Love Thyself – My journey to truly love my body

Χθες την ώρα του μεσημεριανού φαγητού η μεγάλη μου η κόρη ξεστόμισε βαριά κουβέντα….. ξέρεις…… άγγιξε θέμα που δεν ανοίγουμε ποτέ!!!Αλλά είναι μικρή ακόμα…. δεν ξέρει……..

Μόλις είχαμε τελειώσει το φαγητό και κάθισα αναπαυτικά πίσω στην καρέκλα μου απολαμβάνοντας την παρέα των κοριτσιών μου περιμένοντας να τελειώσουν και οι ίδιες. Πετάγεται η μεγάλη μου η κόρη και μου λέει γελώντας ( δηλαδή ούτε καν διστακτικά…ΓΕΛΩΝΤΑΣ) « Μαμά, κοίτα πως έχει φουσκώσει η κοιλίτσα σου!!!!»

Ο αυθορμητισμός των παιδιών είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που ζηλεύω πάρα πολύ! Γέλασα και της λέω « Είδες αγάπη μου? Φούσκωσα σαν το μπαλόνι»!

Ε, ήταν η αλήθεια! το φαγητό που είχα φτιάξει ήταν φοβερό ( σου είπα πόσο μου αρέσει να μαγειρεύω και κυρίως να τρώω έτσι?), το απήλαυσα και τσουπ…..φούσκωσα!

Δεν είναι εύκολο για μια γυναίκα να βλέπει το σώμα της να αλλάζει. Εχω περάσει 2 εγκυμοσύνες την μια μετά την άλλη και μην έχοντας καμία απολύτως βοήθεια στο μεγάλωμα των παιδιών μου ( δε σου λέω για τον Λάζαρο γιατί ο μπαμπάς δε θεωρείται βοήθεια στο μεγάλωμα των παιδιών. Είναι και δικά του! Νταά!) δεν είχα και ποτέ το χρόνο τα τελευταία 4 χρόνια να (ξανα)γυμναστώ όπως τα προ παιδιού χρόνια. Παλιά πήγαινα 5 φορές την εβδομάδα για γυμναστική και τώρα αν καταφέρω να πάω 5 φορές τον μήνα είναι άθλος( σου είπα ότι ξυπνάω στις 6:00 για να καταφέρω να προλάβω ή όχι?).

Ζούμε σε μια κοινωνία που η εικόνα- το φαίνεσθαι είναι πολύ σημαντικό. Όλα τα γυναικεία περιοδικά είναι γεμάτα με άρθρα « Πως να χάσετε τα κιλά των εορτών σε 2 εβδομάδες», « Πρόλαβε την κυτταρίτιδα με την θαυματουργή κρέμα 10 μέρες πριν βγεις στην παραλία, » « Εξπρές δίαιτα αποτοξίνωσης για γρήγορο ξεφούσκωμα» και η λίστα δεν τελειώνει! Για να μην ξεκινήσω να σχολιάζω όλα τα άρθρα που μας δείχνουν πως η τάδε διάσημη « έχασε τα κιλά της εγκυμοσύνης και είναι σαν να μη γέννησε ποτέ » μέσα σε 10 μέρες- 15 μερες-3 μέρες- μόλις βγήκε από το μαιευτήριο (μωρε μήπως δεν ήταν ποτέ έγκυος και μας δούλευαν όλους ψιλό γαζί?)

Βέβαια λίγο πιο κάτω βλέπεις άρθρα ψυχολογίας (Breath in, breathe out situation here) που σε δασκαλεύουν για το πόσο πολύ πρέπει να αγαπάς τον εαυτό σου όπως είναι και αν ο τάδε δε σε αγαπήσει για αυτό που είσαι τότε να πάει στο καλό και άλλα τέτοια ωραία! Το λες και διπολική αρθρογραφία όλο αυτό, το λιγότερο!

Επίσης ζούμε σε μια κοινωνία που μια γυναίκα περπατάει στον δρόμο και αυτόματα αυτό δίνει το δικαίωμα στον πάσα ένα ηλίθιο να κατεβάζει το παράθυρο και να κάνει σεξιστικά σχόλια για την εμφάνιση της (θετικά ή αρνητικά δε με ενδιαφέρει) συνοδεύοντας τα από το σιχαμερό σφύριγμα στο τέλος……Και θα ήθελα πολύ να ήξερα πως θα ένιωθαν οι άντρες αυτοί αν η κατάσταση ήταν ανάποδη και κάθε φορά που περπατούσαν στο δρόμο, ξελιγωμένες γυναίκες κατέβαζαν το παράθυρο και φωνάζαν « Πω πω μανάρι μου!!! Ένα …….. (βάλε ό,τι λέξη εσύ θες) που έχεις! Έλα εδώ μανίτσα μου !!!».

Μέσα σε όλα αυτά εμείς καλούμαστε να μεγαλώσουμε 2 κορίτσια! Δυο υπέροχα κορίτσια που θα πρέπει να αντιμετωπίζουν όλα αυτά με χιούμορ. Γιατί ούτε σημασία δεν αξίζει να τους δώσεις!

Πως λοιπόν εγώ θα πω στα παιδιά μου να αγαπάνε το σώμα τους όταν εγώ δεν αγαπάω το δικό μου?

Πως θα τους πω ότι όλοι έχουμε ατέλειες και δεν χρειάζεται να μας πιάνει εμμονή με τα κιλά μας όταν όλη μέρα σχολιάζουμε την κυτταρίτιδα της τάδε και τις ραγάδες της δείνα?

Πως θα τις κάνω να αναπτύξουν καλή σχέση με το φαγητό όταν εμένα με βλέπουν να ζυγίζω συνέχεια ό,τι βάζω στο στόμα μου και να τρέφομαι με μαρούλια και κινόα? (αυτό ειδικά το έχω δει σε πολλές μαμάδες! Obviously not me…..)

Πως θα τους πω ότι τα κιλά και η ηλικία είναι αριθμοί που αφορούν μόνο τους γιατρούς και όχι τους υπόλοιπους, όταν σε κάθε παρέα με γονείς που θα βρεθούμε θα βρεθούν πάντα τουλάχιστον 2 που θα σχολιάσουν το τάδε παιδάκι που είναι χοντρούλικο? Dont get me wrong here. Είμαι και εγώ ανήσυχή με το ποσοστό της παιδικής παχυσαρκίας στην Ελλαδα και στενοχωριέμαι πολύ όταν βλέπω παιδιά να έχουν τόσο αυξημένο σωματικό βάρος. Όχι όμως για την εικόνα τους, αλλά για την υγειά τους. Δεν είναι υγειές ένα 10χρονο παιδί να ζυγίζει όσο ένας ενήλικας.

Θέλω τα κορίτσια μας να μεγαλώσουν αγαπόντας το σώμα τους.

Θέλω να σέβονται τον εαυτό τους άρα να έχουν δίπλα τους ανθρώπους που τις σέβονται το ίδιο.

Θέλω να μεγαλώσουν έχοντας την ευφυΐα να κοιτάνε πίσω από το προφανές και να βλέπουν τον άνθρωπο για αυτό που είναι!

Και επίσης θέλω πάνω από όλα να μεγαλώσουν με την γνώση ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι ίδιος με τον άλλον ( και αυτό είναι το ωραίο), άρα και δεν χρειάζεται να προσπαθούμε να μοιάσουμε σε κανέναν άλλον!

 

Αλλά τι λέω? Όλα αυτά μου τα έμαθαν τα κορίτσια μου όταν τις γέννησα. Και έμαθα να αγαπάω το κάθε σημάδι στο σώμα μου που δημιουργήθηκε από την δική τους ύπαρξη.

Και ένιωσα την ωριμότητα που φέρει ένα σώμα όταν εγκυμονεί ένα τόσο δα ανθρωπάκι .

Και τέλος έμαθα ότι δεν πειράζει που είμαι +6 κιλά από την ημέρα που παντρεύτηκα γιατί όπως μου είπε η κόρη μου όταν κοιτούσε τις φωτογραφίες από τον γάμο μου και της λέω « Σου αρέσει αγάπη μου η μαμά με το νυφικό?» μου λέει « ναι αλλά έτσι (φορούσα πιτζάμες!) είσαι καλύτερη». Την ρωτάω λοιπόν « γιατί αγάπη μου? Δε σου άρεσε το νυφικό της μαμάς?». Και μου λέει « γιατί έτσι είσαι εσύ μαμά!!!». Και πράγματι έτσι ήταν. Δεν πρόσεξε καν την αλλαγή στα κιλά μου! Κοίταξε πιο βαθιά! Εκεί που σου είπα ότι θέλω να τις μάθω να κοιτούν……

Αλλά σου το είπα….. μου τα έμαθαν πρώτα όλα αυτά οι ίδιες!!!!

Και τις ευχαριστώ για αυτό!!!

 

……….cause parETTYng is all about embracing the changes!

 

Να είσαι καλά!

Σούπερ κέικ της μαμάς χωρίς ζάχαρη και βούτυρο!

Hellooooo my friends!!!

Είμαι σε μια φάση ιδιαίτερη. Θα την έλεγες και μεταβατική. Έχω κόψει τα γαλακτομικά προϊόντα εδώ και 3 εβδομάδες…..Τι να σου λέω τώρα! Δηλαδή θα στα πω, αλλά όχι σε αυτό το post!  Με αφορμή αυτή την καινούρια μου διατροφική συνήθεια ψάχνω η δόλια και καινούριες συνταγές για να μην στερούμαι αυτά που έτρωγα πριν….όσο μπορώ δηλαδή γιατί την φετουλα μου συνοδευτικό με ό,τι σχεδόν φαγητό υπάρχει κανείς ποτέ δε θα μπορέσει να μου την αντικαταστήσει ( για να μη αρχίσω για το σαγανάκι μετσοβόνε γιατί θα αρχίσω να κλαίω ελαφρώς)!

Aaaaaaaaanyway……, ήθελα να κάνω μια υγιεινή εκδοχή του κλασσικού μαμαδίστικου  κέικ που όλες οι νοικοκυρές ξέρουν με κάποιον τρόπο να φτιάχνουν. Έκανα μερικές απόπειρες, όλες με δοκιμαστή τον συνοδοιπόρο μου σε αυτή την ζωή Λάζαρο (!!!) και voila!

Κέικ χωρίς βούτυρο ΚΑΙ χωρίς ζάχαρη

Υλικά

  • 250 ml Λάδι ( εγώ έβαλα μισό ηλιέλαιο, μισό ελαιόλαδο γιατί όλο ελαιόλαδο μου φαίνεται βαρύ στη γεύση  but it’s up to you)
  • 4 αυγά (σε θερμοκρασία δωματίου.Trust me, it makes a HUGE difference)
  •  ¾ κούπας μέλι ( τα γλυκά μου είναι πάντα μέτρια σε γλυκύτητα, Δε μου αρέσει να είναι πετιμέζι)
  • 1 κούπα πορτοκαλάδα
  • 2 ΚΣ ΥΓΡΗ βανίλια ( μη μου πεις χρησιμοποιείς ακόμα σκόνη βανίλια? Girl!)
  • Σταγόνες κουβερτούρα (προαιρετικά φυσικά αλλά τα κοριτσάκια μου τρελαίνονται so ….)
  • 1  φαρίνα

Εκτέλεση

20160518_195617

Στον κάδο του μίξερ βάζω το λάδι. Προσθέτω το μέλι.

Ανακατεύω για 5 λεπτά σε πολλή δυνατή ταχύτητα (μη βαρεθείς. Όταν λέμε 5 λεπτά εννοούμε 5 μη σου πω και 6. Άρα όταν λέμε 5 εννοούμε 6. Τί να πείς? Γυναίκες!).

Προσθέτω σιγά σιγά τα αυγά . Ένα ένα. Προσθέτω και τη βανίλια. Εγώ παίρνω αυτή στη φωτογραφία και είναι ΑΠΙΘΑΝΗ!!

Συνεχίζω άλλα 5 λεπτά το χτύπημα. Το μυστικό είναι στο χτύπημα my friend  so keep on mixing αν θες να γίνει ωραίο και αφράτο !!!

Μετά από 12 περίπου λεπτά προσθέτω την πορτοκαλάδα (χαμήλωσε ταχύτητα γιατί θα γίνεις χάλια ).

Και τώρα……προσθέτουμε το αλεύρι. Με αγάπη….και προσοχή.

20160518_200039

Είπαμε είναι κλασικό εύκολο κέικ αλλά δεν είναι άιντε άιντε, τα βάλαμε όλα και βουρ….. Προσθέτεις το αλεύρι λοιπόν σε πολύ χαμηλή ταχύτητα. Εγώ στο δικό μου αγαπημένο μίξερ ( να είναι καλά οι αγαπημένες μου φίλες για το σούπερ δώρο!) το βάζω στην ταχύτητα 2. Ίσα που γυρίζει δηλαδή.

Το ανακατεύεις ελάχιστα. Μόλις αδειάσει η συσκευασία σταματάς το χτύπημα. Προσθέτεις τις σταγόνες κουβερτούρας (τις έχεις αλευρώσει πριν για να μην πάνε όλες στον πάτο.) . Ανακατεύεις με μαριζ ΠΟΛΥ ΛΙΓΟ. ( το εργαλείο που είναι σαν σπάτουλα? Ε αυτό! ). Αλλιώς θα σφίξει η ζύμη και αποχαιρέτα το αφράτο κέικ της μαμάς!

Κοίτα πόσο έχει φουσκώσει ήδη…… ( θυμήσου δεν έχει βούτυρο).

20160518_201912

 

Το ρίχνεις σε λαδωμένη φόρμα και ψήνεις στις αντιστάσεις για 52 -54 λεπτά ( ξέρω πως μπορεί να γελάς με την ακρίβεια του χρόνου άλλα όταν το κέικ σου θα βγει τέλειο και όχι καμένο απέξω όπως συνήθως βλέπω τότε θα με ευγνωμονείς) στους 190 βαθμούς.

Το βγάζεις από τον φούρνο και έτοιμο! Ξεφορμάρεις όταν είναι ακόμα ζεστούτσικο και βγαίνει τέλεια ( δεν χρησιμοποιώ αντικολλητική φόρμα και βγαίνει σούπερ έτσι)

Ένα σούπερ υγιεινό κολατσιό για όλους!!

Σχόλιο της μεγάλης μου κόρης? « Μαμά αφού δεν έχει ζάχαρη μπορώ να φάω παααααρα πολύ?»

Όπως καταλαβαίνεις την πρώτη μέρα έλειπε ήδη το μισό…!!!!

 

…..cause parETTYng is all about finding new recipes!!

Cake

 

Snitches get stitches! But should they really?!

Μεγάλη μέρα η χθεσινή.

Πήγαμε στον αγαπημένο μας Μουστάκα να πάρει η μεγάλη μας  κόρη δώρο με τα λεφτά που μάζεψε τσουκου τσουκου από τον κουμπαρά της ( είναι μικρή για να έχει κουμπαρά? Δεν αντιλαμβάνεται την αξία του χρήματος? Γιατί να μπαίνει από τόσο μικρή σε αυτή τη διαδικασία? Πολλά ερωτήματα που έχω ακούσει χίλιες φορές αλλά φυσικά θα σου πω άλλη φορά. Μη με κάνεις να παρεκκλίνω της σκέψης μου….δε θέλω και πολύ…)

Πήρανε οι δυο αδελφούλες τα καροτσάκια τους και όση ώρα εμείς χαζεύαμε επιτραπέζια (Ε είπαμε, γονείς γονείς αλλά απόλυτο must να γελάμε παρέα) αυτές παίζανε. Ήρεμα. Πολύ ήρεμα. Ακούω σε κάποια φάση ένα μικρό μπουμ…τρακάρανε τα καροτσάκια τους. Οκ so what?  Τους λέω λοιπόν, « κορίτσια παίξτε αλλά προσέξτε μην χτυπήσετε. Μην κάνετε έτσι». Γυρίζει η μεγάλη μου η κόρη και μου λέει «δεν το έκανα εγώ μαμά. Η αδελφούλα μου το έκανε». Αυθόρμητα λοιπόν της λέω « Αγάπη μου μη γίνεσαι καρφί»

Χμ……………..Και εδώ μπαίνει ο Λάζαρος στη μέση…..Έχω βρει τον μάστορα μου με αυτόν τον άντρα, στο είπα? Δεν υπάρχει άνθρωπος πιο ήρεμη δύναμη από τον άντρα μου και ταυτόχρονα τόσο δυναμικό και παρατηρητικό που να λες τσάμπα έφαγα τα χρονιά μου στα θρανία να σπουδάζω για να παρατηρώ την λεπτομέρεια στους ανθρώπους………. (καλά για την υπομονή του ας μη μιλήσω καλύτερα…)

AAAAAAAAANYWAY! Μου λέει λοιπόν ( φυσικά όχι μπροστά στα παιδιά) « μην τους λες έτσι. Αυτή η νοοτροπία μας έφαγε στην Ελλάδα και είμαστε σε αυτό το χάλι. Αυτός που λέει το σωστό και τον λέμε καρφί»

Τροφή για σκέψη. Γενικά από το πουθενά μια κουβέντα θα μου πεις και αρχίζει ο συλλογισμός και τρέχει. Αν δηλαδή με δεις σε μια παρέα σιωπηλή να μη μιλάω (σπάνιο αλλά συμβαίνει)  chances are ή να βαριέμαι ή πιο πιθανό κάτι να σκέφτομαι.

AAAAAAANYWAY. Μωρε  λες? Ξέρεις, αυτή η ιδέα του καρφιού μου είναι πολύ οικεία. Από μικρή εγώ δεν έλεγα ποτέ ψέματα. Καλο αυτό θα βιαστείς να πεις, αλλά κάπως το βρήκα μπροστά μου αυτό. Αν θα έκανα μια ζημιά, έλεγα την έκανα εγώ. Αν γινόταν η ζημιά και δεν ήξερα ποιος την έκανε, έλεγα « δεν ξέρω ποιος την έκανε». Αν, γινόταν η ζημιά και ήξερα ότι την έκανε ο τάδε ,έλεγα « την έκανε ο τάδε». « ΟΥΟΥΥΥΥ!!! Καρφιιιιι». «Έττυ μην καρφώνεις τους φίλους σου» συμπλήρωναν οι μεγάλοι. Βέβαια οι μεγάλοι μου έλεγαν πάντα να μην λέω ψέματα, και αν κάποιος με ενοχλήσει να τους το πω, και αν κάτι κακό συμβαίνει πάλι να το πω. Διττό μήνυμα το λες αυτό …..και μπέρδεμα στο μυαλό ενός παιδιού. Αλλά και ενός ενήλικα.

Γιατί μαθαίνουμε στα παιδιά μας ότι το να πουν ποιος έσφαλε είναι μεμπτό?

Γιατί να μεγαλώσω τις κόρες μου καλλιεργώντας τους την κριτική σκέψη και αναπτύσσοντας την παρατηρητικότητα τους για τον κόσμο και μετά να τους πω « Αυτά που είδες κράτα τα για τον εαυτό σου? Μπορεί να βλέπεις ότι ο τάδε συμμαθητής σου κοροϊδεύει το τάδε παιδάκι στο σχολείο αλλά εσύ μην πεις τίποτα στη δασκάλα. Μην είσαι καρφί»

Και σε τελική ανάλυση γιατί να κάνω δικό μου handicap την καφρίλα του αλλού και να μην του το πω? Δηλαδή εμ παρκάρεις μπροστά στην ράμπα των ανάπηρων και δεν μπορεί ένας άνθρωπος με καρότσι να βγει μια βόλτα, εμ και θα μου κάνεις και παράπονα που κάλεσα την αστυνομία να σε γράψει? (θα σου γράψω άλλη φορά για όλα αυτά τα ωραία. Έχω πολλά)

Μεγαλώνοντας έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι κανείς δε θέλει την αλήθεια. Σε ρωτάει ο άλλος αν σου άρεσε το καινούριο του απόκτημα και αν τολμήσεις να κάνεις έστω και έναν μορφασμό που να δείχνει ότι δεν τρελάθηκες (καλά αν τολμήσεις να το ξεστομίσεις κιόλας χάθηκες!) τότε ο άλλος παρεξηγείται. Κάτσε ρε φιλέ. Συγγνώμη. Δε με ρώτησες? Με ρώτησες για να ακούσεις αυτό που ήθελες να ακούσεις η επειδή ήθελες την γνώμη μου? Γιατί αν με ρώτησες για την γνώμη μου τότε γιατί παρεξηγείσαι όταν σου την λέω?

Γιατί με κατηγορείς όταν κάνεις κάτι λάθος και εγώ στο υποδεικνύω? ( βλέπε κάφρο που παρκάρει όπου γουστάρει και εσύ απλά καλείς την αστυνομία)

Ξέρω εγώ Κυριά! Να πω να πω?

Γιατί μεγαλώσαμε γενιές και γενιές ανθρώπων που αρέσκονται στα ωραία, μεγάλα λόγια . Πράξεις not so much! Αλλά τα λόγια παχιά!!! Γιατί μάθαμε ότι μπορώ να πατήσω πάνω στον αδύναμο για να φανώ και αν ο αδύναμος τολμήσει και βγάλει άχνα τότε και εγώ θα του δώσω μια και θα δει αυτός. Γιατί μάθαμε ότι μας επιτρέπεται να κάνουμε ό,τι γουστάρουμε χωρίς να σκεφτόμαστε τον διπλανό μας και αν κάποιος μας επαναφέρει στην τάξη να τον λέμε καρφί, περίεργο, « ε πως κάνεις έτσι τώρα?» « όλοι το ίδιο κάνουν» και το αγαπημένο μου « σε εμένα το λες? Δεν βλέπεις τον άλλον που έκανε χειροτέρα?»  Και τι σημαίνει αυτό μαντάμ? Και τον άλλον βλέπω και εσένα βλέπω. Δες εσύ τα δικά σου λάθη και άσε τον άλλον.

Keep calm!Μην ασχολείσαι αγάπη μου. Οι άνθρωποι αυτοί είναι μικροί. Και ξέρεις και τι άλλο είναι? Ελλιπείς από αγάπη…

…….γιατί πάντα όλα εκεί καταλήγουν. (that chick is all about the love!) Δεν αγαπήθηκαν αρκετά αυτοί οι άνθρωποι από την οικογένεια τους και έτσι ο μόνος τρόπος να πάρουν καλό βλέμμα από τους γονείς τους ήταν να ρίχνουν πάντα το φταίξιμο των πράξεων τους στους άλλους. Να μη φαίνεται ποτέ ότι αυτοί έσφαλαν. Γιατί σφάλμα, σήμαινε τιμωρία και τιμωρία σήμαινε « οι γονείς μου δε με αγαπάνε εφόσον κάθε φορά που σπάω το βάζο με χτυπάνε- μου φωνάζουν-με εξευτελίζουν μπροστά σε τρίτους!». Και που να σηκώσουν τέτοια απόρριψη στις παιδικές τους πλάτες?

Γι’ αυτό σου λέω. Την επόμενη φορά που θα σε πει κάποιος καρφί, χαμογέλα και θυμήσου ότι δεν φταίει το παιδάκι. Οι γονείς του φταίνε…….( Ε τώρα αν θες να του απαντήσεις και καταλλήλως be my guest!!!! )

……cause parETTYng is all about raising strong, confident kids!!!

Να είσαι καλά!

No matter what

Και που λες. Είμαι σε βαθύ συλλογισμό.

Διάβασα την προηγούμενη εβδομάδα για το κορίτσι στην Ολλανδία που της αποδέχθηκαν το αίτημα της για ευθανασία. Πολύ περιληπτικά να σου πω για την ιστορία ότι πρόκειται για ένα κορίτσι 19 χρονών που μετα από πάρα πολλά χρόνια σεξουαλικής κακοποίησης, μπήκε σε ψυχιατρείο έχοντας πάρα πολλές διαταραχές και δυσκολίες και οι γιατροί απεφάνθησαν ότι κρίνεται κατάλληλη να της δοθεί η άδεια για ευθανασία μιας και η κατάσταση της είναι τόσο σοβαρή που ποτέ δε θα μπορέσει να ζήσει μια ζωή symptom free ( τα αγγλικά που λέγαμε!). Δε θα μπω καθόλου στη διαδικασία να αναλύσω τους λόγους για τους οποίους για εμένα αυτό είναι λάθος. Αυτή η είδηση όμως σε συνδυασμό με  μια ακόμα με έκαναν να σκεφτώ το τι μαμά θέλω να είμαι. Άσχετο? Περίμενε θα καταλήξω κάπου……(ένα ακόμα στοιχείο που με διακρίνει είναι οι πολύπλοκοι συλλογισμοί μου. Ξέρεις από αυτούς που για να πας Τρίκαλα περνάς από Θεσσαλονίκη)

Διάβασα επίσης (σου το είπα ντε ότι διαβάζω πολύ) για μια κοπέλα με AIDS που πέθανε. Αυτή η κοπέλα ήταν μια χρήστης ναρκωτικών και ιερόδουλη που το όνομα της και η φωτογραφία της είχαν δοθεί στη δημοσιότητα κάποια χρόνια πίσω με μεγάλο σκάνδαλο περί « επικίνδυνων γυναικών που σπέρνουν τον ιό του AIDS σε ανυποψίαστους πελάτες». Είχε γίνει τεράστιο ζήτημα τότε σε όλες τις εκπομπές, με τις φωτογραφίες των κοριτσιών αυτών να παίζουν παντού. Παντού όμως. Και αναρωτιόμουνα και τότε και τώρα. Δεν υπήρχε τρόπος να ειδοποιηθούν οι πελάτες των κοριτσιών αυτών χωρίς να διαπομπευθούν έτσι? Λες και οι πελάτες που πλήρωναν τα διπλά για να πάνε με αυτά τα κορίτσια-κινούμενες σκιές χωρίς προφυλακτικό θα έπεφταν από τα σύννεφα αν θα κολλούσαν κάποια ασθένεια. Αφού τα έβλεπες τα κορίτσια ότι ήταν άρρωστα. Και όχι από την ασθένεια τους φυσικά. Ήταν χρήστες ουσιών. Με το ζόρι περπατούσαν, όπως πολλοί χρήστες κυρίως ενδοφλέβιων ουσιών. Τους είδα από κοντά σε μια εξόρμηση μου με το ΚΕΘΕΑ (Γιώργο σε ευχαριστώ πολύ) και έχω πολλά να σου πω και για αυτούς. Αλλά όχι τώρα.

Τώρα θέλω να καθίσω και να σκεφτώ γιατί το έκαναν τότε έτσι? Γιατί η μεταχείριση σε αυτές οι κοπέλες ήταν τόσο μεσαιωνική? Ναι, μεσαιωνική την θεωρώ αφού τις βάλαμε στην αρένα και περιμέναμε να τις κατασπαράξουν οι τίγρεις (οπού τίγρεις βλέπε κοινωνία). Γιατί δε σεβαστήκαμε την αδυναμία τους και τις καταδικάσαμε έτσι απλά. Γιατί τους δείξαμε ποσό πολύ τις σιχαινόμαστε (οι αστυνομικοί τις έσερναν στην Ευελπίδων φορώντας γάντια λες και θα κολλούσαν τίποτα μόνο και που τις ακουμπούσαν! Θεέ μου τι μεσαίωνας!).Και τέλος, γιατί τις ξεγράψαμε έτσι γρηγορά από το χάρτη?  Και εδώ έρχεται και κουμπώνει και η κοπέλα από την Ολλανδία. Πως μπορείς να πεις τόσο νωρίς ότι « εμένα η δουλειά μου τελείωσε εδώ. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο βελτίωσης. The End!»?

Ξέρεις, ως μαμά αυτό με ανησυχεί διπλά. Όταν ένα ρούχο δε μου κάνει πια ( είπαμε έχουμε περάσει και από 2 εγκυμοσύνες dear) το αποσύρω από τη συλλογή μου. Όταν ο μαρκαδόρος στεγνώσει (Θεέ μου παράδειγμα. Μαμά με περικεφαλαία θα με έλεγα at least), τον πετάμε. Όταν το παιδί μου όμως παρεκκλίνει του δρόμου που εγώ θεωρώ πως πρέπει να ακολουθήσει? Τότε τι? « Θα είμαι για πάντα δίπλα σου» « Ό,τι χρειαστείς η μανούλα είναι εδώ αγάπη μου» λένε όλες οι μαμάδες στα παιδιά τους. Βέβαια το επόμενο λεπτό που θα πέσει θα βιαστούν να πουν «Εμ στα’λεγα! Αφού ήθελες να σκαρφαλώσεις καλά να πάθεις». Ωπ, τι έγινε εδώ?  Που είναι η μανούλα που θα είναι εδώ για ό,τι την χρειαστείς? «  Εντάξει, έκανα λάθος αλλά και αυτή μου είχε πει θα είναι εδώ πάντα.» θα σκέφτεται το δόλιο το παιδάκι.

Τι έγινε και χάσαμε την κατανόηση μας? Γιατί είμαστε πάντα έτοιμοι να πέσουμε πάνω στον άλλον και να του επιρρίψουμε ευθύνες ακόμα και όταν το φταίξιμο είναι 50 50? Γιατί όταν κάποιος έχει μια αδυναμία ή τον απορρίπτουμε ή τον βλέπουμε με τόσο οίκτο και λύπηση που έχει το ίδιο αν όχι χειρότερο αποτέλεσμα?

Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν στην Ολλανδή κοπέλα το feedback από τους γιατρός της δεν ήταν « οκ, κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε. Δοκιμάσαμε τόσα διαφορετικά approaches και τίποτα δεν πιάνει. You are a lost case » θα άλλαζε κάτι?

Και αν σε αυτές τις κοπέλες που τόσο πολύ έχουν υποφέρει από εξευτελισμό και ταπείνωση στη ζωή τους αν τους δείχναμε ότι εγώ είμαι εδώ για εσένα. Θα βάλω πλάτη μπροστά και θα σε βοηθήσω. Έχεις κάνει πολλά λάθη αλλά δεν ήρθε το τέλος του κόσμου.

Αυτά λοιπόν ήθελα να σου πω σήμερα. Για τα παιδιά που μεγαλώνουμε. Ποσό σημαντικό είναι να ξέρουν (αλλά και να βλέπουν ) ότι είμαστε κοντά τους. Ότι σε ένα στραβοπάτημα δε θα τους περιμένουμε στη γωνία να πούμε « στα’λεγα εγώ» ( αλλά φυσικά ούτε και να είμαστε τόσο από πάνω τους που να μην προλαβαίνουν να κάνουν λάθη, άλλη ιστορία αυτή. Εξίσου τραγική. Θα στην πω άλλη φορά…). Το « Σ ‘αγαπώ no matter what » σε άλλη διάσταση.  Την επόμενη φορά λοιπόν που το παιδί μας θα κάνει κάποιο λάθος ας αφήσουμε στην άκρη το δασκαλίστικο στυλακι και τις εξυπνάδες και ας του δείξουμε ότι και με αυτό το λάθος η μαμά μου με αγαπάει. Μπορεί να σηκώσει τις επιτυχίες μου αλλά και άλλο τόσο μπορεί να σηκώσει και τις αποτυχίες μου και τις αδυναμίες μου.

Συχνά πυκνά λέω στις κόρες μου τους λόγους για τους οποίους τις αγαπάω. Τους λέω λοιπόν πόσο τις θαυμάζω, πόσο τα καταφέρνουν σε αυτά που τους αρέσουν, πως ανταπεξέρχονται στις δυσκολίες (περάσαμε πολλές φέτος believe me), πως μιλάνε μεταξύ τους αλλά και πόσο πολύ τις αγαπάω όταν θυμώνουν, όταν κλαίνε « γιατί έτσι κάνουν οι άνθρωποι όταν στενοχωριούνται καμιά φορά» και ούτε καθεξής…

Η μεγάλη μου η κόρη λοιπόν , 4 ετών, συμπληρώνει κάθε φορά « και όταν φωνάζουμε και όταν τσακωνόμαστε και πάντα μαμά!»

Και πάντα αγάπη μου! Και πάντα!!!

 

…..cause parETTYng  equals acceptance and understanding!!!

 

Να είσαι καλά!