Τα αγαπημένα μου προϊόντα ομορφιάς – Ιούνιος ’16

Καλώς ήρθες στα αγαπημένα μου προϊόντα για τον μήνα Ιούνιο. Έχω να σου πω ότι αυτή η ανασκόπηση είναι από τα αγαπημένα μου να γράφω γιατί, όταν έχω ένα προϊόν που αγαπώ πολύ μου αρέσει να το μοιράζομαι με όλους. Ξέρεις, δεν είμαι από αυτές που τους ρωτάς « ποιο κραγιόν φοράς?» και ποτέ δε θυμούνται ή από αυτές που τους ζητάς μια συνταγή και σου τη δίνουν μεν αλλά με δοσολογίες ό,τι να΄ναι. Όχι, εγώ όταν δοκιμάζω κάτι και αξίζει να το πω θα το πω σε ολόκληρη την πλάση! Εδώ λοιπόν θα μοιράζομαι μαζί σου ό,τι λατρεύω κάθε μήνα σε προϊόντα μακιγιάζ, περιποίησης και μόδας.

Ξεκινάμε λοιπόν μεεεεεεε……το πάρα πολύ αγαπημένο μου bronzer από το  Body Shop στην απόχρωση 01- golden bronze. Αυτό το προϊόν το λατρεύω. Το φοράω κάθε μέρα. Φοράω το πρωί (κάθε πρωί) την αντιηλιακή και μετά με ένα πινέλο φαρδύ περνάω σε όλο το πρόσωπο και λαιμό ελαφριά το συγκεκριμένο bronzer. Δεν μπορώ να σου πω πόσες φίλες μου με έχουν ρωτήσει για αυτό το προϊόν. Έχει μέσα πολλές αποχρώσεις του καφέ- χρυσό με λίγο glitter ( το οποίο δε φαίνεται απολύτως καθόλου όταν το εφαρμόζεις στο πρόσωπο σου) και μόλις το απλώσεις « ξυπνάει» το πρόσωπο σου και έχεις ένα χρώμα υγείας.  Να δες εδώ που φοράω μόνο αυτό το προϊόν πως φαίνεται το δέρμα μου. Μη  μου πας και αρχίσεις να βάζεις δίχως αύριο όμως γιατί μετά το αποτέλεσμα δε θα είναι καθόλου κολακευτικό!

Συνεχίζουμε με την αγαπημένη μου μασκαρα της  L’ OREAL False Lash Superstar. Αυτή η μασκαρα είναι Φ Ο Β Ε Ρ Η!!! Λειτουργεί σε 2 φάσεις. Στη μια της πλευρά έχει μια βάση-primer που απλώνεις πρώτα, η οποία ουσιαστικά κάνει όλη τη δουλειά. Είναι σε άσπρο χρώμα, θρέφει τη βλεφαρίδα πριν απλώσεις την μασκαρα, βοηθάει στο να ξεβαφτεί πολύ εύκολα , οπότε δεν έχεις απώλεια βλεφαρίδων στο βαμβάκι σου όταν ξεβαφτείς ( μας αρέσει αυτό!!!) και κάνει την βλεφαρίδα πιο πυκνή. Με το που την απλώσεις αμέσως περνάς στην άλλη μεριά που είναι η μαύρη μασκαρα. Μην περιμένεις να στεγνώσει και μετα να την βάλεις. Το΄χασες το παιχνίδι. Εδώ απλά χτίζεις το χρώμα και τελειώνεις με μια βλεφαρίδα σούπερ πυκνή και μακριά. Extra point :είναι πολύ καλό value for money μιας και παίρνεις βάση+ μασκαρα στο ίδιο προϊόν και η τιμή της είναι κάτω των 20 ευρώ.

E μετα την μασκαρα δε θα μπορούσα να παραλείψω το πολυαγαπημένο μου ξεβαφτικο ματιών. Μου το είχε συστήσει η αγαπημένη μου ξαδέλφη πριν από πολλααααα χρόνια, έχω δοκιμάσει κι άλλα πολλά ( και πολλά ακριβά κι όλας) μέσα σε όλο αυτό το διάστημα αλλά κανένα δε συγκρίνεται με το Bioderma Sensibio H2O. Είναι ένα νερό ουσιαστικά που ξεβάφει πρόσωπο και μάτια , εγώ προσωπικά το χρησιμοποιώ μόνο σε μάτια και χείλη. Ξεβάφει τις βλεφαρίδες τόσο καλά που ποτέ δεν ξυπνάω με τα μάτια του Panda. Με άλλα ξεβαφτικα ματιών μου έχει συμβεί πολλές φορές να ξεβαφτώ το βράδυ, να φαίνεται η βλεφαρίδα καθαρή και έτοιμη για ξεκούραση και το πρωί να ξυπνάω με μαύρα μάτια γιατί προφανώς στον ύπνο μου υγροποιήθηκε το υπόλειμμα της μασκαρα που δεν ξεβάφτηκε με αξιοπρέπεια και voila! Όχι αγαπημένη μου. Οι βλεφαρίδες είναι πολύ ευαίσθητες, χρήζουν ιδιαίτερης μεταχείρισης και πρέπει να τους φερόμαστε με αγάπη  ( ακόμα και εδώ για αγάπη σου μιλάω! Αντιλαμβάνεσαι την σοβαρότητα της κατάστασης μου )! Extra point:  δεν τσούζει τα μάτια ΚΑΘΟΛΟΥ!!!

ΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!! Τι να σου πω τώρα για την παλέτα σκιών  από την Too Faced – sweet peach?

Too faced Sweet peachΕίναι πασίγνωστη, έχουν μιλήσει για αυτήν σχεδόν όλοι οι Beauty bloggers και όχι άδικα. Καταρχάς να σου πω ότι τα χρώματα της είναι φοβερά. Περιλαμβάνει 18 αποχρώσεις, ματ και ιριδίζουσες. Οι συνδυασμοί που μπορείς να κάνεις είναι πραγματικά αμέτρητοι. Η σύσταση τους……..αααχ! τι να σου πω! Έχουν μια βουτυρένια σύνθεση που πρακτικά σημαίνει ότι δεν χρειάζεσαι πολύ προϊόν για να φανεί στο μάτι σου. Ξέρεις κάτι σκιές που παίρνεις, τις βάζεις στο πινελάκι σου, τις απλώνεις στο μάτι και δεν φαίνεται τίποτα και πρέπει να επαναλάβεις την διαδικασία 4 -5 φορές? Ε, καμία σχέση με αυτήν την παλέτα. Γενικά η συγκεκριμένη εταιρία έχει φοβερές σκιές, οπότε αν δεν είναι του γούστου σου τα συγκεκριμένα χρώματα μπορείς να βρεις και άλλες παλέτες πιο γήινες. Η τιμή της είναι κάπου στα 40 ευρώ. Δεν είναι φθηνή αλλά ούτε και απαγορευτική αν σκεφτείς ότι παίρνεις 18 σκιές! Α και το κυριότερο! Μυρίζει ροδάκινο………η κόρη μου έχει τρελαθεί να την ανοίγει για να την μυρίζει συνέχεια!!! Δικές μου αγαπημένες αποχρώσεις είναι η peaches ΄n cream, η luscious,η  bellini, η caramelized  και η summer yum.

Θα κλείσω με τα αγαπημένα μου κραγιόν.  Έχω μια ικανοποιητική συλλογή από κραγιόν αλλά δε μου ήταν δύσκολο να επιλέξω μιας και από τον Μάιο δύσκολα θα με πετύχεις να φοράω άλλο κραγιόν από αυτά τα 2. Είναι και τα 2 ματ και έχουν πολλή καλή διάρκεια.NYX vs Maybelline

Πρώτο πάει με διαφορά το NYX soft matte lip cream στην απόχρωση 02 Stockholm. Εντάξει, τι να σου πω πρωτοπώ. Μιλάμε για φοβερό κραγιόν από άποψη σύστασης αλλά και απόχρωσης. Θα ξεκινήσω με την σύσταση. Είναι το πρώτο μου προϊόν για τα χείλη από τη συγκεκριμένη εταιρία και ενθουσιάστηκα. Είναι όπως λέει lip cream. Δεν το λες κραγιόν, δεν το λες lip gloss. Είναι σαν ένα αρκετά ενυδατικό lip balm με ματ χρώμα. Φοριέται πολύ ωραία με ένα περίγραμμα χειλιών σε κοντινή απόχρωση αλλά και σκέτο το πρωί να το φορέσεις πριν βγεις από την πόρτα είσαι σούπερ. Έχει καλή διάρκεια μέσα στην ημέρα, δεν κολλάει τα χείλη σου, είναι σχεδόν σαν να μην φοράς κραγιόν και σίγουρα δεν τα αφυδατώνει. Το χρώμα του από την άλλη είναι φοβερό. Είναι πολύ κοντά στην φυσική απόχρωση των χειλιών μου, είναι ένα ροζ-σομον-με ένα τικ καφέ ζεστό χρώμα. Έλα έλα …είναι φοβερό σου λέω…το απόλυτο must nude κραγιόν. Το παραγγέλνεις on line , έχει κάτω από 9 ευρώ, μη το σκέφτεσαι καν.

Και το άλλο αγαπημένο μου είναι στην αντίπερα όχθη. Ροζ κοριτσίστικο ματ κραγιόν από την Maybelline στην απόχρωση 940 Rose Rush. Ε καλά, το πήρα από το σούπερ μαρκετ ( ναι στα μεγάλα σούπερ μαρκετ έχουν και καλλυντικά πια) σε μια παρορμητική αγορά πριν τα ταμεία και πολύ το ευχαριστήθηκα! Είναι ένα φοβερό κραγιόν κανονικότατο αυτό, με διάρκεια πολλή καλή. Είναι έντονο χρώμα και πάει προς το παστέλ. Αν είσαι τέτοιο κορίτσι τότε σίγουρα πρέπει να το δοκιμάσεις.

Fashion Bonus. Τα κοσμήματα μου είναι από την σχεδιάστρια κοσμημάτων Sarina. Είναι η αγαπημένη μου σχεδιάστρια, σπάνια θα με δεις να φοράω κάτι άλλο πάνω μου και ειδικά στις βραδινές μου εμφανίσεις. Θα σου πω άλλη φορά για αυτά! Keep it in mind!!!!

 

Αυτά από εμένα!!

Αλήθεια εσύ τι αγαπημένα προϊόντα έχεις?

 

 

…….cause parETTYng is also about beauty and taking care of yourself!!!

Καλοκαιρίνη σαλάτα με ρεβύθια και κινόα!

Να’μαι πάλι!  Δευτέρα σήμερα και είπα να μοιραστώ μαζί σου μια αγαπημένη μου συνταγή με αφορμή φυσικά τις παρασπονδίες του Σαββατοκύριακου. Είχε γενέθλια η μεγάλη μου κόρη και έγινε χαμός από φαΐ και γλυκά! Οπότε αντιλαμβάνεσαι ……λίγο μάζεμα από λίπη και κρέατα είναι απαραίτητο !

Είναι μια πανεύκολη συνταγή με όσπρια, άρα πρωτεΐνη ( την θέλουμε την πρωτεΐνη στη διατροφή μας !!!), κινόα ( ε τώρα τι να λέμε για την κινόα! Πολύ θρεπτικό δημητριακό που περιέχει Ω3, μαγνήσιο και σίδηρο) και λαχανικά!

Για την ιστορία να σου πω ότι τα ρεβύθια έτσι όπως τα φτιάχνω στον φούρνο με τα μπαχαρικά οι κόρες μου τα τρώνε δίχως αύριο. Οπότε βάλε διπλό highlight μιας και τα ρεβύθια είναι φοβερή τροφή και όχι και η πιο αγαπημένη των παιδιών!

Πάρε χαρτί και μολύβι και σημείωσε λοιπόν ( ή απλά κάνε ένα screenshot στο κινητό σου και call it a day)

Υλικά

Για την κινόα

  • 1 φλυτζάνι κινόα
  • 2 φλυτζάνια νερό

Για τα ρεβύθια

  • 400 γρ βρασμένα ρεβύθια ( τα έχεις μουλιάσει όμως ένα 12ωρακι από το βράδυ οκ?)
  • 2 κουταλάκια του γλυκού πάπρικαKinoa 2
  • 1 κουταλάκι του γλυκού chili σκόνη
  • ½ κουταλάκι του γλυκού κουρκουμά
  • 1 σκελίδα σκόρδο λιωμένη
  • 1 κουταλάκι του γλυκού κύμινο
  • ½ φλυτζάνι του ελληνικού καφέ λάδι
  • Αλάτι
  • Πιπέρι
  • Μισό λεμόνι

Σως

  • 1 κόκκινη πιπεριάPiperies 4
  • 1 ½ λεμόνι
  • 1 κουταλάκι γλυκού μουστάρδα
  • ½ κουταλάκι του γλυκού πάπρικα
  • Αλάτι
  • Πιπέρι
  • 2 φλυτζανάκια ελληνικού καφέ λάδι
  • ½ κουταλάκι του γλυκού κουρκουμά
  • 1 σκελίδα σκόρδο

Πράσινα λαχανικά πλυμένα και στραγγισμένα

Άνηθο ψιλοκομμένο

Προαιρετικά

  • Μπορείς πάνω από τη σαλάτα αν θες να την κάνεις σούπερ χορταστική (πες ότι αυτό είναι το μεσημεριανό σου) να βάλεις σπόρια, που λέει και ο Λάζαρος και με κοροϊδεύει, κολοκυθόσπορο, λιναρόσπορο, ηλιόσπορο, chia και φυσικά αβοκάντο!

Εκτέλεση

  • Ξεκινάμε με την κινόα. Την ξεπλένουμε καλά σε ένα σουρωτήρι ( όταν λέμε καλά εννοούμε πολύ καλά. Έχει μια ουσία η κινόα που αν δεν ξεπλυθεί καλά την κάνει και πικρίζει. Οπότε νερό νερό και πάλι νερό). Βράζει το νεράκι μας, το αλατίζουμε λίγο, προσθέτω την κινόα, χαμηλώνω φωτιά και βράζει για ένα τεταρτάκι , όπως το ρύζι. Στα μισά ανοίγω, ανακατεύω για να γίνει « αφράτη» και στο τέλος όταν γίνει την ανακατεύω με ένα πιρούνι για να μην λασπώσει και την αφηνω με το καπάκι της αλλά βάζω ένα κομμάτι χαρτί κουζίνας από κάτω για να πάρει την υγρασία.
  • Υστέρα παίρνω τα βρασμένα ρεβύθια Revithia 3(αν θες κάνε παραπάνω και τα κρατάς και σκέτα να τα φας σαν σνακ), και τα βάζω στο ταψί του φούρνου με αντικολλητικό χαρτί και προσθέτω από πάνω όλα τα υλικά. Τώρα, αν κάτι δε σου αρέσει (όπως ίσως το chili ) το αφαιρείς. Ή βάζεις παραπάνω από κάτι άλλο που είναι του γούστου σου. Εμάς μας αρέσουν τα μπαχαρικά και τα καυτερά (ειδικά η μεγάλη μου η κόρη με τα καυτερά εχει ιδιαίτερη αγάπη) οπότε τα κάνω με αυτές τις δοσολογίες.
  • Ανακατεύεις και τα ψήνεις στους 190 βαθμούς στον αέρα για 15-20 λεπτακια μέχρι ουσιαστικά να αρχίζει να ροδίζει.
  • Όταν είναι έτοιμα τα αφήνεις να κρυώσουν.
  • Για την σως βάζεις όλα τα υλικά μαζί στο multi και έτοιμη
  • Όταν είναι η ώρα του φαγητού στήνεις το πιάτο.
  • Βάζεις μια λωρίδα κινόα, μια λωρίδα ρεβύθια και μια λωρίδα όποιο πράσινο λαχανικό σου αρέσει (εγώ έβαλα μαρούλι γιατί μαρούλι είχα, αλλά το σπανάκι θα πηγαίνει εξίσου καλά). Από πάνω αν θες βάζεις τα σπόρια που λέγαμε και φυσικά τον άνηθο και είμαστε πανέτοιμοι!

 

 

Δοκίμασε την ! Είναι φοβερή, πολύ θρεπτική και χορταστική!

 

Περιμένω τα σχόλια σου ΕΔΩ!

 

…..cause with  parETTYng you choose healthy tasty food!!!

 

Να είσαι καλά.

«Buon giorno principessa!»… Μας άναψες φωτιές αλλά χαλάλι!

Θέλω μέρες να σου γράψω για ένα θέμα της επικαιρότητας. Ήθελα να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά γιατί να σου πω την αλήθεια μου, σκέφτηκα πααααααρα πολλά πράγματα που αφορούσαν την συγκεκριμένη είδηση .

Διάβασα λοιπόν για αυτό το συμβόλαιο τιμής που θα κληθούν οι μαθητές να υπογράψουν στην αρχή της νέας χρονιάς. Ο υπουργός παιδείας Νίκος Φίλης με την ομάδα συνεργατών του συνέταξαν ένα κείμενο μέσα στο οποίο δίνονται στα παιδιά παροτρύνσεις- συμβουλές για το πως πρέπει να φέρονται απέναντι στο σχολείο και στους συμμαθητές τους. Μέσα σε όλα αυτά ο υπουργός θεώρησε σκόπιμο να καθοδηγήσει τους γονείς θα τολμούσα να πω, για το πως θα πρέπει  να προσφωνούν τα παιδιά τους….ή μάλλον για το πως καλό θα ήταν να ΜΗΝ τους προσφωνούν. Είπε λοιπόν ούτε λίγο ούτε πολύ ότι το να αποκαλούμε τα παιδιά μας «πριγκίπισσα μου» και « πρίγκιπά μου» ενισχύει στα μάτια των παιδιών τον διαχωρισμό της κοινωνίας μας σε κοινωνικές τάξεις και με τον δικό του αριστερό τρόπο σκέψης δεν υπάρχουν (ή δε θα έπρεπε να υπάρχουν) τίτλοι ευγενείας ή ευγενείς εν γένει μιας και ευγενείς ζουν σε άλλα καθεστώτα από το δικό του.

Αρχικά θέλω να σου ξεκαθαρίσω ότι εγώ δεν φωνάζω τις κόρες μου « πριγκίπισσα μου» και όλα τα συναφή! Να τους έχω πει « πριγκιπισουλα μου σε λατρεύω» 10 φορές στη ζωή τους ζήτημα είναι! Διαφωνώ ωστόσο με τον λόγο (που τουλάχιστον εγώ διάβασα και κατάλαβα) για τον οποίο ο υπουργός συμπεριέλαβε αυτή την προτροπή στους γονείς και αυτό σου παραθέτω!

Συζητούσα παλιά με μια φίλη μου και της έλεγα ότι στα παιδιά μου θέλω σίγουρα να τους μάθω , και κυρίως να τους δείχνω κάθε μέρα με την συμπεριφορά μου ότι όλοι είμαστε ίσοι αλλά δεν είμαστε ίδιοι. Δεν είναι όλα τα λουλούδια ιδία. Μπορεί να χρειάζονται όλα τα λουλούδια νερό για να μεγαλώσουν αλλά υπάρχουν άπειρα είδη σε διαφορετικό μέγεθος και χρώμα.

Το ‘πιασες? Το μεγαλοστελεχος μιας διαφημιστικής είναι ίσο με τον δάσκαλο στο σχολείο του παιδιού του που είναι ίσος με τον τύπο που σου έφτιαξε καφέ στα Everest που είναι ίσος με τον Πακιστανό που καθαρίζει τα τζαμιά στην εταιρία που δουλεύεις. Πρόσεξες τι σου είπα? Είναι ίσος! Όχι ίδιος. Και η κυβέρνηση σας κύριε Φίλη έχει κάνει τα πάντα για να μας το αποδείξει αυτό!  Κάθε μέρα που περνάμε  από το Ελληνικό, εκεί που έχετε παρατήσει χιλιάδες μετανάστες σε άθλιες συνθήκες, εγώ σίγουρα δεν μπορώ να πω στο παιδί μου ότι είμαστε όλοι ίδιοι. Γιατί το παιδί μου κύριε Φίλη βλέπει ότι τα παιδάκια εκεί δεν έχουν τίποτα ίδιο με την ίδια. Βλέπει ότι περπατάνε ξυπόλητα και ταλαιπωρημένα. Βλέπει ότι είναι πεινασμένα όταν σταματάμε στο περίπτερο μπροστά από το αεροδρόμιο και αυτά μαζεύονται σαν τις μύγες από πάνω μας για να τους πάρουμε το οτιδήποτε. Ινδία φάση σου λέω δηλαδή….. την ιδιά στιγμή όμως θα πάμε σπίτι μας και θα μαζέψει τα παλιά της ρούχα « που είμαι μεγάλη και δε μου κάνουν πια» και παιχνίδια και φαγητό και θα μου πει να τα πάμε στα παιδάκια που δεν έχουν. Γιατί είμαστε ίσοι  και αντιμετωπίζουμε όλους τους ανθρώπους με σεβασμό . Αλλά όχι ίδιοι.  Και αυτό το 4χρονο παιδί μου το βλέπει κύριε Φίλη!

Αναρωτιέμαι τι να σημαίνει το γεγονός ότι θεωρήσατε τόσο σημαντικό για ένα παιδί να το προσφωνούν οι γονείς του « πριγκίπισσα μου»  που να αποτελεί επαρκή λόγο να το συμπεριλάβετε στο συμβόλαιο που οι μαθητές θα πρέπει να υπογράφουν στην αρχή της χρονιάς. Δηλαδή για πείτε μου ποιο σας ακούγεται πιο τραυματικό? Το « πριγκιπισσουλα μου μπορείς να μου φέρεις ένα στυλό σε παρακαλώ?» ή το « γαμω το κέρατο μου. Αι στο διάολο πια! Ούτε να ψωνίσει δεν μπορεί ένας άνθρωπος » ( έχω να σας πω ότι αυτό είναι αληθινό περιστατικό που ήμουνα παρούσα σε κατάστημα ρούχων με πατέρα να μιλάει έτσι στην κόρη του).

Αν θέλετε κύριε Φίλη να βοηθήσετε την ελληνική οικογένεια να μεγαλώσει καλύτερα παιδιά με αγάπη και σεβασμό προς τον συνάνθρωπο τους θα ήταν προτιμότερο να στρέψετε την προσοχή σας σε αυτούς τους γονείς……στους γονείς του κοριτσιού από το κατάστημα ρούχων. Στους γονείς που δέρνουν τα παιδιά τους. Στους γονείς που φωνάζουν στα παιδιά τους σαν να είναι εκείνα υπεύθυνα για όλα τα δεινά που αντιμετωπίζουν στη ζωή τους. Στους γονείς που ειρωνεύονται τα παιδιά τους και τα κάνουν να αισθάνονται ανεπαρκή. Στους γονείς που απορρίπτουν τα παιδιά τους επειδή δεν τους εκπληρώνουν με τις πράξεις τους δικά τους ανεκπλήρωτα Θέλω.

Σε αυτούς τους γονείς να εστιάσετε κύριε Φίλη. Και αφήστε τις πριγκίπισσες και τους πρίγκιπες στα παραμύθια που τόσο απολαμβάνουν τα παιδιά.

Αλήθεια κύριε Φίλη εσάς οι γονείς σας σας διάβαζαν παραμύθια? Σας έλεγαν πόσο ξεχωριστός είσαστε, όχι σε σύγκριση με τους άλλους! Αλλά για τους ίδιους! Γιατί ξέρετε? Όταν εγώ θα πω λοιπόν τις κόρες μου πριγκιπισσουλες δε σημαίνει ότι τις μεγαλώνω ώστε να πιστεύουν ότι είναι ανώτερες από τους γύρω τους και χαίρουν ειδικής μεταχείρισης από την κοινωνία. Ούτε σημαίνει ότι είναι οι αδύναμες κορασίδες που περιμένουν τον πρίγκιπα καβάλα στο άσπρο άλογο να έρθει να τις σώσει (διαφωνώ με αυτά τα μηνύματα που περνάνε στα κοριτσάκια τα κλασσικά κυρίως παραμύθια γι’ αυτό και τέτοια παραμύθια στο σπίτι μας αν τα ακούσεις θα ακούσεις ένα διαφορετικό τέλος…. ένα parETTYng ending!! ). Απλά σημαίνει ότι για ΕΜΕΝΑ είναι μοναδικές και ξεχωριστές και αυτό κύριε Φίλη είναι ωραίο να το ακούν τα παιδιά! Είναι ωραίο να βλέπουν τον θαυμασμό στα μάτια μου όταν τις κοιτάω στις σχολικές γιορτές! Γιατί ξέρουν ότι τις καμαρώνω κύριε Φίλη.

Ξέρετε τι είπε η κόρη μου στο κουκλάκι της  προχθές υπουργέ μου? Έπαιζε με το « μωρό » της και του μάθαινε να πηδάει. Μετά λοιπόν από το μάθημα που του έκανε για « το πως πρέπει να πέφτει και να βάζει τα χέρια μπροστά για να μην χτυπήσει» το μωράκι της έκανε ένα σάλτο και « τα κατάφερε». Το πιάνει λοιπόν η κόρη μου με χαρά και του λέει:

« Μπράβο μωράκι μου! Τα κατάφερες! Είμαι περήφανη για εσένα!»

Και έτσι ξέρω κύριε Φίλη ότι οι κόρες μου γνωρίζουν πολύ καλά πόσο ξεχωριστές είναι στις ζωές μας! Γιατί όλα τα παιδιά είναι μοναδικά και αυτό αυτόματα τα κάνει να μην είναι ίδια μεταξύ τους. Και αυτό άλλωστε είναι το ωραίο!

………. cause parETTYng is all about princesses and love!

 

Να είσαι καλά.

Φτιάξε μόνη σου 3 διαφορετικά lip scrub και ένα ενυδατικό lip balm!

Πήγα που λες  προχθές στα Sephora για update σε νέα προϊόντα (ξέρεις αυτός ο νεκρός χρόνος των 20 λεπτών που έχεις μεταξύ των ραντεβού σου…Ε αυτός ο χρόνος μου είναι για έρευνα lately)!!!

Ανάμεσα στα πολλά που είδα (και φυσικά δοκίμασα) ζήτησα η άμοιρη ένα lip scrub. Κοιταζόντουσαν οι πωλήτριες, ρωτούσαν η μια την άλλη και σε καμία εταιρία δεν υπήρχε τέτοιο προϊόν.

Γυρίζω και λέω στον Λάζαρο (τι ακούει Θεέ μου και αυτός ο άντρας και ακόμα δε με έχει βάλει τουλάχιστον στο mute……καλά έλεγε ο αγαπημένος μας φίλος ότι αδριάντα πρέπει να του στήσω  αλλά anyway) ότι πρέπει οπωσδήποτε να βρω ένα lip scrub.  Έχω να σου πω ότι δοκίμασα πριν από κάποιο διάστημα το lip scrub του H&M. Δε μου άρεσε καθόλου. Η μυρωδιά του μου έφερνε αναγούλα και δεν ήταν καθόλου ενυδατικό στο τέλος της ημέρας. Οπότε……..από εδώ παν και οι άλλοι….!!!

Αυτοσχεδίασα λοιπόν και έφτιαξα μερικές παραλλαγές από lip scrubs PLUS ένα lip balm έτσι για την αλητεία.  Για την ιστορία να σου πω όταν τα κατασκεύαζα, ο βοηθός μου (όπου βοηθός βλέπε Λάζαρος) μου είπε « και γιατί είναι μόνο για τα χείλη αυτό?» Για ακόμα μια φορά σωστός ο παίχτης. Τα δοκίμασα και στα χέρια μου και άφηναν απίστευτα απαλό δέρμα.

Τα βασικά συστατικά τους είναι το μέλι, γνωστό για τις  επουλωτικές και εξισορροπητικές ιδιότητες του, ενώ παράλληλα επιταχύνει την ανανέωση των ιστών. Επίσης θα χρησιμοποιήσουμε πολύ το ελαιόλαδο που είναι γνωστό για τις  μαλακτικές, ενυδατικές και αντισηπτικές ιδιότητες του. Και φυσικά θα χρησιμοποιήσουμε  το πολυσυζητημένο λάδι καρύδας που είναι γνωστό για την αντιγηραντική και αντιοξειδωτική του δράση, καθώς έχει υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνη E.

Πάρε χαρτί και σημείωνε λοιπόν γιατί το αποτέλεσμα ήταν φοβερό! Θα σου πω το αγαπημένο μου στο τέλος….!!!

Cinnamon super moisturizing lip scrub (οι ονομασίες φυσικά είναι δίκες μου όπως αντιλαμβάνεσαι)

Χρησιμοποιείς για μέτρημα το βαζάκι μέσα στο οποίο θα αποθηκεύσεις το scrub .

Εκεί λοιπόν μετράς:20160519_210948

  • ½ βαζάκι ζάχαρη
  • 1 κουταλάκι σούπας (κ.σ.) coconut oil
  • Κανέλλα
  • 1 κ.σ. ελαιόλαδο

Τα ανακατεύεις όλα μαζί, ΑΛΛΑ όχι για πολύ για να μην λειώσουν οι κρύσταλλοι της ζάχαρης.

Έτοιμο!

Pink martini20160519_211742

  • 1 βαζάκι ζάχαρη
  • Λίγο μέλι
  • 1 κουταλάκι γλυκού (κ.γ.) coconut oil
  • 2 σταγόνες κόκκινο χρώμα ζαχαροπλαστικής

Ανακατεύεις όλα μαζί. Το μείγμα αυτό είναι πιο ξερό οπότε λίγο πιο άγριο στην υφή.

Oh this feeling scrub!

  • ¾ από το βαζάκι καστανή ζάχαρη
  • 1 κ.σ. γεμάτη coconut oil (ξέρεις εσύ. Όταν λεμέ 1 εννοούμε 1 ½ καμιά φορά)
  • Λίγο μέλι

Ανακατεύεις καλά.

 

Από τα 3 οφείλω να πω ότι το αγαπημένο μου είναι το πρώτο, αφενός γιατί η κανέλλα μου αρέσει πάρα πολύ και στα φαγητά αλλά και σαν άρωμα γενικώς και αφετέρου γιατί ήταν πιο μαλακό scrub από τα αλλά 2. Δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα στην επιδερμίδα μου οπότε αυτό μου έκανε πολύ καλά. Αλλά αν έχεις σκασμένα χείλη, φτέρνες, αγκώνες κλπ τα άλλα 2 είναι σούπερ.

Όλα τα scrub τα απλώνεις στα χείλη σου με παιδική οδοντόβουρτσα (αν θες φυσικά) και κάνεις απαλό μασαζάκι.

 

Το δωράκι σου τώρα. Σούπερ απλό αλλά πολύ ενυδατικό!

Lip balm

Ανακατεύεις 1 κ.γ. ελαιόλαδο και 1 κ.σ. μέλι και το απλώνεις στα χείλη. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα ταμπονάρεις τα χείλη και άσε το υπόλοιπο να θρέψει τα χείλη σου όλο το βράδυ. (πριν από κάθε χρήση θέλει ανακάτεμα γιατί το μέλι κάθεται στον πάτο)

Το πρωί θα μπορείς να βάλεις άφοβα όποιο κραγιόν θέλεις, ακόμα και το πιο ματ χωρίς να έχεις το αντιαισθητικό εφέ από τα σκασμένα πετσάκια πάνω στα χείλη σου!

 

Δοκίμασε τα και εσύ και περιμένω τις εντυπώσεις και τα σχόλια σου ΕΔΩ!

……cause parETTYng means also beauty time for mummy!

Love Thyself – My journey to truly love my body

Χθες την ώρα του μεσημεριανού φαγητού η μεγάλη μου η κόρη ξεστόμισε βαριά κουβέντα….. ξέρεις…… άγγιξε θέμα που δεν ανοίγουμε ποτέ!!!Αλλά είναι μικρή ακόμα…. δεν ξέρει……..

Μόλις είχαμε τελειώσει το φαγητό και κάθισα αναπαυτικά πίσω στην καρέκλα μου απολαμβάνοντας την παρέα των κοριτσιών μου περιμένοντας να τελειώσουν και οι ίδιες. Πετάγεται η μεγάλη μου η κόρη και μου λέει γελώντας ( δηλαδή ούτε καν διστακτικά…ΓΕΛΩΝΤΑΣ) « Μαμά, κοίτα πως έχει φουσκώσει η κοιλίτσα σου!!!!»

Ο αυθορμητισμός των παιδιών είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που ζηλεύω πάρα πολύ! Γέλασα και της λέω « Είδες αγάπη μου? Φούσκωσα σαν το μπαλόνι»!

Ε, ήταν η αλήθεια! το φαγητό που είχα φτιάξει ήταν φοβερό ( σου είπα πόσο μου αρέσει να μαγειρεύω και κυρίως να τρώω έτσι?), το απήλαυσα και τσουπ…..φούσκωσα!

Δεν είναι εύκολο για μια γυναίκα να βλέπει το σώμα της να αλλάζει. Εχω περάσει 2 εγκυμοσύνες την μια μετά την άλλη και μην έχοντας καμία απολύτως βοήθεια στο μεγάλωμα των παιδιών μου ( δε σου λέω για τον Λάζαρο γιατί ο μπαμπάς δε θεωρείται βοήθεια στο μεγάλωμα των παιδιών. Είναι και δικά του! Νταά!) δεν είχα και ποτέ το χρόνο τα τελευταία 4 χρόνια να (ξανα)γυμναστώ όπως τα προ παιδιού χρόνια. Παλιά πήγαινα 5 φορές την εβδομάδα για γυμναστική και τώρα αν καταφέρω να πάω 5 φορές τον μήνα είναι άθλος( σου είπα ότι ξυπνάω στις 6:00 για να καταφέρω να προλάβω ή όχι?).

Ζούμε σε μια κοινωνία που η εικόνα- το φαίνεσθαι είναι πολύ σημαντικό. Όλα τα γυναικεία περιοδικά είναι γεμάτα με άρθρα « Πως να χάσετε τα κιλά των εορτών σε 2 εβδομάδες», « Πρόλαβε την κυτταρίτιδα με την θαυματουργή κρέμα 10 μέρες πριν βγεις στην παραλία, » « Εξπρές δίαιτα αποτοξίνωσης για γρήγορο ξεφούσκωμα» και η λίστα δεν τελειώνει! Για να μην ξεκινήσω να σχολιάζω όλα τα άρθρα που μας δείχνουν πως η τάδε διάσημη « έχασε τα κιλά της εγκυμοσύνης και είναι σαν να μη γέννησε ποτέ » μέσα σε 10 μέρες- 15 μερες-3 μέρες- μόλις βγήκε από το μαιευτήριο (μωρε μήπως δεν ήταν ποτέ έγκυος και μας δούλευαν όλους ψιλό γαζί?)

Βέβαια λίγο πιο κάτω βλέπεις άρθρα ψυχολογίας (Breath in, breathe out situation here) που σε δασκαλεύουν για το πόσο πολύ πρέπει να αγαπάς τον εαυτό σου όπως είναι και αν ο τάδε δε σε αγαπήσει για αυτό που είσαι τότε να πάει στο καλό και άλλα τέτοια ωραία! Το λες και διπολική αρθρογραφία όλο αυτό, το λιγότερο!

Επίσης ζούμε σε μια κοινωνία που μια γυναίκα περπατάει στον δρόμο και αυτόματα αυτό δίνει το δικαίωμα στον πάσα ένα ηλίθιο να κατεβάζει το παράθυρο και να κάνει σεξιστικά σχόλια για την εμφάνιση της (θετικά ή αρνητικά δε με ενδιαφέρει) συνοδεύοντας τα από το σιχαμερό σφύριγμα στο τέλος……Και θα ήθελα πολύ να ήξερα πως θα ένιωθαν οι άντρες αυτοί αν η κατάσταση ήταν ανάποδη και κάθε φορά που περπατούσαν στο δρόμο, ξελιγωμένες γυναίκες κατέβαζαν το παράθυρο και φωνάζαν « Πω πω μανάρι μου!!! Ένα …….. (βάλε ό,τι λέξη εσύ θες) που έχεις! Έλα εδώ μανίτσα μου !!!».

Μέσα σε όλα αυτά εμείς καλούμαστε να μεγαλώσουμε 2 κορίτσια! Δυο υπέροχα κορίτσια που θα πρέπει να αντιμετωπίζουν όλα αυτά με χιούμορ. Γιατί ούτε σημασία δεν αξίζει να τους δώσεις!

Πως λοιπόν εγώ θα πω στα παιδιά μου να αγαπάνε το σώμα τους όταν εγώ δεν αγαπάω το δικό μου?

Πως θα τους πω ότι όλοι έχουμε ατέλειες και δεν χρειάζεται να μας πιάνει εμμονή με τα κιλά μας όταν όλη μέρα σχολιάζουμε την κυτταρίτιδα της τάδε και τις ραγάδες της δείνα?

Πως θα τις κάνω να αναπτύξουν καλή σχέση με το φαγητό όταν εμένα με βλέπουν να ζυγίζω συνέχεια ό,τι βάζω στο στόμα μου και να τρέφομαι με μαρούλια και κινόα? (αυτό ειδικά το έχω δει σε πολλές μαμάδες! Obviously not me…..)

Πως θα τους πω ότι τα κιλά και η ηλικία είναι αριθμοί που αφορούν μόνο τους γιατρούς και όχι τους υπόλοιπους, όταν σε κάθε παρέα με γονείς που θα βρεθούμε θα βρεθούν πάντα τουλάχιστον 2 που θα σχολιάσουν το τάδε παιδάκι που είναι χοντρούλικο? Dont get me wrong here. Είμαι και εγώ ανήσυχή με το ποσοστό της παιδικής παχυσαρκίας στην Ελλαδα και στενοχωριέμαι πολύ όταν βλέπω παιδιά να έχουν τόσο αυξημένο σωματικό βάρος. Όχι όμως για την εικόνα τους, αλλά για την υγειά τους. Δεν είναι υγειές ένα 10χρονο παιδί να ζυγίζει όσο ένας ενήλικας.

Θέλω τα κορίτσια μας να μεγαλώσουν αγαπόντας το σώμα τους.

Θέλω να σέβονται τον εαυτό τους άρα να έχουν δίπλα τους ανθρώπους που τις σέβονται το ίδιο.

Θέλω να μεγαλώσουν έχοντας την ευφυΐα να κοιτάνε πίσω από το προφανές και να βλέπουν τον άνθρωπο για αυτό που είναι!

Και επίσης θέλω πάνω από όλα να μεγαλώσουν με την γνώση ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι ίδιος με τον άλλον ( και αυτό είναι το ωραίο), άρα και δεν χρειάζεται να προσπαθούμε να μοιάσουμε σε κανέναν άλλον!

 

Αλλά τι λέω? Όλα αυτά μου τα έμαθαν τα κορίτσια μου όταν τις γέννησα. Και έμαθα να αγαπάω το κάθε σημάδι στο σώμα μου που δημιουργήθηκε από την δική τους ύπαρξη.

Και ένιωσα την ωριμότητα που φέρει ένα σώμα όταν εγκυμονεί ένα τόσο δα ανθρωπάκι .

Και τέλος έμαθα ότι δεν πειράζει που είμαι +6 κιλά από την ημέρα που παντρεύτηκα γιατί όπως μου είπε η κόρη μου όταν κοιτούσε τις φωτογραφίες από τον γάμο μου και της λέω « Σου αρέσει αγάπη μου η μαμά με το νυφικό?» μου λέει « ναι αλλά έτσι (φορούσα πιτζάμες!) είσαι καλύτερη». Την ρωτάω λοιπόν « γιατί αγάπη μου? Δε σου άρεσε το νυφικό της μαμάς?». Και μου λέει « γιατί έτσι είσαι εσύ μαμά!!!». Και πράγματι έτσι ήταν. Δεν πρόσεξε καν την αλλαγή στα κιλά μου! Κοίταξε πιο βαθιά! Εκεί που σου είπα ότι θέλω να τις μάθω να κοιτούν……

Αλλά σου το είπα….. μου τα έμαθαν πρώτα όλα αυτά οι ίδιες!!!!

Και τις ευχαριστώ για αυτό!!!

 

……….cause parETTYng is all about embracing the changes!

 

Να είσαι καλά!

Σούπερ κέικ της μαμάς χωρίς ζάχαρη και βούτυρο!

Hellooooo my friends!!!

Είμαι σε μια φάση ιδιαίτερη. Θα την έλεγες και μεταβατική. Έχω κόψει τα γαλακτομικά προϊόντα εδώ και 3 εβδομάδες…..Τι να σου λέω τώρα! Δηλαδή θα στα πω, αλλά όχι σε αυτό το post!  Με αφορμή αυτή την καινούρια μου διατροφική συνήθεια ψάχνω η δόλια και καινούριες συνταγές για να μην στερούμαι αυτά που έτρωγα πριν….όσο μπορώ δηλαδή γιατί την φετουλα μου συνοδευτικό με ό,τι σχεδόν φαγητό υπάρχει κανείς ποτέ δε θα μπορέσει να μου την αντικαταστήσει ( για να μη αρχίσω για το σαγανάκι μετσοβόνε γιατί θα αρχίσω να κλαίω ελαφρώς)!

Aaaaaaaaanyway……, ήθελα να κάνω μια υγιεινή εκδοχή του κλασσικού μαμαδίστικου  κέικ που όλες οι νοικοκυρές ξέρουν με κάποιον τρόπο να φτιάχνουν. Έκανα μερικές απόπειρες, όλες με δοκιμαστή τον συνοδοιπόρο μου σε αυτή την ζωή Λάζαρο (!!!) και voila!

Κέικ χωρίς βούτυρο ΚΑΙ χωρίς ζάχαρη

Υλικά

  • 250 ml Λάδι ( εγώ έβαλα μισό ηλιέλαιο, μισό ελαιόλαδο γιατί όλο ελαιόλαδο μου φαίνεται βαρύ στη γεύση  but it’s up to you)
  • 4 αυγά (σε θερμοκρασία δωματίου.Trust me, it makes a HUGE difference)
  •  ¾ κούπας μέλι ( τα γλυκά μου είναι πάντα μέτρια σε γλυκύτητα, Δε μου αρέσει να είναι πετιμέζι)
  • 1 κούπα πορτοκαλάδα
  • 2 ΚΣ ΥΓΡΗ βανίλια ( μη μου πεις χρησιμοποιείς ακόμα σκόνη βανίλια? Girl!)
  • Σταγόνες κουβερτούρα (προαιρετικά φυσικά αλλά τα κοριτσάκια μου τρελαίνονται so ….)
  • 1  φαρίνα

Εκτέλεση

20160518_195617

Στον κάδο του μίξερ βάζω το λάδι. Προσθέτω το μέλι.

Ανακατεύω για 5 λεπτά σε πολλή δυνατή ταχύτητα (μη βαρεθείς. Όταν λέμε 5 λεπτά εννοούμε 5 μη σου πω και 6. Άρα όταν λέμε 5 εννοούμε 6. Τί να πείς? Γυναίκες!).

Προσθέτω σιγά σιγά τα αυγά . Ένα ένα. Προσθέτω και τη βανίλια. Εγώ παίρνω αυτή στη φωτογραφία και είναι ΑΠΙΘΑΝΗ!!

Συνεχίζω άλλα 5 λεπτά το χτύπημα. Το μυστικό είναι στο χτύπημα my friend  so keep on mixing αν θες να γίνει ωραίο και αφράτο !!!

Μετά από 12 περίπου λεπτά προσθέτω την πορτοκαλάδα (χαμήλωσε ταχύτητα γιατί θα γίνεις χάλια ).

Και τώρα……προσθέτουμε το αλεύρι. Με αγάπη….και προσοχή.

20160518_200039

Είπαμε είναι κλασικό εύκολο κέικ αλλά δεν είναι άιντε άιντε, τα βάλαμε όλα και βουρ….. Προσθέτεις το αλεύρι λοιπόν σε πολύ χαμηλή ταχύτητα. Εγώ στο δικό μου αγαπημένο μίξερ ( να είναι καλά οι αγαπημένες μου φίλες για το σούπερ δώρο!) το βάζω στην ταχύτητα 2. Ίσα που γυρίζει δηλαδή.

Το ανακατεύεις ελάχιστα. Μόλις αδειάσει η συσκευασία σταματάς το χτύπημα. Προσθέτεις τις σταγόνες κουβερτούρας (τις έχεις αλευρώσει πριν για να μην πάνε όλες στον πάτο.) . Ανακατεύεις με μαριζ ΠΟΛΥ ΛΙΓΟ. ( το εργαλείο που είναι σαν σπάτουλα? Ε αυτό! ). Αλλιώς θα σφίξει η ζύμη και αποχαιρέτα το αφράτο κέικ της μαμάς!

Κοίτα πόσο έχει φουσκώσει ήδη…… ( θυμήσου δεν έχει βούτυρο).

20160518_201912

 

Το ρίχνεις σε λαδωμένη φόρμα και ψήνεις στις αντιστάσεις για 52 -54 λεπτά ( ξέρω πως μπορεί να γελάς με την ακρίβεια του χρόνου άλλα όταν το κέικ σου θα βγει τέλειο και όχι καμένο απέξω όπως συνήθως βλέπω τότε θα με ευγνωμονείς) στους 190 βαθμούς.

Το βγάζεις από τον φούρνο και έτοιμο! Ξεφορμάρεις όταν είναι ακόμα ζεστούτσικο και βγαίνει τέλεια ( δεν χρησιμοποιώ αντικολλητική φόρμα και βγαίνει σούπερ έτσι)

Ένα σούπερ υγιεινό κολατσιό για όλους!!

Σχόλιο της μεγάλης μου κόρης? « Μαμά αφού δεν έχει ζάχαρη μπορώ να φάω παααααρα πολύ?»

Όπως καταλαβαίνεις την πρώτη μέρα έλειπε ήδη το μισό…!!!!

 

…..cause parETTYng is all about finding new recipes!!

Cake

 

Snitches get stitches! But should they really?!

Μεγάλη μέρα η χθεσινή.

Πήγαμε στον αγαπημένο μας Μουστάκα να πάρει η μεγάλη μας  κόρη δώρο με τα λεφτά που μάζεψε τσουκου τσουκου από τον κουμπαρά της ( είναι μικρή για να έχει κουμπαρά? Δεν αντιλαμβάνεται την αξία του χρήματος? Γιατί να μπαίνει από τόσο μικρή σε αυτή τη διαδικασία? Πολλά ερωτήματα που έχω ακούσει χίλιες φορές αλλά φυσικά θα σου πω άλλη φορά. Μη με κάνεις να παρεκκλίνω της σκέψης μου….δε θέλω και πολύ…)

Πήρανε οι δυο αδελφούλες τα καροτσάκια τους και όση ώρα εμείς χαζεύαμε επιτραπέζια (Ε είπαμε, γονείς γονείς αλλά απόλυτο must να γελάμε παρέα) αυτές παίζανε. Ήρεμα. Πολύ ήρεμα. Ακούω σε κάποια φάση ένα μικρό μπουμ…τρακάρανε τα καροτσάκια τους. Οκ so what?  Τους λέω λοιπόν, « κορίτσια παίξτε αλλά προσέξτε μην χτυπήσετε. Μην κάνετε έτσι». Γυρίζει η μεγάλη μου η κόρη και μου λέει «δεν το έκανα εγώ μαμά. Η αδελφούλα μου το έκανε». Αυθόρμητα λοιπόν της λέω « Αγάπη μου μη γίνεσαι καρφί»

Χμ……………..Και εδώ μπαίνει ο Λάζαρος στη μέση…..Έχω βρει τον μάστορα μου με αυτόν τον άντρα, στο είπα? Δεν υπάρχει άνθρωπος πιο ήρεμη δύναμη από τον άντρα μου και ταυτόχρονα τόσο δυναμικό και παρατηρητικό που να λες τσάμπα έφαγα τα χρονιά μου στα θρανία να σπουδάζω για να παρατηρώ την λεπτομέρεια στους ανθρώπους………. (καλά για την υπομονή του ας μη μιλήσω καλύτερα…)

AAAAAAAAANYWAY! Μου λέει λοιπόν ( φυσικά όχι μπροστά στα παιδιά) « μην τους λες έτσι. Αυτή η νοοτροπία μας έφαγε στην Ελλάδα και είμαστε σε αυτό το χάλι. Αυτός που λέει το σωστό και τον λέμε καρφί»

Τροφή για σκέψη. Γενικά από το πουθενά μια κουβέντα θα μου πεις και αρχίζει ο συλλογισμός και τρέχει. Αν δηλαδή με δεις σε μια παρέα σιωπηλή να μη μιλάω (σπάνιο αλλά συμβαίνει)  chances are ή να βαριέμαι ή πιο πιθανό κάτι να σκέφτομαι.

AAAAAAANYWAY. Μωρε  λες? Ξέρεις, αυτή η ιδέα του καρφιού μου είναι πολύ οικεία. Από μικρή εγώ δεν έλεγα ποτέ ψέματα. Καλο αυτό θα βιαστείς να πεις, αλλά κάπως το βρήκα μπροστά μου αυτό. Αν θα έκανα μια ζημιά, έλεγα την έκανα εγώ. Αν γινόταν η ζημιά και δεν ήξερα ποιος την έκανε, έλεγα « δεν ξέρω ποιος την έκανε». Αν, γινόταν η ζημιά και ήξερα ότι την έκανε ο τάδε ,έλεγα « την έκανε ο τάδε». « ΟΥΟΥΥΥΥ!!! Καρφιιιιι». «Έττυ μην καρφώνεις τους φίλους σου» συμπλήρωναν οι μεγάλοι. Βέβαια οι μεγάλοι μου έλεγαν πάντα να μην λέω ψέματα, και αν κάποιος με ενοχλήσει να τους το πω, και αν κάτι κακό συμβαίνει πάλι να το πω. Διττό μήνυμα το λες αυτό …..και μπέρδεμα στο μυαλό ενός παιδιού. Αλλά και ενός ενήλικα.

Γιατί μαθαίνουμε στα παιδιά μας ότι το να πουν ποιος έσφαλε είναι μεμπτό?

Γιατί να μεγαλώσω τις κόρες μου καλλιεργώντας τους την κριτική σκέψη και αναπτύσσοντας την παρατηρητικότητα τους για τον κόσμο και μετά να τους πω « Αυτά που είδες κράτα τα για τον εαυτό σου? Μπορεί να βλέπεις ότι ο τάδε συμμαθητής σου κοροϊδεύει το τάδε παιδάκι στο σχολείο αλλά εσύ μην πεις τίποτα στη δασκάλα. Μην είσαι καρφί»

Και σε τελική ανάλυση γιατί να κάνω δικό μου handicap την καφρίλα του αλλού και να μην του το πω? Δηλαδή εμ παρκάρεις μπροστά στην ράμπα των ανάπηρων και δεν μπορεί ένας άνθρωπος με καρότσι να βγει μια βόλτα, εμ και θα μου κάνεις και παράπονα που κάλεσα την αστυνομία να σε γράψει? (θα σου γράψω άλλη φορά για όλα αυτά τα ωραία. Έχω πολλά)

Μεγαλώνοντας έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι κανείς δε θέλει την αλήθεια. Σε ρωτάει ο άλλος αν σου άρεσε το καινούριο του απόκτημα και αν τολμήσεις να κάνεις έστω και έναν μορφασμό που να δείχνει ότι δεν τρελάθηκες (καλά αν τολμήσεις να το ξεστομίσεις κιόλας χάθηκες!) τότε ο άλλος παρεξηγείται. Κάτσε ρε φιλέ. Συγγνώμη. Δε με ρώτησες? Με ρώτησες για να ακούσεις αυτό που ήθελες να ακούσεις η επειδή ήθελες την γνώμη μου? Γιατί αν με ρώτησες για την γνώμη μου τότε γιατί παρεξηγείσαι όταν σου την λέω?

Γιατί με κατηγορείς όταν κάνεις κάτι λάθος και εγώ στο υποδεικνύω? ( βλέπε κάφρο που παρκάρει όπου γουστάρει και εσύ απλά καλείς την αστυνομία)

Ξέρω εγώ Κυριά! Να πω να πω?

Γιατί μεγαλώσαμε γενιές και γενιές ανθρώπων που αρέσκονται στα ωραία, μεγάλα λόγια . Πράξεις not so much! Αλλά τα λόγια παχιά!!! Γιατί μάθαμε ότι μπορώ να πατήσω πάνω στον αδύναμο για να φανώ και αν ο αδύναμος τολμήσει και βγάλει άχνα τότε και εγώ θα του δώσω μια και θα δει αυτός. Γιατί μάθαμε ότι μας επιτρέπεται να κάνουμε ό,τι γουστάρουμε χωρίς να σκεφτόμαστε τον διπλανό μας και αν κάποιος μας επαναφέρει στην τάξη να τον λέμε καρφί, περίεργο, « ε πως κάνεις έτσι τώρα?» « όλοι το ίδιο κάνουν» και το αγαπημένο μου « σε εμένα το λες? Δεν βλέπεις τον άλλον που έκανε χειροτέρα?»  Και τι σημαίνει αυτό μαντάμ? Και τον άλλον βλέπω και εσένα βλέπω. Δες εσύ τα δικά σου λάθη και άσε τον άλλον.

Keep calm!Μην ασχολείσαι αγάπη μου. Οι άνθρωποι αυτοί είναι μικροί. Και ξέρεις και τι άλλο είναι? Ελλιπείς από αγάπη…

…….γιατί πάντα όλα εκεί καταλήγουν. (that chick is all about the love!) Δεν αγαπήθηκαν αρκετά αυτοί οι άνθρωποι από την οικογένεια τους και έτσι ο μόνος τρόπος να πάρουν καλό βλέμμα από τους γονείς τους ήταν να ρίχνουν πάντα το φταίξιμο των πράξεων τους στους άλλους. Να μη φαίνεται ποτέ ότι αυτοί έσφαλαν. Γιατί σφάλμα, σήμαινε τιμωρία και τιμωρία σήμαινε « οι γονείς μου δε με αγαπάνε εφόσον κάθε φορά που σπάω το βάζο με χτυπάνε- μου φωνάζουν-με εξευτελίζουν μπροστά σε τρίτους!». Και που να σηκώσουν τέτοια απόρριψη στις παιδικές τους πλάτες?

Γι’ αυτό σου λέω. Την επόμενη φορά που θα σε πει κάποιος καρφί, χαμογέλα και θυμήσου ότι δεν φταίει το παιδάκι. Οι γονείς του φταίνε…….( Ε τώρα αν θες να του απαντήσεις και καταλλήλως be my guest!!!! )

……cause parETTYng is all about raising strong, confident kids!!!

Να είσαι καλά!

No matter what

Και που λες. Είμαι σε βαθύ συλλογισμό.

Διάβασα την προηγούμενη εβδομάδα για το κορίτσι στην Ολλανδία που της αποδέχθηκαν το αίτημα της για ευθανασία. Πολύ περιληπτικά να σου πω για την ιστορία ότι πρόκειται για ένα κορίτσι 19 χρονών που μετα από πάρα πολλά χρόνια σεξουαλικής κακοποίησης, μπήκε σε ψυχιατρείο έχοντας πάρα πολλές διαταραχές και δυσκολίες και οι γιατροί απεφάνθησαν ότι κρίνεται κατάλληλη να της δοθεί η άδεια για ευθανασία μιας και η κατάσταση της είναι τόσο σοβαρή που ποτέ δε θα μπορέσει να ζήσει μια ζωή symptom free ( τα αγγλικά που λέγαμε!). Δε θα μπω καθόλου στη διαδικασία να αναλύσω τους λόγους για τους οποίους για εμένα αυτό είναι λάθος. Αυτή η είδηση όμως σε συνδυασμό με  μια ακόμα με έκαναν να σκεφτώ το τι μαμά θέλω να είμαι. Άσχετο? Περίμενε θα καταλήξω κάπου……(ένα ακόμα στοιχείο που με διακρίνει είναι οι πολύπλοκοι συλλογισμοί μου. Ξέρεις από αυτούς που για να πας Τρίκαλα περνάς από Θεσσαλονίκη)

Διάβασα επίσης (σου το είπα ντε ότι διαβάζω πολύ) για μια κοπέλα με AIDS που πέθανε. Αυτή η κοπέλα ήταν μια χρήστης ναρκωτικών και ιερόδουλη που το όνομα της και η φωτογραφία της είχαν δοθεί στη δημοσιότητα κάποια χρόνια πίσω με μεγάλο σκάνδαλο περί « επικίνδυνων γυναικών που σπέρνουν τον ιό του AIDS σε ανυποψίαστους πελάτες». Είχε γίνει τεράστιο ζήτημα τότε σε όλες τις εκπομπές, με τις φωτογραφίες των κοριτσιών αυτών να παίζουν παντού. Παντού όμως. Και αναρωτιόμουνα και τότε και τώρα. Δεν υπήρχε τρόπος να ειδοποιηθούν οι πελάτες των κοριτσιών αυτών χωρίς να διαπομπευθούν έτσι? Λες και οι πελάτες που πλήρωναν τα διπλά για να πάνε με αυτά τα κορίτσια-κινούμενες σκιές χωρίς προφυλακτικό θα έπεφταν από τα σύννεφα αν θα κολλούσαν κάποια ασθένεια. Αφού τα έβλεπες τα κορίτσια ότι ήταν άρρωστα. Και όχι από την ασθένεια τους φυσικά. Ήταν χρήστες ουσιών. Με το ζόρι περπατούσαν, όπως πολλοί χρήστες κυρίως ενδοφλέβιων ουσιών. Τους είδα από κοντά σε μια εξόρμηση μου με το ΚΕΘΕΑ (Γιώργο σε ευχαριστώ πολύ) και έχω πολλά να σου πω και για αυτούς. Αλλά όχι τώρα.

Τώρα θέλω να καθίσω και να σκεφτώ γιατί το έκαναν τότε έτσι? Γιατί η μεταχείριση σε αυτές οι κοπέλες ήταν τόσο μεσαιωνική? Ναι, μεσαιωνική την θεωρώ αφού τις βάλαμε στην αρένα και περιμέναμε να τις κατασπαράξουν οι τίγρεις (οπού τίγρεις βλέπε κοινωνία). Γιατί δε σεβαστήκαμε την αδυναμία τους και τις καταδικάσαμε έτσι απλά. Γιατί τους δείξαμε ποσό πολύ τις σιχαινόμαστε (οι αστυνομικοί τις έσερναν στην Ευελπίδων φορώντας γάντια λες και θα κολλούσαν τίποτα μόνο και που τις ακουμπούσαν! Θεέ μου τι μεσαίωνας!).Και τέλος, γιατί τις ξεγράψαμε έτσι γρηγορά από το χάρτη?  Και εδώ έρχεται και κουμπώνει και η κοπέλα από την Ολλανδία. Πως μπορείς να πεις τόσο νωρίς ότι « εμένα η δουλειά μου τελείωσε εδώ. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο βελτίωσης. The End!»?

Ξέρεις, ως μαμά αυτό με ανησυχεί διπλά. Όταν ένα ρούχο δε μου κάνει πια ( είπαμε έχουμε περάσει και από 2 εγκυμοσύνες dear) το αποσύρω από τη συλλογή μου. Όταν ο μαρκαδόρος στεγνώσει (Θεέ μου παράδειγμα. Μαμά με περικεφαλαία θα με έλεγα at least), τον πετάμε. Όταν το παιδί μου όμως παρεκκλίνει του δρόμου που εγώ θεωρώ πως πρέπει να ακολουθήσει? Τότε τι? « Θα είμαι για πάντα δίπλα σου» « Ό,τι χρειαστείς η μανούλα είναι εδώ αγάπη μου» λένε όλες οι μαμάδες στα παιδιά τους. Βέβαια το επόμενο λεπτό που θα πέσει θα βιαστούν να πουν «Εμ στα’λεγα! Αφού ήθελες να σκαρφαλώσεις καλά να πάθεις». Ωπ, τι έγινε εδώ?  Που είναι η μανούλα που θα είναι εδώ για ό,τι την χρειαστείς? «  Εντάξει, έκανα λάθος αλλά και αυτή μου είχε πει θα είναι εδώ πάντα.» θα σκέφτεται το δόλιο το παιδάκι.

Τι έγινε και χάσαμε την κατανόηση μας? Γιατί είμαστε πάντα έτοιμοι να πέσουμε πάνω στον άλλον και να του επιρρίψουμε ευθύνες ακόμα και όταν το φταίξιμο είναι 50 50? Γιατί όταν κάποιος έχει μια αδυναμία ή τον απορρίπτουμε ή τον βλέπουμε με τόσο οίκτο και λύπηση που έχει το ίδιο αν όχι χειρότερο αποτέλεσμα?

Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν στην Ολλανδή κοπέλα το feedback από τους γιατρός της δεν ήταν « οκ, κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε. Δοκιμάσαμε τόσα διαφορετικά approaches και τίποτα δεν πιάνει. You are a lost case » θα άλλαζε κάτι?

Και αν σε αυτές τις κοπέλες που τόσο πολύ έχουν υποφέρει από εξευτελισμό και ταπείνωση στη ζωή τους αν τους δείχναμε ότι εγώ είμαι εδώ για εσένα. Θα βάλω πλάτη μπροστά και θα σε βοηθήσω. Έχεις κάνει πολλά λάθη αλλά δεν ήρθε το τέλος του κόσμου.

Αυτά λοιπόν ήθελα να σου πω σήμερα. Για τα παιδιά που μεγαλώνουμε. Ποσό σημαντικό είναι να ξέρουν (αλλά και να βλέπουν ) ότι είμαστε κοντά τους. Ότι σε ένα στραβοπάτημα δε θα τους περιμένουμε στη γωνία να πούμε « στα’λεγα εγώ» ( αλλά φυσικά ούτε και να είμαστε τόσο από πάνω τους που να μην προλαβαίνουν να κάνουν λάθη, άλλη ιστορία αυτή. Εξίσου τραγική. Θα στην πω άλλη φορά…). Το « Σ ‘αγαπώ no matter what » σε άλλη διάσταση.  Την επόμενη φορά λοιπόν που το παιδί μας θα κάνει κάποιο λάθος ας αφήσουμε στην άκρη το δασκαλίστικο στυλακι και τις εξυπνάδες και ας του δείξουμε ότι και με αυτό το λάθος η μαμά μου με αγαπάει. Μπορεί να σηκώσει τις επιτυχίες μου αλλά και άλλο τόσο μπορεί να σηκώσει και τις αποτυχίες μου και τις αδυναμίες μου.

Συχνά πυκνά λέω στις κόρες μου τους λόγους για τους οποίους τις αγαπάω. Τους λέω λοιπόν πόσο τις θαυμάζω, πόσο τα καταφέρνουν σε αυτά που τους αρέσουν, πως ανταπεξέρχονται στις δυσκολίες (περάσαμε πολλές φέτος believe me), πως μιλάνε μεταξύ τους αλλά και πόσο πολύ τις αγαπάω όταν θυμώνουν, όταν κλαίνε « γιατί έτσι κάνουν οι άνθρωποι όταν στενοχωριούνται καμιά φορά» και ούτε καθεξής…

Η μεγάλη μου η κόρη λοιπόν , 4 ετών, συμπληρώνει κάθε φορά « και όταν φωνάζουμε και όταν τσακωνόμαστε και πάντα μαμά!»

Και πάντα αγάπη μου! Και πάντα!!!

 

…..cause parETTYng  equals acceptance and understanding!!!

 

Να είσαι καλά!