

Είμαστε καχύποπτοι με αυτόν που μας χαμογελάει πιστεύοντας ότι η ευγενική του συμπεριφορά κάτι κρύβει.

Ένα από τα αγαπημένα παιχνίδια ρόλων που παίζουν οι κόρες μου είναι « Τα ρομπότ». Και αναρωτιέμαι. Πότε γίναμε και εμείς ρομπότ? Γιατί ώρες ώρες έτσι νιώθω….

Όλα τα κάνουμε γρήγορα και μηχανικά.

Μαγειρεύουμε απλά για να φάμε. Τσάκα τσάκα. Όλα γρήγορα  «γιατί δεν έχουμε χρόνο»

Τρώμε στο πόδι γιατί « δεν έχουμε χρόνο»

Κάνουμε τα απαραίτητα ψώνια- δουλειές της εβδομάδας ακόμα πιο γρήγορα γιατί « δεν έχουμε χρόνο».

Παίζουμε με τα παιδιά μας και τους αφιερώνουμε χρόνο τόσο όσο « γιατί δεν έχουμε χρόνο»

Και φυσικά παραμελούμε συστηματικά τον εαυτό μας και τις ανάγκες μας (  βλέπε χρόνο με τον άνθρωπο μας, βλέπε γυμναστική, βλέπε χρόνο με τις φίλες μας κοκ) « γιατί δεν έχουμε χρόνο»

Και τελικά τί είναι αυτό για το οποίο έχουμε χρόνο?

Έχουμε γίνει ρομπότ χωρίς συναίσθηση.

Μασάμε την τροφή μας βιαστικά και ανάθεμα και αν παίρνουμε τον χρόνο να την απολαύσουμε.

Και αυτό είναι το μοτίβο που διέπει τη ζωή μας σε όλους τους τομείς.

Η βιασύνη.

Και αναρωτιέμαι λοιπόν, αυτός είναι ο σκοπός της ζωής μας? Και με αυτό δεν εννοώ τον σκοπό για τον οποίο ο καθένας νομίζει ότι έχει έρθει σε αυτό τον κόσμο γιατί είναι μεγάλη και άλλη συζήτηση. Μιλάω για τον σκοπό με την έννοια του στόχου. Γιατί εγώ σίγουρα δεν έχω τέτοιο σκοπό.

Έκλεισα τα μάτια μου και με φαντάστηκα πως θα είμαι σε 40 χρόνια από τώρα ( φανταστικά αφυπνιστική άσκηση από την αγαπημένη μου Νικόλ από το Inspired For Life coaching – IFL-  για το οποίο θα σου μιλήσω άλλη φορά φυσικά). Η ηλικιωμένη κυρία του μέλλοντος ήταν πολύ κουρασμένη και            « βαριά» από όλα αυτά που άντεχε όταν ήταν νέα και από την πολλή βιασύνη της δεν είχε ζήσει στο έπακρο την κάθε της στιγμή.

Δεν μπορώ να σου πω ότι είμαι αυτή η γριούλα σήμερα. Αλλά κάποιες φορές που αφήνω το άγχος να με κυριεύει γιατί « θα αργήσουμε» « πάμε πάμε γρήγορα για να τα προλάβουμε όλα» έχω νιώσει πως της αφήνω χώρο να αναπτυχθεί. Πρόσεχε τι σου είπα…. Της αφήνω χώρο…. ΕΓΩ όχι κανένας άλλος. Από έμενα εξαρτάται τί γριούλα θέλω να συναντήσω και εγώ είμαι αυτή που κάνω τις επιλογές μου για το πως θα ζω.

Θέλω να ζω με ηρεμία.

Θέλω να ανοίγω το παράθυρο το πρωί και να παίρνω έστω και 10 δευτερόλεπτα να απολαύσω το πρωινό αεράκι στο προσώπου μου ( που έτσι κρύο που είναι φέτος τσιτώνει και το δέρμα κορίτσια οπότε win-win κατάσταση εδώ)

Θέλω να τρέχω, να παίζω και να γελάω δυνατά με τα κορίτσια και, όπως οι ίδιες κάθε μέρα ανακαλύπτουν καινούρια πράγματα στον κόσμο έτσι και εγώ  να δοκιμάζω μαζί τους κάθε φορά κάτι καινούριο, κάτι έξω από την όρια της ασφάλειας μου.

Η ρομαντική και ονειροπόλα φύση μου αδυνατεί να δεχτεί ότι οι άνθρωποι είναι προορισμένοι για να περπατάνε σκυφτοί, με μούτρα όλη μέρα.

Να ζούμε μέσα σε κουτάκια, να σκεφτόμαστε μέσα σε κουτιά και να τρώμε τροφές που έρχονται μέσα σε κουτιά.

Σε λίγες μέρες θα μοιραστώ μαζί σου τις αλλαγές που έχω κάνει φέτος και πόσο αυτές ήδη έχουν αλλάξει προς το ( πολύ) καλύτερο την καθημερινότητα μου. Όχι όμως τώρα.

Γιατί τώρα, σήμερα αυτό που ήθελα να μοιραστώ μαζί σου ήταν η δύναμη ΣΟΥ.

Ήθελα να σου υπενθυμίσω ότι αν δε σου αρέσει εκεί που στέκεσαι, κουνήσου, δεν είσαι δέντρο.

glinda-youve-always-had-the-power-may-dear

Αν δε σου αρέσει το « κουτί» μέσα στο οποίο ζεις και δεν μπορείς να το αλλάξεις, τότε φτιάξτο. Κάντο τόσο όμορφο που να ανυπομονείς το βράδυ να γυρίσεις εκεί. Γέμισε το αντικείμενα που σε γεμίζουν όμορφες αναμνήσεις και ανθρώπους που θα σε κάνουν να θέλεις μαζί τους να δημιουργήσεις νέες ακόμα καλύτερες.

Φτιάξε ομορφιά στη ζωή σου με ό,τι μέσα διαθέτεις. Μην βλέπεις τί έχουν οι άλλοι και να περιμένεις να αποκτήσεις και εσύ τα ίδια για να πετύχεις τον στόχο σου. Υπάρχουν πολλοί δρόμοι για να οδηγηθούμε στην ευτυχία…. χάραξε τον δικό σου.

Δυσκολίες υπάρχουν. Πάντα θα υπάρχουν. Είναι σαν τον άνεμο. Πάντα υπάρχει. Άλλοτε είναι με το μέρος μας και άλλοτε γίνεται απειλητικός και μας γεμίζει φόβο. Μάθε λοιπόν να αναγνωρίζεις τις δυσκολίες, να τους δίνεις τη σωστή διάσταση και μέγεθος κάθε φορά και να συνεχίζεις την πορεία σου με πανιά ανοιχτά!!!

Να είσαι καλά.

……………..cause with parETTYng we are not afraid of the wind of change!

«Θέλω να μ’αγαπάς για αυτό που είμαι!» Μπορείς?

Ένα συνηθισμένο βράδυ σαν τα περισσότερα, κάτσαμε με τον Λάζαρο επιτέλους κάπου εκεί μετά τις 10 το βράδυ κουρασμένοι στον καναπέ για χαλάρωση και χουχούλιασμα. Είπαμε να δοκιμάζαμε να δούμε ταινία, γελάσαμε και οι 2 διότι ξέραμε ότι με την κούραση που είχαμε δε θα βλέπαμε ούτε 15 λεπτά και είπαμε να χαζέψουμε λίγο τηλεόραση.

Είχε το μουσικό σόου The Voice. Παλιά το βλέπαμε φανατικά (σχεδόν δηλαδή). Φέτος δε σου κρύβω ελαφρώς το βαριέμαι αλλά ας πάει και το παλιάμπελο λέω! Ας το βάλουμε. Καλά γελάσαμε τόσο πολύ με τον Λάζαρο, όχι ότι κοροϊδεύαμε τους διαγωνιζόμενους αλλά να ….. πάντα διασκεδάζουμε τρελά να βλέπουμε τέτοια σόου και να σχολιάζουμε…ειδικά ο Λαζ. Με κάνει και γελάω τόσο μα τόσο πολύ που θυμάμαι γιατί τον ερωτεύτηκα τόσο εξαρχής.

Aaaaaaanywayyyy…!!!

Έρχεται η σειρά του Παναγιώτη. Ένα παιδί με μουσική παιδεία και επίπεδο. Που το ξέρω? Τι να σου πω? Νομίζω η ποιότητα του ανθρώπου φαίνεται. Φαίνεται από τον τρόπο που μιλάει ,από το βλέμμα του , από το πως διαχειρίζεται μια απόρριψη, από παντού το καταλαβαίνεις. Ο Παναγιώτης απέχει αρκετά από το πρότυπο του άντρα του πολλά βαρύ… ξέρεις αυτουνού που λέει λίγες κουβέντες και καλές ( ή έτσι νομίζει φυσικά), που δε διαβάζει ποίηση ή δε βλέπει ρομαντικές κομεντί και φυσικά αν βρεθεί ποτέ έξω με παρέα για χορό το πολύ να κουνήσει ρυθμικά λίγο το πόδι του στο τσακίρ κέφι γιατί « Οι άντρες δεν χτυπιούνται σαν τα χταπόδια όταν χορεύουν ( εκτός φυσικά ότι δεν κλαίνε κιόλας αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα)». Είχε ζωντάνια , μπρίο, δυναμικότητα και μια δόση υπερβολής. Όταν τελείωσε είπα στον Λάζαρο πόσο πολύ μου άρεσε αλλά αναρωτήθηκα  φωναχτά «Για πες μου ρε Λάζαρε, πόσους από τους φίλους μας, που είναι νέα γενιά με νέα μυαλά ξέρεις που θα πήγαινε ο γιος τους σε ένα σόου και θα ήταν χαρούμενοι με την εικόνα αυτή?»

Καμία απάντηση.

Ύστερα βγαίνει μια άλλη κοπέλα. Η Κρυστάλλω! Τι προσωπικότητα Θεέ μου! Η φωνή της αλλά κυρίως η ερμηνεία της με συνεπήρε. Αλλά το ταμπεραμέντο της…. Αυτό ήταν όλο το ζουμί. Όχι της παρουσίας της….της ζωής γενικά. Ο αυθορμητισμός της, η καλοσύνη της , η χαριτωμενιά της, σαρωτικός χαρακτήρας!

Κράτα τα αυτά που σου είπα τώρα για λίγο για να μοιραστώ μαζί σου κάτι ακόμα. Πριν από λίγες μέρες είχαμε ενημέρωση από το σχολείο  των κοριτσιών. Μου μιλούσε λοιπόν η δασκάλα της μικρής μου και μου έλεγε πόσο υπέροχο παιδί είναι ( αλήθεια τώρα σε εμένα το λέει σκέφτηκα? ), πόσο συνεργάσιμη και πολλά άλλα. Μου λέει λοιπόν στο τέλος «Εάν θα έπρεπε να βρω ένα αρνητικό ας πούμε αυτό, ότι είναι λίγο δειλή στην αρχή. Δεν είναι το πρώτο παιδί που θα σηκωθεί στο θέατρο ή σε κάποια άλλη δραστηριότητα. Είναι το δεύτερο συνήθως, θέλει λίγο χρόνο. Αλλά εντάξει. Θα προσαρμοστεί σιγά σιγά και θα γίνει πιο τολμηρή!!!»

Η απάντηση μου ήρθε αυθόρμητα και κοφτά « ξέρετε, δεν είναι και απαραίτητο!! Δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια, ούτε  πρέπει να κάνουν τα ίδια με τους άλλους. Εμένα αυτό που μου λέτε δε μου ακούγεται καθόλου ως πρόβλημα!»

Και έρχομαι και αναρωτιέμαι. Συνέχεια τριβελίζουν το μυαλό μου αυτές οι σκέψεις από όταν έγινα μαμά. Δε μάθαμε τίποτα από την ιστορία? Δε μάθαμε τίποτα από εκείνο τον κύριο με το μικρό αυστηρό μουστάκι που φώναζε, που έβαζε τους ανθρώπους σε κατηγορίες και ήθελε να αφανίσει οποιοδήποτε είδος ανθρώπινης ύπαρξης που δεν πληρούσε τις δικές του προδιαγραφές της ‘Άριας φυλής?

Δε μάθαμε ότι το διαφορετικό και η διαφορετικότητα είναι το αλατοπίπερο της ζωής?

Λέω στα παιδιά μας ότι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί και αυτό είναι το ωραίο. Είμαστε σαν τα λουλούδια! Βγαίνουμε σε πολλά χρώματα και πολλά διαφορετικά σχήματα. Τι βαρετό που θα ήταν να υπήρχε μόνο ένα είδος λουλουδιού!!!

Πως όμως θα τις πείσω ότι αποδέχομαι την διαφορετικότητα των άλλων όταν δεν αποδέχομαι την δική τους.

Φαντάζεσαι η απάντηση μου στη δασκάλα της μικρής μου να ήταν άλλη? Γιατί έχω συναντήσει πολλούς γονείς που από την υπερβολική τους ανησυχία το παιδί τους να γίνεται αποδεκτό και να μην ξεχωρίζει από τους άλλους ( γιατί όποιος ξεχωρίζει στοχοποιείται κιόλας, ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν αυτοί) θα είχαν ήδη καταστρώσει το πλάνο «Ξε- ντροπαλοσύνης για παιδιά!!». Ξέρεις, με τα χαριτωμένα #not σχόλια « έλα αγαπούλα μου πήγαινε να παίξεις με τα άλλα παιδάκια στο πάρτι», την στιγμή που μόλις έχετε φτάσει σε ένα ξένο μέρος με δεκάδες άγνωστα παιδάκια. Ει!!! Περίμενε λίγο. Όποτε θέλει θα πάει το παιδί!!! Τι φοβάσαι ? μην τυχόν και δεν προλάβεις να πιείς τον καφέ σου ή το τί θα πουν οι άλλοι γονείς για το δικό σου διστακτικό παιδί! Θεέ μου τι ντροπή!! Ας του βάλουμε και φωτάκια με νέον και βελάκια να το δείχνουν λοιπόν γιατί ίσως να μην αρκούν τα πιεστικά σου σχόλια.

Αλλά θα μου πεις!!! Δύσκολο να έχεις ένα παιδί διστακτικό, που να σε καταλάβω εγώ τώρα, « ξέρεις τι περνάω εγώ» και τέτοια….(το παιδί σου να δεις τι περνάει που τεντώνεται να σε ικανοποιεί συνέχεια)

Και μετά έχεις το άλλο άκρο…. τον Παναγιώτη και την Κρυστάλλω που είναι τσίτα τα γκάζια. Εκεί να δεις δυσκολία οι γονείς…με αυτά τα παιδιά. « τί να το κάνω?», είναι υπερκινητικό, « πω πω πω πως με εξουθενώνει κάθε μέρα» και άλλα τέτοια. Σκέψου όμως να τα καταπίεζαν αυτά τα παιδιά για να γίνουν τα «ιδανικά» παιδιά μας (τα ποια?). Φαντάζεσαι οι γονείς του Παναγιώτη να καταπίεζαν την καλλιτεχνική του φλέβα από μικρό επειδή στην κοινωνία μας το πρότυπο του άντρα του πολλά βαρύ απέχει παρασάγκας από την εικόνα του παιδιού αυτού? Ή να προσπαθούσαν να βάλουν φρένο στο πικάντικο ταμπεραμέντο της αξιαγάπητης Κυπραίας?

Δε μου είναι πάντα εύκολο να αγκαλιάζω στοιχεία του χαρακτήρα των παιδιών μου που είναι κόντρα σε εμένα. Εννοείται δεν είμαι η τέλεια μαμά με τα τέλεια παιδιά. Τέτοιο τίτλοι μακριά από εμάς. Ωστόσο προσπαθώ πολύ να σκέφτομαι λίγα βήματα πιο μπροστά. Ναι, με τρελαίνει η ακαταστασία της κόρης μου (αν δεν το ξέρεις για εμένα είμαι control freak ,στα είπα όλα ΕΔΩ). Αλλά σκέφτομαι ότι αυτή είναι, το δωμάτιο της είναι ο χώρος της . Μόνο συγκρούσεις μπορώ να έχω και μάλιστα μετωπικές αν την καταπιέζω να γίνει κάτι που δεν είναι. Άλλωστε ,σκέφτομαι, τόσοι μεγάλοι καλλιτέχνες ήταν ακατάστατοι και χαοτικοί στους χώρους τους! Και η άλλη μου η κόρη. Είναι πληθωρική και μπορεί να σε τρελάνει μέχρι να γίνει το δικό της. Κουραστικό? Πολλές φορές ναι, αλλά μπορεί να είναι η επόμενη μεγάλη ηγέτης σε κάποιον τομέα (όχι απαραίτητα πολιτικό φυσικά).

Συμβουλές δεν δίνω ,αλλά αν θα μπορούσα να σου πω ένα πράγμα  αυτό θα ήταν το εξής. Το μεγάλωμα των παιδιών μας είναι μια εμπειρία που δεν περιγράφεται με λόγια, είναι συναρπαστική και αλλάζει και εμάς τους ίδιους. Θα σε προέτρεπα λοιπόν, να κάτσεις αναπαυτικά στην καρέκλα σου, να ανοίξεις τους ορίζοντες σου και να απολαύσεις αυτά τα μικρά πλάσματα. Παρατήρησε τι τους αρέσει και σε τί είναι καλά και εκεί να επενδύσεις. Και αν αυτό το κάτι σε κάνει εσένα να νιώθεις περίεργα και άβολα τότε μην αλλάξεις δραστηριότητα…..ψάξε μέσα ΣΟΥ να δεις τί σου ξυπνάει αυτό το Θέλω του παιδιού σου και προχώρησε εσύ ως άνθρωπος. Χρησιμοποίησε αυτή σου τη δυσκολία ως ευκαιρία να δουλέψεις δικές σου ανασφάλειες και βιώματα και άσε το παιδί σου να γίνει η καλύτερη εκδοχή του εαυτού ΤΟΥ!!!

Βγες έξω από την ασφαλή περιοχή σου (your comfort zone)  και απόλαυσε τα μοναδικά παιδιά σου!!!!

Όπως τραγούδησε και ο Παναγιώτης μου Free Your Mind and the rest will follow!!!!

Να είσαι καλά!

……………….cause parETTYng equals acceptance and love!!

Το μάθημα που πήρα από μία κούπα… μαγική!

Κάθομαι να σου γράψω σήμερα και έξω βρέχει όλη μέρα, το σπίτι είναι σκοτεινό και η διάθεση ασορτί με την μέρα. Ωστόσο με το που φτιάχνω τον καφέ μου και τον παίρνω στο γραφείο μου , κοιτάω την κούπα μου….την καινούρια μου κούπα. Και αμέσως η διάθεση μου φτιάχνει. Με κάνει χαρούμενη αυτή η κούπα…Είναι μαγική, που λέει και η μεγάλη μου κόρη. Ναι είναι μαγική, όχι όμως όπως το εννοεί η κόρη μου, όχι με τέτοια μαγεία των παραμυθιών. Αυτή την ιστορία θα σου πω σήμερα…Της μαγικής μου κούπας!

Σου έχω πει ότι με έχει πιάσει από νωρίς το πνεύμα των Χριστουγέννων φέτος. Στολίσαμε νωρίς, κάνουμε ήδη χριστουγεννιάτικες κατασκευές και ξεκινήσαμε τα χριστουγεννιάτικα ψώνια μας για δώρα. Φέτος λοιπόν επένδυσα σε χειροποίητα δώρα οπότε δε θα μπορούσα να κατευθυνθώ αλλού από το www.jamjar.gr  που συγκεντρώνει νέους σχεδιαστές με χειροποίητες δημιουργίες άξιες λόγου και αγορών.  Επισκέφτηκα λοιπόν το bazaar  τους στο Σύνταγμα για να δω από κοντά τους δημιουργούς με τις δημιουργίες τους. Έκανα την βόλτα μου να πάρω μια ιδέα και την προσοχή μου κέρδισε μια κοπέλα που ζωγράφιζε στο χέρι πορσελάνινες κούπες και πιατάκια. Η κούπα που πρώτη είδα κι χαράχτηκε στο μυαλό μου ήταν αυτή με το μονόκερο. Τους λατρεύω τους μονόκερους. Είναι πλάσματα μαγικά, παραμυθένια, καλοσυνάτα και μοιάζουν με άλογα που λατρεύω ( σου έχω πει ΕΔΩ πόσο πολύ ήθελα να κάνω ιππασία από μικρή γιατί το λατρεύω αυτό το ζώο ).  Δεν ήταν όμως Χριστουγεννιάτικη. Να σου θυμίσω ότι εγώ κατέβηκα στο Σύνταγμα να ψωνίσω δώρα για τις γιορτές. Άρα την είδα την κουπίτσα μου, την έπιασα, την θαύμασα και συνέχισα στα υπόλοιπα περίπτερα.

Την είχα ερωτευτεί όμως. Αλλά δεν είχα και που να την πάρω. Κανείς δε θα την εκτιμούσε-αγαπούσε όπως εγώ. Θα ήταν απλά μια χαριτωμένη κούπα. Τι κρίμα! Γιατί σε εμένα είχε « μιλήσει » αυτή η κούπα. Επέστρεψα λοιπόν στο περίπτερο της Dina Do ( ψαξτην στο jamjar) και έκανα κάτι πρωτόγνωρο για εμένα. Είπα θα την πάρω για εμένα!!!! Ναι!!!! Δώρο από εμένα για εμένα !!

Πω πω! Δεν το πίστευα! Ξέρεις, από όταν έγινα μαμά ψωνίζω κυρίως για τα παιδιά μου και τους άλλους. Μην παρεξηγηθώ όμως. Λατρεύω να ψωνίζω για τις κόρες μου και όταν τους παίρνω καινούρια πράγματα  πολλές φορές (όλες) πιο πολύ χαίρομαι εγώ παρά αυτές. Αλλά κάπου εκεί μέσα, έχασα την Έττυ.

Κάθισα και σκέφτηκα πόσο καιρό είχα να πάρω κάτι για εμένα. Δεν είναι ότι δεν ψωνίζω τίποτα. Και εδώ είναι η παγίδα. Ναι, θα ψωνίσω μια καινούρια κρέμα, γιατί η παλιά μου τελείωσε, θα ψωνίσω ένα καινούριο φόρεμα για μια περίσταση που δεν έχω τι να βάλω ( ή θα δανειστώ από την κουμπάρα μου να σου πω την αλήθεια). Θα ψωνίσω ένα καινούριο παντελόνι γιατί το παλιό μου μου είναι στενό ( ε τα έχω από το λύκειο τα περισσότερα τζην μου. Καιρός ήτανε…έχουμε κάνει και 2 παιδιά).

Αλλά να ψωνίσω κάτι που δεν έχω ανάγκη ( μπορώ να ζήσω και χωρίς την κούπα ), κάτι που δε μου τελείωσε, κάτι που δεν  χρειάζομαι  ή κάτι που δεν χάλασε ,Ε αυτό δεν ξέρω από πότε έχω να το κάνω. Θα μου πεις κρίση, δύσκολα βγαίνει ο μήνας, όλοι ζοριζόμαστε. Αλλά από την άλλη τι? Τα 12Ε της κούπας θα μας έριχναν έξω τον οικογενειακό προϋπολογισμό?

Γιατί ξέχασα την σπουδαιότητα να φροντίζω τον εαυτό μου και να του το δείχνω κάνοντας μικρά δωράκια η εκπλήξεις? Γιατί άφησα τον χρόνο να με κάνει να πιστέψω ότι εγώ δεν έχω ανάγκη από ένα παραπάνω αντικείμενο ή δραστηριότητα που θα με κάνει να χαμογελάσω αλλά που κυρίως  θα μου δώσει δύναμη να συνεχίσω να προσφέρω όλα αυτά που με απέραντη χαρά προσφέρω στα αγαπημένα μου πρόσωπα. Πως είναι δυνατόν να άφησα τον εαυτό μου να πιστέψει ότι « άσε με εμένα ,εγώ δεν έχω ανάγκη!» . Είναι δυνατόν να έχω τέτοιες ενοχές που ψώνισα κάτι για εμένα που όταν με ρώτησε η φίλη μου τι αγορές έκανα από το bazaar να ντρεπόμουνα να το πω?

Τρέχω όλη την ημέρα σαν την τρελή να προλάβω…παιδιά, άντρα, σπίτι, διάβασμα, δουλειά, δραστηριότητες…..Αλλά πως πίστεψα ότι αυτό το πολυμηχάνημα (που λέει και η φίλη μου η Καλη από το blog ανθομέλι! ) δεν χρειάζεται φροντίδα. Γιατί αν περιμένω να δείξει το μηχάνημα σημάδια φθοράς τότε είναι αργά, η έκρηξη μεγάλη και οι συνέπειες (ίσως) ανεπανόρθωτες! Και να σου πω και κάτι. Και αυτά τα σημάδια αμφιβάλλω αν θα τα δω. Παλιά αστειευόμουνα ότι είμαι σαν τη Μόνικα από την σειρά «Τα Φιλαράκια» , που δεν ήθελε ποτέ να αρρωσταίνει « γιατί το να είσαι άρρωστος είναι για τους αδύναμους». Δεν το βρίσκω τόσο αστείο πια…!!! Με το αν αρρωστήσεις ο οργανισμός σου στέλνει μήνυμα ότι « χαλάρωσε λίγο, ξεκουράσου και παρτο αλλιώς». Δεν είμαι και τόσο υπάκουη όμως.

Υπάρχει ένα ρητό στα αγγλικά που λέει « Δεν μπορείς να ρίχνεις από μια κούπα άδεια». Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη.

12439074_10207927805173581_4715833416161487603_n

Κατάλαβες τώρα γιατί είναι μαγική η κούπα μου? Γιατί με αφύπνισε. Με σκούντησε. Μου ψιθύρισε «έλα μην το σκέφτεσαι. Εσύ αξίζεις να με κάνεις δώρο στον εαυτό σου…Θα σου κρατάω καλή παρέα».

Και να σου πω κάτι? Αλήθεια έλεγε. Κάθε φορά που θα περάσω από την κουζίνα, κοντοστέκομαι, την κοιτάω, χαμογελάω και συνεχίζω την δουλειά μου. Με κάνει χαρούμενη όταν την έχω δίπλα μου στο διάβασμα μου.

Ε, όσο να πεις για να τα κάνει όλα αυτά μια κούπα μια έξτρα δόση μαγείας την έχει…..

Και δε σου είπα το καλύτερο. Πάνω η κούπα μου γράφει « Δεν πιστεύω ούτε και εγώ σε εσένα». Το΄πιασες? Με τσαχπίνικο τρόπο μου υπενθυμίζει  ότι αν ΕΣΥ πρώτος δεν πιστέψεις στη μαγεία της ζωής , ούτε αυτή θα πιστέψει σε εσένα και θα σε προσπεράσει…..

Τελικά μάλλον είχε δίκιο η κόρη μου που την είπε μαγική…..

Να έχεις μια υπέροχη εβδομάδα!!

ΥΓ:  Εσύ τι δώρο θα πάρεις φέτος για Εσένα?

…….cause with parETTYng we learn to love ourselves!!!

Ένας αλλιώτικος Μικρός Πρίγκηπας στο δημοτικό θέατρο Πειραιά.

Ξεκινάμε την εβδομάδα μας πολύ δυναμικά και με φοβερή πρόταση καλλιτεχνική. Για να καταλάβεις το μέγεθος του ενθουσιασμού μου για αυτή την παράσταση αρκεί να σου πω ότι έχω δυο εργασίες να παραδώσω ( η μια είναι και παρουσίαση τρομάρα μου) μέχρι την Τετάρτη, δεν έχω κάνει σχεδόν τίποτα και κάθομαι εδώ και σου λέω για τα χθεσινοβραδινά μου θεατρικά μο20161023_210716νοπάτια.

Να σου πω λοιπόν ότι χθες πήγαμε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά να δούμε τον Μικρό Πρίγκιπα. Πριν σου πω για την παράσταση, να σε ενημερώσω αν δεν το έχεις ήδη ακούσει ότι το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, άλλαξε. Ανακαινίστηκε και έγινε ένα θέατρο που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από θέατρα που έχουν αφήσει εποχή του εξωτερικού. Με το που φτάνεις, το επιβλητικό κτήριο είναι φωτισμένο τόσο ωραία, ο κόσμος έξω μαζεμένος σε πηγαδάκια άλλοι για το θέατρο και άλλοι έτσι για την παρέα σου αναπτερώνει λίγο το ηθικό ότι όταν θέλουμε κάτι ,μπορούμε, και λίγο η μαυρίλα της εποχής ξεχνιέται. Μπαίνεις μέσα και μαγεύεσαι. Δε θέλω να σου γράψω πολλά για το κτήριο ως κτήριο γιατί μια εικόνα ισον χίλιες λέξεις και επίσης γιατί έχει τόσες ωραίες παραστάσεις για φέτος το πρόγραμμα που θεωρώ σκόπιμο να προγραμματίσεις να πας και να το δεις από κοντά.

Μια από αυτές τις παραστάσεις είναι και η χθεσινή. Ο μικρός πρίγκιπας σε σκηνοθεσία του αγαπημένου μου Δημήτρη Μπογδανου. Το έργο βασίζεται στο πασίγνωστο βιβλίο του Antoine de Saint- Exupery που όλοι ξέρουμε και οι περισσότεροι έχουμε διαβάσει. Αν π20161023_204122άλι δεν το έχεις διαβάσει δεν έχει καμία σημασία. Δράττομαι της ευκαιρίας να σου πω ότι ποτέ δεν είναι αργά και σπεύσε στο κοντινότερο βιβλιοπωλείο, αγόρασε το και διάβαζε το κάθε δυο χρόνια. Εγώ έτσι κάνω. Κάθε φορά κάτι άλλο με αγγίζει, κάτι άλλο με συγκινεί, κάτι άλλο με αφυπνίζει. Γιατί είναι ένα βιβλίο αφυπνιστικό και γεμάτο νοήματα και που όσο μεγαλώνεις τόσο πιο πολύ αντιλαμβάνεσαι το μεγάλο νόημα της ζωής, ότι ¨με την καρδιά βλέπεις καθαρά, την ουσία δεν την βλέπεις με τα μάτια ¨.

Για να σου μιλήσω για την παράσταση πρέπει πρώτα να σου μιλήσω για τον σκηνοθέτη της. Ο Δημήτρης είναι φίλος αγαπημένος και μόνο καλά έχω να πω. Έχει ανεβάσει κι άλλες παραστάσεις στο θέατρο, πάντα με πολλή μεγάλη επιτυχία και πάντα φεύγω με δάκρυα στα μάτια. Χθες για να καταλάβεις, κατά τη διάρκεια της παράστασης σε μια μαγική σκηνή πάλι μου ήρθε ο γνωστός κόμπος στο λαιμό, το γνωστό βούρκωμα στα μάτια και είπα μέσα μου « Ε όχι πάλι ρε Δημήτρη! Πως το κάνεις αυτό κάθε φορά, πραγματικά!»

Είναι ένα υπερταλαντουχο πλάσμα, που όταν μιλάς μαζί του βλέπεις στα μάτια του την καθαρότητα της ψυχής του. Είναι ένας καλλιτέχνης που δεν αφήνει τίποτα στην τύχη, δουλεύει πολύ και σε ό,τι ανεβάζει αφήνει ένα κομμάτι του εαυτού του στην σκηνή.  Επίσης είναι ο φανατικότερος καβαλιέρος για χορό και γλέντι (άσχετο αλλά τον αγαπώ και δε θα μπορούσα να μην το πω και αυτό!!!).

Η παράσταση λοιπόν η συγκεκριμένη ήταν μια μαγεία! Η σκηνοθετική άποψη να πρωταγωνιστήσει μια γυναίκα στον ρόλο του μικρού πρίγκιπα στην αρχή δε σου κρύβω με ξένισε. Αν το έβλεπα από άλλον σκηνοθέτη ίσως και να μην πήγαινα ,αλλά ήμουνα σίγουρη ότι ο Δημήτρης το έκανε για κάποιον λόγο που φεύγοντας από την παράσταση θα τον καταλάβαινα. Και έτσι και έγινε. Η Λένα Παπαληγούρα ήταν καθηλωτική. Η ερμηνεία της είχε μια καθαρότητα και μια αρμονία που ταίριαζε τόσο πολύ στον ρόλο του μικρού πρίγκιπα και ούτε για μια στιγμή δε με πείραξε το φύλο της.

Οι υπόλοιποι συντελεστές ήταν όλοι τους υπέροχοι, πολύ ζωντανοί και παρόντες σε αυτό που υπηρετούσαν. Η μουσική με ξετρέλανε , ήταν τόσο μοντέρνα και όμως τόσο ταιριαστή στην παράσταση που δεν ήθελα να τελειώσει….όχι μόνο η μουσική…..αλλά και η παράσταση! Ειλικρινά νομίζω ότι η μουσική της παραστάσεις είναι ένας από τους βασικούς λόγους που αξίζει να δεις το έργο αυτό.

Η παράσταση κράτησε 1,5 ώρα, χωρίς κανένα διάλειμμα και όταν τελείωσε ήταν σαν να είχα κάτσει μόλις πριν 10 λεπτά στην καρέκλα μου.  Βγήκαμε έξω να συγχαρούμε τον Δημήτρη και μόλις τον είδα και μου έκανε αυτήν την σφιχτή αγκαλιά που πάντα κάνει αυτό το πλάσμα, πάλι βούρκωσα. Όχι μόνο γιατί ήμουνα περήφανη για τον φίλο μας. Αλλά γιατί με έκανε να δω αυτά που ξεχνάω μέσα στην καθημερινότητα μου.

Να δω ότι τα πράγματα δεν είναι όπως είναι, αλλά όπως επιλέγουμε να τα βλέπουμε. Να δω ότι οι μεγάλοι ξεχνούν το μεγαλείο του να είσαι μικρός και δεν καταλαβαίνουν πάντα τα μεγάλα νοήματα. Τα παιδιά ζουν πάντα μέσα στο μεγαλείο και δε χάνονται στη μικρότητα. « Οι άνθρωποι χώνονται μέσα στα τραίνα, μα δεν ξέρουν τι ψάχνουν να βρουν. Ξαναμμένοι, στριφογυρίζουν αδιάκοπα και το τρεχαλητό τους δεν έχει τελειωμό. Τον κόπο δεν αξίζει!» Αυτά τα απλά καθημερινά που και τα παιδιά μου με μαθαίνουν κάθε μέρα και που καμία φορά οι ρυθμοί της καθημερινότητας με κάνουν να τα ξεχνάω και πολύ θυμώνω με τον εαυτό μου μετά! Αυτά έμαθα, ή μάλλον θυμήθηκα πάλι χθες με αυτή την μαγευτική παράσταση.

Δεν έχεις πολύ χρόνο να πας μιας και οι παραστάσεις τελειώνουν 1 Νοέμβριου (!!!!) ωστόσο μην τη χάσεις. Αυτή η « ενήλικη παράσταση με ανήλικη ματιά» είναι ένα wake up call που όλοι μας χρειαζόμαστε που και που για να αφυπνιζόμαστε και να θυμόμαστε πόσο πλούτο φέρνει στην ψυχή μας όταν σταματάμε και κοιτάμε τον κόσμο από τα μάτια των παιδιών.

 

Σε ευχαριστούμε Δημήτρη για ακόμα μια μαγική βραδιά!!!

Ήσασταν όλοι υπέροχοι!

 

Περιμένουμε με ανυπομονησία το παιδικό που ανεβάζεις. Μην ξεχάσω μόνο την αδιάβροχη μάσκαρα…!!!

 

Να είσαι καλά!!

 

…………cause parETTYng will always love a good theatre play!!

Η αποδόμηση των ενοχών μίας εργαζόμενης-φοιτήτριας μαμάς!

Πήγα τις προάλλες να παραλάβω τα βαφτιστικά ρουχαλάκια για το βαφτιστήρι μας!!! Σου είπα ότι έγινα για πρώτη φορά νονά? Όχι ε? Ε στο λέω τώρα και είμαι κατενθουσιασμένη μιας και το μωράκι αυτό το λατρεύω από όταν στην κοιλίτσα της μανούλας του!!! Aaaaanywayyyy εκεί που λες συναντώ μια άλλη αγαπημένη μου φίλη, αρχίσαμε το μπούρου μπούρου και φεύγοντας επειδή βιαζόμουνα ( όπως πάντα) με διάβασμα, τελευταίες δουλειές της βάφτισης, μαγειρέματα, παιδιά και τα συναφή μου λέει η φίλη μου « Ρε συ! Ειλικρινά σε θαυμάζω» . Φυσικά αναφερόταν στην απόφαση μου πέρυσι να συνεχίσω το μεταπτυχιακό μου που άφησα όταν γέννησα τα κορίτσια.

Μαζί με αυτά τα τόσο ευγενικά και γεμάτα αγαπη σχόλια όπως της φίλης μου όμως έχω εισπράξει από φίλες και σχόλια του τύπου « Α ωραία που συνεχίζεις το μεταπτυχιακό, αλλά τα παιδιά ποιος θα τα κρατάει?» « θα λείπεις τόσες ώρες ε?» « και πότε διαβάζεις? Κυριακές????? Και τα παιδιά?» και όλα αυτά τα σχόλια φυσικά συνοδεύονται από το « Ε εντάξει. Δε σε κρίνω. Η κάθε μαμά κάνει ό,τι θεωρεί καλύτερο για το δικό της παιδί».

Ανάμεσα σε αυτές τις δυο εκ διαμέτρου αντίθετες προσεγγίσεις για το αν πρέπει η μαμά να είναι 24/7 με το παιδί της η όχι προσπαθώ και εγώ να βρω που ανήκω. Ξέρεις όταν γέννησα τα κορίτσια μας έμεινα με τη θέληση μου σπίτι να τις μεγαλώσω. Και όταν λέω έμεινα σπίτι το εννοώ κυριολεκτικά. Χωρίς βοήθεια ( είπαμε ο άντρας μας δεν πιάνεται για βοήθεια , είναι και δικά του παιδιά ) χωρίς γιαγιάδες να μπαινοβγαίνουν στο σπίτι για « μου κρατάς μισή ώρα το παιδί να πεταχτώ σε μια δουλίτσα» χωρίς τίποτα. Όχι ότι δεν υπήρχε βοήθεια αν την ήθελα. Απλά εγώ μέσα μου, έχοντας κάνει δικές μου, τις φωνές όλων αυτών που μαστιγώνουν τη μαμά που θα βγει έξω από το σπίτι , θα δουλέψει, θα βγει για ποτό με τις φίλες τις, θα πάει σινεμά και 2ημερα με τον άντρα της σε συνδυασμό με το ότι λατρεύω τα κορίτσια και ήθελα να είμαι συνέχεια μαζί τους για να μην χάσω τίποτα από όλα τα καταπληκτικά πράγματα που κάνουν έμεινα σπίτι. Και πρόσεξε με, δεν το μετανιώνω και αν όλες οι μαμάδες που το ήθελαν μπορούσαν να το κάνουν για τα 2 πρώτα χρόνια της ζωής των παιδιών τους θα το συνιστούσα ανεπιφύλακτα

Όταν όμως είπα ότι θα ξεκινήσω το μεταπτυχιακό είχα πάρα πολλές ενοχές, όπως νομίζω έχουνε οι περισσότερες αν όχι όλες οι εργαζόμενες μαμάδες όταν επιστρέφουν στη δουλειά. Είχα ενοχές για το ότι θα τους λείπω. Είχα ενοχές για το ότι θα έχανα 2 απογεύματα από τη ζωή τους και μέσα σε εκείνες τις ώρες πόσα απίστευτα μπορούν να κάνουν και να είμαι εκεί να τα δω live. Είχα ενοχές γιατί ήξερα ότι μεταπτυχιακό δεν είναι μόνο τα 2 απογεύματα που θα έλειπα αλλά και πόσα πρωινά που θα έπρεπε να διαβάζω άρα και άλλες ώρες απουσίας μου. Και όλα αυτά που σου λέω ήταν για πέρυσι γιατί φέτος εκτός από τα μαθήματα μου συμμετέχω σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα του σωματείου «ΕΛΙΖΑ» για την παιδική κακοποίηση και πηγαίνουμε σε σχολεία ….άρα και άλλες ώρες μείον από τα παιδιά μου. Οι πιο δύσκολες ενοχές όμως ήταν αυτές που είχα επειδή περνούσα καλά και μακριά από τα κορίτσια μου.

Περνάω καλά όταν πηγαίνω στη σχολή μου. Ναι κουράζομαι πολύ, ναι κάποια μαθήματα δεν παλεύονται, αλλά γουστάρω γιατί είναι ο χρόνος ο δικός μου, αυτός που κάνω κάτι για εμένα. Με πηγαίνει μπροστά και με εξελίσσει ως άνθρωπο.

Και ύστερα προσπαθώ να πάρω την παλιά Έττυ (αυτήν που δεν άφηνε ποτέ τα κορίτσια και ήταν τρελή με το να είναι συνέχεια μαζί τους ) και την καινούρια Έττυ ( αυτήν που τις αφήνει κάποιες ώρες και περνάει και καλά κιόλας ) και να βάλω στην εξίσωση και τα βιώματα τα δικά μου όσο μεγάλωνα αλλά και τα μηνύματα που παίρνουμε από την κοινωνία και να βγάλω ένα συμπέρασμα που να λειτουργεί για εμένα και εύχομαι και για εσένα!

Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι η επανέναρξη του μεταπτυχιακού μου παρότι λείπω κάποιες ώρες από το σπίτι μόνο δώρο είναι για τα παιδιά μου. Ξέρεις γιατί? Καταρχάς γιατί μεγαλώνουμε παιδιά σε δύσκολες εποχές. Ένα κακό που έχουμε οι άνθρωποι είναι ότι επαναπαυόμαστε. Επαναπαυόμαστε στο σύντροφο που έχουμε ακόμα και αν δε μας γεμίζει « γιατί που να βρίσκουμε άλλον». Επαναπαυόμαστε σε μια φιλία που δε μας δίνει χαρά « γιατί έλα μωρέ τον/την ξέρω από μικρή » και επαναπαυόμαστε σε παλιές συνήθειες και γνώσεις. Πήγαμε Πανεπιστήμιο, κάναμε και ένα μεταπτυχιακό, βρήκαμε και μια δουλίτσα και καλωσορίστε την ρουτίνα στη ζωή σας. Η γνώση ποτέ δε σταματάει. Και αυτό είναι κάτι που θέλω τα παιδιά μου να δουν από την κίνηση μου να πηγαίνω και εγώ « σχολείο για μαμάδες» όπως το λέμε εμείς. Δεν σταματάω να εξελίσσομαι επειδή έγινα μαμά, ούτε έγινα μαμά και αυτομάτως τα ενδιαφέροντα μου είναι μόνο πάνες, σχολεία, δραστηριότητες παιδιών και παιδικά κατορθώματα. Όχι έχω και άλλα πολλά εγκεφαλικά κύτταρα τα οποία θέλουν ενίσχυση και εκπαίδευση και αυτό δεν έχει ηλικία! Γηράσκω αεί διδασκόμενος όπως έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι άλλωστε!!!

Ένα ακόμη όφελος που έχουν τα κορίτσια μας όταν βλέπουν τη μαμά τους ότι συνεχίζει τις σπουδές της είναι το πρότυπο που τους δίνω. Δε μεγαλώνουμε κορίτσια που θα πρέπει να μπουν σε καλούπια που πολλοί άνθρωποι των προηγούμενο γενεών μπήκαν. Ποτέ δεν είναι αργά να ξεκινήσεις  κάτι καινούριο, να κάνεις κάτι που σε γεμίζει και να εξελιχθείς ως άνθρωπος. Δε σημαίνει ότι επειδή παντρεύτηκες και έκανες παιδιά τέρμα η ζωή και τα κεφαλιά μέσα ( εμετός το λιγότερο με αυτές τις απόψεις). Και μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου ότι αυτά τα έλεγαν παλιά και τώρα τα πράγματα άλλαξαν….χα και ξανά χα!! Εγώ τα άκουσα όλα αυτά όταν ανακοίνωσα ότι θα επιστρέψω στα θρανία !! Οπότε το νου σας αγάπες μου γλυκές!!! « Don’t ever let anyone turn your sky into a ceiling!!!»

Και τέλος έχω να σου πω ότι με το να συνεχίζω να ψάχνω τον εαυτό μου και έξω από τα πλαίσια της μητρότητας είναι το πιο ουσιαστικό δώρο που μπορώ να κάνω στα παιδιά μου. Βλέπω μαμάδες που έχουν παρατήσει τα ενήλικα ενδιαφέροντα τους και αφιερώνονται ολοκληρωτικά στα παιδιά τους. Και μην γελιέσαι. Αυτές οι μαμάδες μπορεί να είναι μαμάδες που δουλεύουν ή που δε δουλεύουν.  Γιατί η μαμά που για 20 χρόνια θα έχει αφιερωθεί αποκλειστικά στο μεγάλωμα των παιδιών της πάει με μαθηματική ακρίβεια το παιδί της σε ενοχικό ενήλικα. Γιατί? Γιατί όταν το παιδί της ενηλικιωθεί και θα θελήσει ( ελπίζουμε) να φύγει από τα φτερά της μανούλας και να ανεξαρτητοποιηθεί θα σέρνει τη μανούλα από πίσω του όπως σέρνει ο φυλακισμένος τη σιδερένια μπάλα στο πόδι του. Γιατί θα έχει ενοχές « να αφήσει τη μανούλα που έγινε θυσία για να τον/την μεγαλώσει»  και « πως να την αφήσω τώρα μόνη της που έχει μάθει να είμαι πάντα κοντά της?». Τα παιδιά μας θα φύγουν μια μέρα από την αγκαλιά μας. Γι’ αυτό τα μεγαλώνουμε. Θέλω τα κορίτσια μου όταν φύγουν από το σπίτι να με παίρνουν τηλέφωνο και να μην νιώθουν ότι είναι η μόνη πηγή ευτυχίας για εμένα αυτό το τηλεφώνημα,  γιατί έχω και άλλα πράγματα που με γεμίζουν και που με κάνουν χαρούμενη και τα παιδιά μου το ξέρουν αυτό!

Ναι, τις λατρεύω, ναι ζω για τα παιδιά μου, ναι στην σκέψη ότι θα φύγουν για σπουδές μια μέρα βάζω τα κλάματα από τώρα (τραγική το ξέρω άστα να πάνε), αλλά δε θέλω να είναι η μόνη μου πηγή ευτυχίας τα παιδιά μου. Γιατί αν το μόνο που με κάνει χαρούμενη είναι τα παιδιά μου τότε οι ίδιες αυτόματα μια ζωή θα έχουν τον ρόλο του διασκεδαστή της μαμάς. Αν η μαμά είναι στενοχωρημένη θα είναι δική τους δουλειά να την κάνουν καλά. Και αν δεν τα καταφέρνουν? Πόσο βαρύ είναι όλο αυτό το φορτίο για τις πλάτες των παιδιών μας?

Και μέσα σε όλα αυτά έχω να σου πω ότι τώρα που λείπω κάποιες ώρες από το σπίτι οι ώρες που είμαι μαζί με τα κορίτσια μου είναι πιο παραγωγικές. Θες η λαχτάρα που έχουμε η μια για την άλλη. Θες ότι έχοντας λιγότερο χρόνο ψάχνεσαι να κάνεις πιο διασκεδαστικά πράγματα ενώ παλιά που ήμασταν συνέχεια μαζί μπορεί να βαλτώναμε στις κλασικές επιλογές? Δεν ξέρω. Πάντως εμένα η απόφαση μου αυτή μόνο ανανέωση μου έχει φέρει και έχει φέρει και φοβερή ισορροπία στη σχέση μου με τα παιδιά μου!!! ( θύμισε μου τα λόγια αυτά αισιοδοξίας όταν θα κάνω την πτυχιακή μου…θα τα χρειαστώ)!!!

Αυτά από εμένα για σήμερα!

Αλήθεια εσένα πως σε βρήκε η νέα σεζόν?

………….. cause with parETTYng we evolve to something better than we used to be!!

59+1 πράγματα που δεν ξέρεις για εμένα…

Να’μαι και εγώ. Πόσο πολύ μου λείψατε! Μετά από 3 μήνες απουσίας επιτέλους επιστρέψαμε σε ρυθμούς φθινοπώρου και καταφέρνω να γράψω την πρώτη μου ανάρτηση μετα από καιρό. Όλη την εβδομάδα τρέχει αυτή η πρόκληση από τα μαμαδο blogs  για τα 59+1 πράγματα που δεν ξέρεις για εμένα. Μετά την Μάγδα από το «κάθε μέρα γονείς», την Μάρθα από το « Martha blogging», την Έλενα από το « busy mama’s corner», την Εύη από το « Mama’s ‘ n’ Papa’s», την Ελπίδα από το « Two boys and Hope» , την Μαρία από το «mommyjammi.gr», την Ειρηνη από τις «www.mamadoistories.gr», την Αντωνία από το «paiziko.blogspot» και την αγαπημένη μου Σοφία από το «share your likes», είπα και εγώ να ξανά συστηθώ και να γνωριστούμε λίγο καλύτερα!!!

Ξεκινάμε λοιπόν :

  1. Στα 30 χρόνια ζωής μου δε μου έχει τύχει ούτε ΜΙΑ φορά να συστηθώ και να μην χρειαστεί να επαναλάβω -συλλαβίσω -γράψω το όνομα μου ώστε να καταλάβει ο άλλος τι του λέω…..και στο τέλος πάλι να με φωνάζει Τετυ!!
  2. Το όνομα μου είναι από τη βίβλο, βγαίνει από το Εσθηρ…γιατί με φωνάζουν Έττυ? Σωστή και εύλογη ερώτηση …..δεν έχω απάντηση
  3. Το αγαπημένο μου φαγητό είναι τα μακαρόνια. Όχι ψέματα, είναι το κοτόπουλο με πατάτες .Όχι όχι, άκυρο, αγαπημένο μου φαγητό είναι τα γεμιστά!
  4. Τρελαίνομαι για τα παιδιά και όταν είμαι μαζί τους γίνομαι και εγώ παιδί. Πάντα ήθελα να κάνω 4 ή έστω 3. Στη σημερινή πραγματικότητα και τα 2 μου φαίνονται άθλος!
  5. Όταν ήμουνα 4 χρονών, έκαψα το χέρι μου στην πρέσα σιδερώματος, είχα έγκαυμα τρίτου βαθμού και έκανα μεταμόσχευση δέρματος από το πόδι μου. Τα παιδιά στο σχολείο πάντα με κορόιδευαν για το χέρι μου, ειδικά όταν στο νηπιαγωγείο έπρεπε να φοράω ένα ειδικό γάντι για να « κολλήσει το νέο δέρμα » με λέγανε « σιδερωμένο πουκάμισο». Μια μέρα είπα στον εξυπνάκια του νηπιαγωγείου που με ενοχλούσε συνέχεια για το ατύχημα μου « άμα σου δώσω μια με το σιδερωμένο χέρι δε θα ξέρεις από που σου’ρθε»……problem solving skills-check!
  6. Τα ονόματα των παιδιών μας δεν είναι από παπουδογιαγιαδες- συγγενείς. Είναι ονόματα που σήμαιναν πολλά για εμάς και μοναδικά όπως είναι και οι ίδιες!
  7. Όνειρο ζωής είναι όταν μεγαλώσουν τα κορίτσια να πάω για 2 εβδομάδες στο Θιβέτ με την κολλητή -αδελφή ψυχή μου και να κάνουμε διαλογισμό και yoga. (τρέχα γύρευε κατάσταση ,άστα!)
  8. Είμαι σχολαστική (το είπα πολύ ευγενικά ) με την καθαριότητα και την τάξη και control freak σε ύφεση. Δεν αργώ ποτέ στα ραντεβού μου και με τρελαίνει όταν με στήνουν!!!
  9. Φιλάω τόσες πολλές φορές μέσα στην ημέρα τα παιδιά μου που κοντοζυγώνει η ώρα να ακούσω το βρισίδι μου!!!
  10. Oταν γεννήθηκε η πρώτη μου κόρη, όλα μου φαίνονταν βουνό. Μια απλή βόλτα στην παιδική χαρά χρειαζόταν μια ώρα προετοιμασία. Είχα πειστεί από τους γύρω μου ότι « μην ανησυχείς! Θα μεγαλώσει και όλα θα είναι πιο εύκολα θα δεις ». Τελικά αποφάσισα να ζω την στιγμή και να απολαμβάνω κάθε τι μικρό δίπλα στις κόρες μου γιατί σας έχω νέα….όντως μεγάλωσαν και μάλιστα πολύ γρήγορα! Οι ρυθμοί της καθημερινότητας με παρασύρουν αλλά με πολλή προσπάθεια με επαναφέρω σε ό,τι έχει σημασία. Είμαι λοιπόν η μαμά που ενώ βιάζομαι θα σταματήσω 23 φορές να κοιτάξουμε το μυρμηγκάκι που πέρασε, την πεταλούδα που « κοίτα μαμά τι ωραία χρώματα που έχει», « περίμενε μαμά να κάνω ισορροπία στο σκαλοπάτι». Ο Λάζαρος με λέει Lurpak ….η αλήθεια είναι ότι καμιά φορά είμαι λίγο όντως!! Δεν μετανιώνω όμως ούτε στιγμή!
  11. Έχω πάντα μια απάντηση για όλα ( προσθήκη του Λάζαρου στη λίστα….χμ….)
  12. Γέννησα και τις δυο μου κόρες με φυσιολογικό τοκετό και με τον Λάζαρο δίπλα μου. Την δεύτερη χωρίς επισκληρίδιο…μη ρωτάς γιατί!
  13. Είμαι υπέρμαχος του μητρικού θηλασμού αλλά ακόμα περισσότερο του « καλή μητέρα είναι η ευτυχισμένη μητέρα» οπότε σέβομαι απολυτά όλες τις μαμάδες με όποια επιλογή κάνουν αρκεί να είναι καλά με τα παιδάκια τους! Δεν σέβομαι ωστόσο οποιονδήποτε γονέα σηκώνει χέρι στα παιδιά του. Αν σε φτάνει στο αμήν το παιδί σου φίλε μου βρες αλλού να ξεσπάσεις όχι στις παιδικές πλατουλες του! Ειλικρινά!!
  14. Δεν μπορώ να κοιμηθώ αν η κουζίνα δεν είναι απολύτως καθαρή
  15. Κάθε μέρα λέω, σήμερα δε θα φάω τίποτα που να περιέχει ζάχαρη και αποτυγχάνω παταγωδώς.
  16. Όταν ήμουνα 19 χρονών πήγα ένα καλοκαίρι να δουλέψω σε μπαρ στην Κέρκυρα. Οι γονείς μου ήθελαν να πεθάνουν ,εγώ το έκανα και κατέληξα να μάθω τόσα πράγματα για τον εαυτό μου (τον 19χρονο όχι τον σημερινό) που δε θα το άλλαζα με τίποτα
  17. Το πάθος μου είναι ο χορός. Έχω κάνει πολλά χρόνια στο παρελθόν και σχεδόν όλα τα είδη. Έχουν χωρίσει οι δρόμοι τα τελευταία χρόνια αλλά θα ξανασυναντηθούμε….πολύ σύντομα…..i can feel it!
  18. Όταν κάνω βουτιά κλείνω την μύτη μου γιατί μπαίνει νερό!
  19. Λατρεύω την γυμναστική αλλά είμαι άθλια σε ότι έχει να κάνει με άθλημα που περιλαμβάνει μπάλα!
  20. Χαίρομαι σαν μικρό παιδί με το παραμικρό και ονειρεύομαι αχαλίνωτα!
  21. Έχω καταγωγή από τα Τρίκαλα και από Κέρκυρα! Νομίζω (εντελώς αντικειμενικά) ότι είναι από τα ωραιότερα μέρη που έχουμε!
  22. ΔΕΝ απεχθάνομαι το πρωινό ξύπνημα και με το που ξυπνάω είμαι έτοιμη να συζητήσω ό,τι θες…..ο Λάζαρος πάλι άσε μην τα συζητάς!
  23. Έχω ξεκόψει με ανθρώπους από το παρελθόν που με κάνουν να μην περνάω καλά. Όχι επειδή είμαι θυμωμένη μαζί τους απλά γιατί μεγαλώνοντας έμαθα ότι μπορώ να λέω όχι όταν κάτι δε μου αρέσει!
  24. Λατρεύω την όπερα και την κλασσική μουσική. Παλιά πήγαινα κάθε χρόνο τουλάχιστον μια φορά στην Λυρική σκηνή. Με την ίδια χαρά ωστόσο πήγαινα και στα μπουζούκια όπου γινότανε χαμός!!
  25. Δε θέλω να κάνω botox . Όχι γιατί έχω κάτι εναντίον των αισθητικών επεμβάσεων. Ίσα ίσα. Απλά είμαι της λογικής ότι οι ρυτίδες αυτές είναι η ζωή μου. Η κάθε ρυτίδα μου είναι η φορά που έκλαψα για το μωρό που χάσαμε τότε στην αποβολή, το γέλιο μου όταν ο Λάζαρος με πήρε τηλέφωνο μετα από 3 μέρες από την πρώτη μας γνωριμία, το κλάμα χαράς όταν γέννησα τα κοριτσάκια μου και άλλες τόσες εμπειρίες που δεν είμαι διατεθειμένη να σβήσω από το πρόσωπο μου έτσι ελαφρά τη καρδία!parettyng
  26. Έχω αστείρευτη ενέργεια ( ε από όταν έκανα παιδιά στερεύει καμιά φορά αργά τη νύχτα ,ψέματα δε θα σου πω) και ο Λάζαρος με φωνάζει χαρά της ζωής.
  27. Ξανάρχισα πέρυσι το μεταπτυχιακό μου που είχα σταματήσει όταν έκανα παιδιά και παρότι έχω πολύ διάβασμα και υποχρεώσεις γουστάρω τρελά και έχω αναζωογονηθεί.
  28. Όταν οδηγώ είμαι πολύ νευρική. Όλους αυτούς που παραβιάζουν STOP, κόκκινο φανάρι η προτεραιότητα τους βρίζω….πολύ…από μέσα μου! Έχουμε και παιδιά στο αυτοκίνητο!
  29. Όταν ήμουνα 8 χρονών άκουσα τη μαμά μου να λέει ότι δε με άντεχε που ήμουνα κολλημένη πάνω της τόσο πολύ! Της έκανα το χατίρι! Μετα αναρωτιόταν γιατί μεγάλωσα και ήμουνα απόμακρη…HELLOOOOOOOOO!!!!
  30. Είμαι ντροπαλή όταν γνωρίζω καινούριο κόσμο και πολλές φορές αυτό ο κόσμος το εκλαμβάνει ως αντικοινωνικότητα και σνομπισμό.
  31. Όταν μπαίνω μέσα στα μεγάλα φαρμακεία, ξέρεις αυτά που πουλάνε από Depon μέχρι ταπεράκια για τα παιδιά, μπορώ να κάτσω μέσα και 2 ώρες χωρίς να το καταλάβω
  32. Αγαπώ τα καλλυντικά και αγαπημένη μου ασχολία όταν έχω ελεύθερο χρόνο (Say whaaaat? Ναι ναι, καταφέρνω και βρισκω έστω 15 λεπτακια την ημέρα) είναι να βλέπω τις αγαπημένες μου beauty bloggers στο youtube. Να μπορούσα να αγόραζα και όλα αυτά που βλέπω τι καλά που θα ήταν!!!
  33. Έχω ένα παιδάκι από την ACTION AID εδώ και 9 χρόνια και θα σε συμβούλευα να κάνεις και εσύ το ίδιο.
  34. Αγαπημένες μου ταινίες είναι το Requiem for a dream, Million dollar baby, PS I love you, Το κορίτσι από τη Δανία, Η ζωή είναι ωραία, Match point και The room.
  35. Δεν υπάρχει λουλούδι- γλάστρα που να μου έχουν φέρει ή να έχω αγοράσει και να μην την έχω μαράνει. Δεν είναι ότι δεν τα φροντίζω…αλήθεια! Απλά δεν το έχω!
  36. Κάνω το 80% των αγορών μου από το Internet.
  37. Πάντα ήθελα να κάνω μεταπτυχιακό στην εγκληματολογία. Έκανα την πτυχιακή μου πάνω σε αυτό τον τομέα. Την παρουσίασα και σε Ευρωπαϊκό συνέδριο Ψυχολογίας στο Οσλο. Μετα είπα, άσε που να τρέχω σε FBI και τέτοιες ιστορίες. Άλλαξα τομέα και το πιο κοντινό που έχω σε εγκληματίες είναι να παρακολουθώ μανιωδώς με τον Λάζαρο deadly women!
  38. Είμαι αθεράπευτα ρομαντική οπότε δε θα μπορούσα να αγαπώ άλλον προορισμό περισσότερο από το Παρίσι. Εκεί μου έκανε πρόταση γάμου ο Λάζαρος! Στο μουσείο Rodin (είναι και το μουσείο του έρωτα after all). Έχω ζήσει το απόλυτο παραμύθι με αυτόν τον άντρα σου λέω!
  39. Έχω μια αδυναμία να αξιολογώ τις δυνάμεις μου. Πάντα κάνω άπειρα πράγματα μέσα στην ημέρα, με αποτέλεσμα να με εξαντλώ. Είμαι τρελή multitasker και δεν το λέω απαραίτητα ως προτέρημα! Μικρή είμαι όμως….θα μάθω!!!!
  40. Μέχρι στιγμής έχω πάει σε 3 γιορτές του σχολείου της μεγάλης μου κόρης και έκλαιγα με λυγμούς και στις 3….ναι το ξέρω! Θα μεγαλώσει και θα κάνει ότι δε με ξέρει!
  41. Την ημέρα του γάμου μου, μέχρι να έρθει η ώρα να χτενιστώ και να βαφτώ έβαζα πλυντήρια και έφτιαχνα τυροπιτάκια! Ε, τι? Τόσος κόσμος θα ερχόταν! Να μην έχει κάτι να τσιμπήσει?
  42. Δεν μπορώ να δεχτώ την αδικία και το ψέμα.
  43. Από μικρή είχα το σύνδρομο του Ερυθρού Σταυρού ( νομίζω ότι όλοι σχεδόν στο επάγγελμα μας το έχουν βέβαια). Προσπαθώ να το περιορίσω από όταν μεγάλωσα και κατάλαβα ότι όσο και να θέλω να σώσω εγώ τον άλλον αν ο άλλος δεν είναι πρόθυμος να αλλάξει δεν πετυχαίνει η δουλειά….ψέματα δε θα σου πω! Με πονάει πολλές φορές όταν το βλέπω αυτό ειδικά σε φίλους μου αλλά…….
  44. Έχω 2 τατουάζ και θέλω να κάνω κι άλλα.
  45. Αγαπώ με πάθος τους φίλους μου. Δεν είναι πολλοί αλλά είναι οι σωστοί για εμένα!
  46. Όταν από εδώ και από εκεί μου λένε «αντε και με ένα γιο και μετα είσαι οκ. » δε σου κρύβω ότι μερικές φορές θέλω να τους ρίξω μπουνιά στη μούρη. Γενικά τα μηνύματα που μας περνάει η κοινωνία εμάς τις γυναίκες ότι για να είμαστε ολοκληρωμένες χρειαζόμαστε ένα αρσενικό στη ζωή μας είτε ως γιο, είτε ως σύντροφο τα θεωρώ άκρως επικίνδυνα και ούσα μητέρα δυο χαρισματικών κοριτσιών έχω και μια έξτρα ευαισθησία σε αυτό.
  47. Από όταν παντρεύτηκα κλαίω σε όποιον γάμο πάω όταν φτάνει η νύφη στον γαμπρό, στον πρώτο τους χορό και όταν βλέπω βίντεο που έχουν ετοιμάσει με στιγμές από τη ζωή τους.
  48. Βαριέμαι αφόρητα τα παιδικά παρτυ που καταλήγουν να είναι συζητήσεις μόνο γύρω από τα παιδιά και τα κατορθώματα των παιδιών και μετα πάλι τα παιδιά. Ειλικρινά αναρωτιέμαι….τι συζητούσαν αυτές οι γυναίκες πριν κάνουν παιδιά?
  49. Αγαπώ τα σκυλιά και οι κόρες μου κάθε μέρα μου ζητάνε κουταβάκι
  50. Όταν ήμουνα μικρή ήθελα σαν τρελή να κάνω ιππασία. Δε με άφησαν ποτέ οι γονείς μου γιατί με φόβισαν για το πόσο επικίνδυνο είναι και άλλα τέτοια ωραία! Τώρα κάνουν ιππασία τα παιδιά μου ( η μεγάλη κυρίως γιατί η μικρή απλά πάει βόλτα με το πόνυ) και σκέφτομαι να δοκιμάσω και εγώ….φοβάμαι λίγο!!!
  51. Μου αρέσει να μαγειρεύω και να κάνω τραπέζια σε φίλους!!
  52. Μου αρέσει πάρα πολύ που μεγαλώνω ! Σε 2 μέρες κλείνω τα 30 και σε μια ανασκόπηση μου στα τελευταία 12 χρόνια από όταν ενηλικιώθηκα δε θα άλλαζα τίποτα!!
  53. Δεν έχω μεθύσει στη ζωή μου ποτέ!
  54. Η αγαπημένη μου Σαββατιάτικη συνήθεια φέτος ήταν να πηγαίνω για πρωινό στο Paul με την μεγάλη μου κόρη και να λέμε τα νέα μας, οι 2 μας!!!
  55. Σιχαίνομαι τις κατσαρίδες τόσο πολύ που στο παρελθόν πετάχτηκε μια κάτω από το νεροχύτη και έκλαιγα υστερικά για 20 λεπτά!!!
  56. Όσο μεγάλο τσακωμό και αν έχω ρίξει με τον Λάζαρο ποτέ δεν έχουμε κοιμηθεί χώρια στο τέλος.
  57. Δεν έχω κρατήσει κακία ποτέ σε κανέναν ό,τι και να μου έχει κάνει. Για να καταλάβεις, καμιά φορά μετα από κανέναν τσακωμό με τον Λάζαρο ( από αυτούς που σου έλεγα πριν λίγο) αν θέλω να κρατήσω πόζα, βάζω υπενθύμιση στο κινητό μου το πρωί να μην του μιλήσω.
  58. Λατρεύω να διαβάζω τα έργα του Tenesse Williams. Ακουμπάνε κάτι πολύ δικό μου και με συγκινεί βαθιά. Τόσο που διαβάζοντας τη Λυσσασμένη Γάτα παλιά στο τρένο άρχισα να κλαίω.
  59. Όταν γεννήθηκαν τα παιδιά μου μια από τις πολλές συμβουλές που μου δινόταν από παντού (από συγγενείς μέχρι και από την τελευταία ηλικιωμένη στον φούρνο) ήταν « μην τις έχεις τόση ώρα αγκαλιά γιατί θα κακομάθουν». Λυπάμαι που υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι μια παραπάνω αγκαλιά, ένα περίσσιο χάδι ή ένα ακόμα χιλιοειπωμένο Σ αγαπώ στον σύντροφο τους ( με την δικαιολογία « Ε τι κάθε μέρα θα στο λέω? Αφού το ξέρεις») μπορεί να έχει κάποιο αρνητικό αποτέλεσμα. Εγώ κάθε μέρα αγκαλιάζω τα παιδιά μου όσο πιο πολύ μπορώ, τα χαϊδεύω και τους λέω πόσο σημαντικές είναι στις ζωές μας και ποσό τις θαυμάζω. Και το κυριότερο….δε μου είναι ποτέ αρκετό!
  60. Και last but not least………..
    Έχω δεχτεί bullying στο σχολείο στις τελευταίες τάξεις του λυκείου και δεν το είπα ποτέ σε κανέναν. Όλα μου τα προβλήματα τα έλυνα πάντα μόνη μου! Ευτυχώς γνώρισα τον Λάζαρο και μου έμαθε το « καλά μόνη σου αλλά καλύτερα μαζί»!

Αυτά λοιπόν από εμένα!

Εσείς τι άλλα?

…………..cause is nice to share through parETTYng.

Ο παράδοξος τρόπος που έμαθα στις κόρες μου να μοιράζονται τα παιχνίδια τους!!!

Πριν από λίγο καιρό είπαμε να πάμε με τα κορίτσια σε ένα παιδικό θέατρο. Στο τέλος της παράστασης τα παιδιά εκλήθησαν να παίξουν με ό,τι αντικείμενο υπήρχε στο σκηνικό. Βουρ όλα τα παιδάκια στη σκηνή. Κάθισα λοιπόν και παρατηρούσα πως αλληλοεπιδρούσαν τα παιδιά μεταξύ τους (καλά μη νομίζεις ότι μπορούσα και πολύ. Πιο πολύ αλληλεπίδραση μαμάδων έβλεπα……..ξέρεις αυτές που είναι μονίμως πίσω από τον Κωστάκη και την Μαιρούλα και ζητάνε εκ μέρους των παιδιών τους το παιχνίδι από το άλλο παιδάκι και δεν αφήνουν τα παιδιά να αναπτύξουν social skills? Ε αυτές! Καλά άσε….θα σου πω άλλη φορά για αυτές τις μαμάδες γιατί τις έχω άχτι).

AAAAAAANYWAYYYYYYYYYYY!!! Η μεγάλη μου η κόρη πήρε στα χέρια της ένα μεγάλο μπαλόνι. Γενικά όλα τα παιδάκια ήθελαν το μπαλόνι μιας και ήταν ο πρωταγωνιστής της παράστασης. Με το που το έπιασε έπεσαν πάνω της τα άλλα παιδάκια ( συγγνώμη μαμάδες ήθελα να πω) γκρινιάζοντας και προσπαθώντας να της το πάρουν με το ζόρι από τα χέρια. Παρακολουθώ το σκηνικό και κυρίως την διαχείριση της κόρης μου. Δε μασάει σε κάτι τέτοια γενικά. Το σήκωνε ψηλά και δεν το έδινε. Να την τραβάνε και εκείνη να το κρατάει με δύναμη. Ώσπου μπαίνουν οι μαμάδες μπροστά…φυσικά….και όχι για να χρησιμοποιήσουν την ευκαιρία να εκπαιδεύσουν το παιδί τους στο πως ζητάμε ένα αντικείμενο όταν το έχει ένας άλλος ( ήταν μια καλή ευκαιρία ομολογουμένως να διδάξουν στο παιδί ότι όταν θέλω κάτι που έχει ο άλλος δεν ορμάω πάνω του με το ζόρι. Το ζητάω ευγενικά. Βέβαια όποιος έχει μπει σε μαγαζί ΖΑRA στις εκπτώσεις στο γυναίκειο τμήμα μπορεί εύκολα να καταλάβει από που αυτά τα παιδάκια ΔΕΝ έχουν μάθει τρόπους). Επενέβησαν για να πουν στην κόρη μου να δώσει το μπαλόνι.

Επ….τι έγινε? Ήρθαν τα μεγάλα μέσα? Ήρθε η ώρα να επέμβω. Είναι άνισο να αφήσω το 4χρονο παιδί μου απέναντι σε τρελαμένες μαμάδες κακομαθημένων παιδιών (τι εννοείς πως μπορώ και τα αποκαλώ κακομαθημένα? Νομίζω είναι ο ορισμός του κακομαθημένου το παιδί που νομίζει ότι η κοινωνία του χρωστάει τα πάντα και έχει δικαίωμα να παίρνει ό,τι γουστάρει  χωρίς να ρωτάει και με τη μαμά από δίπλα να σιγοντάρει το κακομαθημένο ναρκισσιστικό του παραλήρημα).

Πάω λοιπόν στην κόρη μου, αγνοώντας παντελώς την άλλη μαμά και της λέω ¨ Αγάπη μου, έχεις δίκιο. Δεν είναι καθόλου ευγενικό που σου αρπάζουν το μπαλόνι από τα χέρια.¨. Η άλλη μαμά συνεχίζει «έλα κοριτσάκι, δώσε τώρα το μπαλόνι στα άλλα παιδάκια»

Αγνοώντας την παντελώς και πάλι ( σου είπα για την ικανότητα που έχω να αγνοώ κάποιον που με ενοχλεί τόσο πολύ που χρειάζεται καθρεφτάκι για να δει αν είναι ζωντανός?) λέω στην κόρη μου « Παίξε λίγο εσύ μιας και το πήρες πρώτη το μπαλόνι και μετά δωστο στα άλλα παιδάκια, οκ?».  « Μα δε με αφήνουν να παίξω μαμά. Με τραβάνε» μου απαντάει. Και της λέω « έχεις δίκιο αγάπη μου. Δεν είναι καθόλου ωραίος τρόπος αυτός!»…….

Μουγκα η άλλη μαμά. Πήρε το κουράγιο να πει στο παιδί της να περιμένει  και μπόρεσε η κόρη μου επιτέλους να περιεργαστεί αυτό το μπαλόνι για τα υπόλοιπα 30 δευτερόλεπτα που ήθελε. Τόσο ήταν…..

Το πως πρέπει να μάθουν τα παιδιά μας να μοιράζονται είναι ένα φλέγον ζήτημα στις μαμαδοσυζητησεις αλλά και όχι μόνο. Έχω βρεθεί άπειρες φορές μπροστά σε σκηνικό όπου παιδάκι Α ζητάει επίμονα το παιχνίδι του παιδιού Β. Το παιδί Β δε θέλει να το δώσει. Το παιδί Α κλαίει. Η μαμά του παιδιού Β το πιέζει να δώσει το παιχνίδι του στο παιδί Α  λέγοντας «έλα για λίγο δωστο πια και θα στο ξαναδώσει. Πως κάνεις έτσι? Εμείς είμαστε καλά παιδάκια (καλά αυτό το εμείς το αφήνω ασχολίαστο για την ώρα), μοιραζόμαστε τα παιχνίδια μας ». Μα γιατί πρέπει σώνει και ντε να το δώσει? Δικό του δεν είναι? Θες να έρθω εγώ να σου πάρω την μπουκιά από το στόμα την ώρα που τρως κάτι που επιθυμείς πολύ?

Να σου πω τον παράδοξο τρόπο που εγώ χρησιμοποιώ και οι κόρες μου μοιράζονται τα παιχνίδια τους? Τους επιτρέπω να ΜΗΝ τα μοιράζονται. Σε μπέρδεψα? Άκου να δεις πως λειτουργεί. Όταν παίζει η μεγάλη μου η κόρη με ένα δικό της παιχνίδι και πάει η μικρή και θέλει να το πάρει η μεγάλη πολλές φορές θα στραβώσει. Ακόμα και αν η μικρή ρωτήσει ευγενικά η μεγάλη και πάλι μπορεί να μην θέλει. Εκεί λοιπόν αντί να της πω « έλα ρε αγαπούλα μου δωστης το παιχνίδι/παίξτε μαζί/είναι μικρούλα μωρέ και δεν καταλαβαίνει (καλά αυτό το τελευταίο με το μικρούλα και δεν καταλαβαίνει δεν ξέρω ποιος το διέδωσε αλλά μιλάμε για μεγάλη αυταπάτη)» προτιμώ να της πω « αν θες να το μοιραστείτε οκ. Αν όχι, δικό σου είναι. Ό,τι θες κάνε!» Ε αυτό είναι! Άπαξ και δώσεις στο παιδί την ευκαιρία να αποφασίζει μόνο του και δεν το ευνουχίζεις παίρνοντας εσύ τις αποφάσεις και που άμα δεν στις εκπληρώσει του φοράς και μια ταμπέλα του « κακού/ανυπάκουου/δύσκολου» παιδιού, το κέρδισες το παιδί. Εφτά στις 10 φορές με αυτόν τον τρόπο τα κορίτσια μου παίζουν αρμονικά . Ε στις υπόλοιπες 3 τι θες? Παιδιά είναι! Εννοείται θα τσακωθούν και θα διαφωνήσουν. Μην είμαστε υπερβολικοί στις απαιτήσεις μας γιατί γυρίζει μπούμερανγκ πολλές φορές!

Ξέρεις τι έχω παρατηρήσει τα τελευταία χρόνια που είμαι μαμά? Οι άνθρωποι που δυσκολεύονται να μοιραστούν κάτι που τους ανήκει με κάποιον ή αυτοί που δύσκολα θα σου κάνουν μια εξυπηρέτηση είναι αυτοί που έχουν έλλειμμα αγάπης και προσοχής. Το ξέρω, το παραδέχομαι. Η κατάσταση μου είναι μη αναστρέψιμη, μέσα μου κρύβω ένα καταπιεσμένο παιδί των λουλουδιών, αλλά τι να κάνω? Ειλικρινά όπου γυρίσω, ό,τι και να δω για εμένα όλα εκεί καταλήγουν. Είναι οι άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν επαρκώς ή ακόμα χειροτέρα αγαπήθηκαν με τρόπο όχι συστηματικό , με  γονείς που ανάλογα με τα φεγγάρια ήταν παρόντες ή απόντες δημιουργώντας σύγχυση στο παιδί που δεν ήξερε τι να περιμένει. Αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν και έγιναν ενήλικες που είναι πεινασμένοι …….και όπως όλοι ξέρουμε ο πεινασμένος δε θα μοιραστεί εύκολα το πιάτο του…..

Καταλαβαίνω ειλικρινά την επιθυμία που έχουν όλοι οι γονείς να μεγαλώσουν παιδιά που μοιράζονται, που δεν σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους και είναι ευαίσθητα για τον διπλανό τους. ΟΜΩΣ πως περιμένω από το παιδί μου να είναι πρόθυμο να μοιράζεται όταν μεγαλώνει νιώθοντας ότι ανά πάσα στιγμή το αντικείμενο που έχει στα χέρια του μπορεί και να του το πάρουν ( και να το πουν και κακό παιδί εάν αντιδράσει)? Και υστέρα, πως περιμένω το παιδί μου να αντιδράσει σε κάτι που το ενοχλεί όταν εγώ το έχω μαλώσει όταν αντέδρασε για κάτι που το ενόχλησε και το είπε?

Να σου πω κάτι?

Θεωρώ μεγάλο προσόν για έναν άνθρωπο να μπορεί να βγαίνει μπροστά, να υπερασπίζεται τον εαυτό του και τα θέλω του και να διεκδικεί το δίκιο του. Γι’ αυτό και εγώ όταν αρνείσαι να δώσεις το παιχνίδι που παίζεις σε ένα άλλο παιδάκι την στιγμή που στο ζητάει, σε καμαρώνω!! Σε καμαρώνω που έχεις άποψη και δεν παρασύρεσαι από τις πιεστικές μαμάδες γύρω τριγύρω! Σε καμαρώνω που έχεις την αυτοπεποίθηση να πεις « όχι, δε θέλω τώρα να στο δώσω» και να θέσεις τα όρια σου. Και έπειτα, σε καμαρώνω πως διαχειρίζεσαι τις συνέπειες της πράξης σου. Γιατί ναι, έχει και συνέπειες αυτό! Αλλά δεν έχει σημασία. Έτσι μαθαίνεις στη ζωή! Και είναι σπουδαίο να μαθαίνεις από τις δικές σου πράξεις και όχι από τα δικά μου κηρύγματα. (σου υπόσχομαι να το θυμάμαι αυτό όταν μας χτυπήσει την πόρτα η άτιμη εφηβεία!!).

Και αν κάπου τα βρεις σκούρα, γύρνα και κοίτα πίσω σου…εκεί είμαι!!

……teach your kids how to share the  parETTYng  way!

Να είσαι καλά!

«Buon giorno principessa!»… Μας άναψες φωτιές αλλά χαλάλι!

Θέλω μέρες να σου γράψω για ένα θέμα της επικαιρότητας. Ήθελα να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά γιατί να σου πω την αλήθεια μου, σκέφτηκα πααααααρα πολλά πράγματα που αφορούσαν την συγκεκριμένη είδηση .

Διάβασα λοιπόν για αυτό το συμβόλαιο τιμής που θα κληθούν οι μαθητές να υπογράψουν στην αρχή της νέας χρονιάς. Ο υπουργός παιδείας Νίκος Φίλης με την ομάδα συνεργατών του συνέταξαν ένα κείμενο μέσα στο οποίο δίνονται στα παιδιά παροτρύνσεις- συμβουλές για το πως πρέπει να φέρονται απέναντι στο σχολείο και στους συμμαθητές τους. Μέσα σε όλα αυτά ο υπουργός θεώρησε σκόπιμο να καθοδηγήσει τους γονείς θα τολμούσα να πω, για το πως θα πρέπει  να προσφωνούν τα παιδιά τους….ή μάλλον για το πως καλό θα ήταν να ΜΗΝ τους προσφωνούν. Είπε λοιπόν ούτε λίγο ούτε πολύ ότι το να αποκαλούμε τα παιδιά μας «πριγκίπισσα μου» και « πρίγκιπά μου» ενισχύει στα μάτια των παιδιών τον διαχωρισμό της κοινωνίας μας σε κοινωνικές τάξεις και με τον δικό του αριστερό τρόπο σκέψης δεν υπάρχουν (ή δε θα έπρεπε να υπάρχουν) τίτλοι ευγενείας ή ευγενείς εν γένει μιας και ευγενείς ζουν σε άλλα καθεστώτα από το δικό του.

Αρχικά θέλω να σου ξεκαθαρίσω ότι εγώ δεν φωνάζω τις κόρες μου « πριγκίπισσα μου» και όλα τα συναφή! Να τους έχω πει « πριγκιπισουλα μου σε λατρεύω» 10 φορές στη ζωή τους ζήτημα είναι! Διαφωνώ ωστόσο με τον λόγο (που τουλάχιστον εγώ διάβασα και κατάλαβα) για τον οποίο ο υπουργός συμπεριέλαβε αυτή την προτροπή στους γονείς και αυτό σου παραθέτω!

Συζητούσα παλιά με μια φίλη μου και της έλεγα ότι στα παιδιά μου θέλω σίγουρα να τους μάθω , και κυρίως να τους δείχνω κάθε μέρα με την συμπεριφορά μου ότι όλοι είμαστε ίσοι αλλά δεν είμαστε ίδιοι. Δεν είναι όλα τα λουλούδια ιδία. Μπορεί να χρειάζονται όλα τα λουλούδια νερό για να μεγαλώσουν αλλά υπάρχουν άπειρα είδη σε διαφορετικό μέγεθος και χρώμα.

Το ‘πιασες? Το μεγαλοστελεχος μιας διαφημιστικής είναι ίσο με τον δάσκαλο στο σχολείο του παιδιού του που είναι ίσος με τον τύπο που σου έφτιαξε καφέ στα Everest που είναι ίσος με τον Πακιστανό που καθαρίζει τα τζαμιά στην εταιρία που δουλεύεις. Πρόσεξες τι σου είπα? Είναι ίσος! Όχι ίδιος. Και η κυβέρνηση σας κύριε Φίλη έχει κάνει τα πάντα για να μας το αποδείξει αυτό!  Κάθε μέρα που περνάμε  από το Ελληνικό, εκεί που έχετε παρατήσει χιλιάδες μετανάστες σε άθλιες συνθήκες, εγώ σίγουρα δεν μπορώ να πω στο παιδί μου ότι είμαστε όλοι ίδιοι. Γιατί το παιδί μου κύριε Φίλη βλέπει ότι τα παιδάκια εκεί δεν έχουν τίποτα ίδιο με την ίδια. Βλέπει ότι περπατάνε ξυπόλητα και ταλαιπωρημένα. Βλέπει ότι είναι πεινασμένα όταν σταματάμε στο περίπτερο μπροστά από το αεροδρόμιο και αυτά μαζεύονται σαν τις μύγες από πάνω μας για να τους πάρουμε το οτιδήποτε. Ινδία φάση σου λέω δηλαδή….. την ιδιά στιγμή όμως θα πάμε σπίτι μας και θα μαζέψει τα παλιά της ρούχα « που είμαι μεγάλη και δε μου κάνουν πια» και παιχνίδια και φαγητό και θα μου πει να τα πάμε στα παιδάκια που δεν έχουν. Γιατί είμαστε ίσοι  και αντιμετωπίζουμε όλους τους ανθρώπους με σεβασμό . Αλλά όχι ίδιοι.  Και αυτό το 4χρονο παιδί μου το βλέπει κύριε Φίλη!

Αναρωτιέμαι τι να σημαίνει το γεγονός ότι θεωρήσατε τόσο σημαντικό για ένα παιδί να το προσφωνούν οι γονείς του « πριγκίπισσα μου»  που να αποτελεί επαρκή λόγο να το συμπεριλάβετε στο συμβόλαιο που οι μαθητές θα πρέπει να υπογράφουν στην αρχή της χρονιάς. Δηλαδή για πείτε μου ποιο σας ακούγεται πιο τραυματικό? Το « πριγκιπισσουλα μου μπορείς να μου φέρεις ένα στυλό σε παρακαλώ?» ή το « γαμω το κέρατο μου. Αι στο διάολο πια! Ούτε να ψωνίσει δεν μπορεί ένας άνθρωπος » ( έχω να σας πω ότι αυτό είναι αληθινό περιστατικό που ήμουνα παρούσα σε κατάστημα ρούχων με πατέρα να μιλάει έτσι στην κόρη του).

Αν θέλετε κύριε Φίλη να βοηθήσετε την ελληνική οικογένεια να μεγαλώσει καλύτερα παιδιά με αγάπη και σεβασμό προς τον συνάνθρωπο τους θα ήταν προτιμότερο να στρέψετε την προσοχή σας σε αυτούς τους γονείς……στους γονείς του κοριτσιού από το κατάστημα ρούχων. Στους γονείς που δέρνουν τα παιδιά τους. Στους γονείς που φωνάζουν στα παιδιά τους σαν να είναι εκείνα υπεύθυνα για όλα τα δεινά που αντιμετωπίζουν στη ζωή τους. Στους γονείς που ειρωνεύονται τα παιδιά τους και τα κάνουν να αισθάνονται ανεπαρκή. Στους γονείς που απορρίπτουν τα παιδιά τους επειδή δεν τους εκπληρώνουν με τις πράξεις τους δικά τους ανεκπλήρωτα Θέλω.

Σε αυτούς τους γονείς να εστιάσετε κύριε Φίλη. Και αφήστε τις πριγκίπισσες και τους πρίγκιπες στα παραμύθια που τόσο απολαμβάνουν τα παιδιά.

Αλήθεια κύριε Φίλη εσάς οι γονείς σας σας διάβαζαν παραμύθια? Σας έλεγαν πόσο ξεχωριστός είσαστε, όχι σε σύγκριση με τους άλλους! Αλλά για τους ίδιους! Γιατί ξέρετε? Όταν εγώ θα πω λοιπόν τις κόρες μου πριγκιπισσουλες δε σημαίνει ότι τις μεγαλώνω ώστε να πιστεύουν ότι είναι ανώτερες από τους γύρω τους και χαίρουν ειδικής μεταχείρισης από την κοινωνία. Ούτε σημαίνει ότι είναι οι αδύναμες κορασίδες που περιμένουν τον πρίγκιπα καβάλα στο άσπρο άλογο να έρθει να τις σώσει (διαφωνώ με αυτά τα μηνύματα που περνάνε στα κοριτσάκια τα κλασσικά κυρίως παραμύθια γι’ αυτό και τέτοια παραμύθια στο σπίτι μας αν τα ακούσεις θα ακούσεις ένα διαφορετικό τέλος…. ένα parETTYng ending!! ). Απλά σημαίνει ότι για ΕΜΕΝΑ είναι μοναδικές και ξεχωριστές και αυτό κύριε Φίλη είναι ωραίο να το ακούν τα παιδιά! Είναι ωραίο να βλέπουν τον θαυμασμό στα μάτια μου όταν τις κοιτάω στις σχολικές γιορτές! Γιατί ξέρουν ότι τις καμαρώνω κύριε Φίλη.

Ξέρετε τι είπε η κόρη μου στο κουκλάκι της  προχθές υπουργέ μου? Έπαιζε με το « μωρό » της και του μάθαινε να πηδάει. Μετά λοιπόν από το μάθημα που του έκανε για « το πως πρέπει να πέφτει και να βάζει τα χέρια μπροστά για να μην χτυπήσει» το μωράκι της έκανε ένα σάλτο και « τα κατάφερε». Το πιάνει λοιπόν η κόρη μου με χαρά και του λέει:

« Μπράβο μωράκι μου! Τα κατάφερες! Είμαι περήφανη για εσένα!»

Και έτσι ξέρω κύριε Φίλη ότι οι κόρες μου γνωρίζουν πολύ καλά πόσο ξεχωριστές είναι στις ζωές μας! Γιατί όλα τα παιδιά είναι μοναδικά και αυτό αυτόματα τα κάνει να μην είναι ίδια μεταξύ τους. Και αυτό άλλωστε είναι το ωραίο!

………. cause parETTYng is all about princesses and love!

 

Να είσαι καλά.

Love Thyself – My journey to truly love my body

Χθες την ώρα του μεσημεριανού φαγητού η μεγάλη μου η κόρη ξεστόμισε βαριά κουβέντα….. ξέρεις…… άγγιξε θέμα που δεν ανοίγουμε ποτέ!!!Αλλά είναι μικρή ακόμα…. δεν ξέρει……..

Μόλις είχαμε τελειώσει το φαγητό και κάθισα αναπαυτικά πίσω στην καρέκλα μου απολαμβάνοντας την παρέα των κοριτσιών μου περιμένοντας να τελειώσουν και οι ίδιες. Πετάγεται η μεγάλη μου η κόρη και μου λέει γελώντας ( δηλαδή ούτε καν διστακτικά…ΓΕΛΩΝΤΑΣ) « Μαμά, κοίτα πως έχει φουσκώσει η κοιλίτσα σου!!!!»

Ο αυθορμητισμός των παιδιών είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που ζηλεύω πάρα πολύ! Γέλασα και της λέω « Είδες αγάπη μου? Φούσκωσα σαν το μπαλόνι»!

Ε, ήταν η αλήθεια! το φαγητό που είχα φτιάξει ήταν φοβερό ( σου είπα πόσο μου αρέσει να μαγειρεύω και κυρίως να τρώω έτσι?), το απήλαυσα και τσουπ…..φούσκωσα!

Δεν είναι εύκολο για μια γυναίκα να βλέπει το σώμα της να αλλάζει. Εχω περάσει 2 εγκυμοσύνες την μια μετά την άλλη και μην έχοντας καμία απολύτως βοήθεια στο μεγάλωμα των παιδιών μου ( δε σου λέω για τον Λάζαρο γιατί ο μπαμπάς δε θεωρείται βοήθεια στο μεγάλωμα των παιδιών. Είναι και δικά του! Νταά!) δεν είχα και ποτέ το χρόνο τα τελευταία 4 χρόνια να (ξανα)γυμναστώ όπως τα προ παιδιού χρόνια. Παλιά πήγαινα 5 φορές την εβδομάδα για γυμναστική και τώρα αν καταφέρω να πάω 5 φορές τον μήνα είναι άθλος( σου είπα ότι ξυπνάω στις 6:00 για να καταφέρω να προλάβω ή όχι?).

Ζούμε σε μια κοινωνία που η εικόνα- το φαίνεσθαι είναι πολύ σημαντικό. Όλα τα γυναικεία περιοδικά είναι γεμάτα με άρθρα « Πως να χάσετε τα κιλά των εορτών σε 2 εβδομάδες», « Πρόλαβε την κυτταρίτιδα με την θαυματουργή κρέμα 10 μέρες πριν βγεις στην παραλία, » « Εξπρές δίαιτα αποτοξίνωσης για γρήγορο ξεφούσκωμα» και η λίστα δεν τελειώνει! Για να μην ξεκινήσω να σχολιάζω όλα τα άρθρα που μας δείχνουν πως η τάδε διάσημη « έχασε τα κιλά της εγκυμοσύνης και είναι σαν να μη γέννησε ποτέ » μέσα σε 10 μέρες- 15 μερες-3 μέρες- μόλις βγήκε από το μαιευτήριο (μωρε μήπως δεν ήταν ποτέ έγκυος και μας δούλευαν όλους ψιλό γαζί?)

Βέβαια λίγο πιο κάτω βλέπεις άρθρα ψυχολογίας (Breath in, breathe out situation here) που σε δασκαλεύουν για το πόσο πολύ πρέπει να αγαπάς τον εαυτό σου όπως είναι και αν ο τάδε δε σε αγαπήσει για αυτό που είσαι τότε να πάει στο καλό και άλλα τέτοια ωραία! Το λες και διπολική αρθρογραφία όλο αυτό, το λιγότερο!

Επίσης ζούμε σε μια κοινωνία που μια γυναίκα περπατάει στον δρόμο και αυτόματα αυτό δίνει το δικαίωμα στον πάσα ένα ηλίθιο να κατεβάζει το παράθυρο και να κάνει σεξιστικά σχόλια για την εμφάνιση της (θετικά ή αρνητικά δε με ενδιαφέρει) συνοδεύοντας τα από το σιχαμερό σφύριγμα στο τέλος……Και θα ήθελα πολύ να ήξερα πως θα ένιωθαν οι άντρες αυτοί αν η κατάσταση ήταν ανάποδη και κάθε φορά που περπατούσαν στο δρόμο, ξελιγωμένες γυναίκες κατέβαζαν το παράθυρο και φωνάζαν « Πω πω μανάρι μου!!! Ένα …….. (βάλε ό,τι λέξη εσύ θες) που έχεις! Έλα εδώ μανίτσα μου !!!».

Μέσα σε όλα αυτά εμείς καλούμαστε να μεγαλώσουμε 2 κορίτσια! Δυο υπέροχα κορίτσια που θα πρέπει να αντιμετωπίζουν όλα αυτά με χιούμορ. Γιατί ούτε σημασία δεν αξίζει να τους δώσεις!

Πως λοιπόν εγώ θα πω στα παιδιά μου να αγαπάνε το σώμα τους όταν εγώ δεν αγαπάω το δικό μου?

Πως θα τους πω ότι όλοι έχουμε ατέλειες και δεν χρειάζεται να μας πιάνει εμμονή με τα κιλά μας όταν όλη μέρα σχολιάζουμε την κυτταρίτιδα της τάδε και τις ραγάδες της δείνα?

Πως θα τις κάνω να αναπτύξουν καλή σχέση με το φαγητό όταν εμένα με βλέπουν να ζυγίζω συνέχεια ό,τι βάζω στο στόμα μου και να τρέφομαι με μαρούλια και κινόα? (αυτό ειδικά το έχω δει σε πολλές μαμάδες! Obviously not me…..)

Πως θα τους πω ότι τα κιλά και η ηλικία είναι αριθμοί που αφορούν μόνο τους γιατρούς και όχι τους υπόλοιπους, όταν σε κάθε παρέα με γονείς που θα βρεθούμε θα βρεθούν πάντα τουλάχιστον 2 που θα σχολιάσουν το τάδε παιδάκι που είναι χοντρούλικο? Dont get me wrong here. Είμαι και εγώ ανήσυχή με το ποσοστό της παιδικής παχυσαρκίας στην Ελλαδα και στενοχωριέμαι πολύ όταν βλέπω παιδιά να έχουν τόσο αυξημένο σωματικό βάρος. Όχι όμως για την εικόνα τους, αλλά για την υγειά τους. Δεν είναι υγειές ένα 10χρονο παιδί να ζυγίζει όσο ένας ενήλικας.

Θέλω τα κορίτσια μας να μεγαλώσουν αγαπόντας το σώμα τους.

Θέλω να σέβονται τον εαυτό τους άρα να έχουν δίπλα τους ανθρώπους που τις σέβονται το ίδιο.

Θέλω να μεγαλώσουν έχοντας την ευφυΐα να κοιτάνε πίσω από το προφανές και να βλέπουν τον άνθρωπο για αυτό που είναι!

Και επίσης θέλω πάνω από όλα να μεγαλώσουν με την γνώση ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι ίδιος με τον άλλον ( και αυτό είναι το ωραίο), άρα και δεν χρειάζεται να προσπαθούμε να μοιάσουμε σε κανέναν άλλον!

 

Αλλά τι λέω? Όλα αυτά μου τα έμαθαν τα κορίτσια μου όταν τις γέννησα. Και έμαθα να αγαπάω το κάθε σημάδι στο σώμα μου που δημιουργήθηκε από την δική τους ύπαρξη.

Και ένιωσα την ωριμότητα που φέρει ένα σώμα όταν εγκυμονεί ένα τόσο δα ανθρωπάκι .

Και τέλος έμαθα ότι δεν πειράζει που είμαι +6 κιλά από την ημέρα που παντρεύτηκα γιατί όπως μου είπε η κόρη μου όταν κοιτούσε τις φωτογραφίες από τον γάμο μου και της λέω « Σου αρέσει αγάπη μου η μαμά με το νυφικό?» μου λέει « ναι αλλά έτσι (φορούσα πιτζάμες!) είσαι καλύτερη». Την ρωτάω λοιπόν « γιατί αγάπη μου? Δε σου άρεσε το νυφικό της μαμάς?». Και μου λέει « γιατί έτσι είσαι εσύ μαμά!!!». Και πράγματι έτσι ήταν. Δεν πρόσεξε καν την αλλαγή στα κιλά μου! Κοίταξε πιο βαθιά! Εκεί που σου είπα ότι θέλω να τις μάθω να κοιτούν……

Αλλά σου το είπα….. μου τα έμαθαν πρώτα όλα αυτά οι ίδιες!!!!

Και τις ευχαριστώ για αυτό!!!

 

……….cause parETTYng is all about embracing the changes!

 

Να είσαι καλά!