«Θέλω να μ’αγαπάς για αυτό που είμαι!» Μπορείς?

Ένα συνηθισμένο βράδυ σαν τα περισσότερα, κάτσαμε με τον Λάζαρο επιτέλους κάπου εκεί μετά τις 10 το βράδυ κουρασμένοι στον καναπέ για χαλάρωση και χουχούλιασμα. Είπαμε να δοκιμάζαμε να δούμε ταινία, γελάσαμε και οι 2 διότι ξέραμε ότι με την κούραση που είχαμε δε θα βλέπαμε ούτε 15 λεπτά και είπαμε να χαζέψουμε λίγο τηλεόραση.

Είχε το μουσικό σόου The Voice. Παλιά το βλέπαμε φανατικά (σχεδόν δηλαδή). Φέτος δε σου κρύβω ελαφρώς το βαριέμαι αλλά ας πάει και το παλιάμπελο λέω! Ας το βάλουμε. Καλά γελάσαμε τόσο πολύ με τον Λάζαρο, όχι ότι κοροϊδεύαμε τους διαγωνιζόμενους αλλά να ….. πάντα διασκεδάζουμε τρελά να βλέπουμε τέτοια σόου και να σχολιάζουμε…ειδικά ο Λαζ. Με κάνει και γελάω τόσο μα τόσο πολύ που θυμάμαι γιατί τον ερωτεύτηκα τόσο εξαρχής.

Aaaaaaanywayyyy…!!!

Έρχεται η σειρά του Παναγιώτη. Ένα παιδί με μουσική παιδεία και επίπεδο. Που το ξέρω? Τι να σου πω? Νομίζω η ποιότητα του ανθρώπου φαίνεται. Φαίνεται από τον τρόπο που μιλάει ,από το βλέμμα του , από το πως διαχειρίζεται μια απόρριψη, από παντού το καταλαβαίνεις. Ο Παναγιώτης απέχει αρκετά από το πρότυπο του άντρα του πολλά βαρύ… ξέρεις αυτουνού που λέει λίγες κουβέντες και καλές ( ή έτσι νομίζει φυσικά), που δε διαβάζει ποίηση ή δε βλέπει ρομαντικές κομεντί και φυσικά αν βρεθεί ποτέ έξω με παρέα για χορό το πολύ να κουνήσει ρυθμικά λίγο το πόδι του στο τσακίρ κέφι γιατί « Οι άντρες δεν χτυπιούνται σαν τα χταπόδια όταν χορεύουν ( εκτός φυσικά ότι δεν κλαίνε κιόλας αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα)». Είχε ζωντάνια , μπρίο, δυναμικότητα και μια δόση υπερβολής. Όταν τελείωσε είπα στον Λάζαρο πόσο πολύ μου άρεσε αλλά αναρωτήθηκα  φωναχτά «Για πες μου ρε Λάζαρε, πόσους από τους φίλους μας, που είναι νέα γενιά με νέα μυαλά ξέρεις που θα πήγαινε ο γιος τους σε ένα σόου και θα ήταν χαρούμενοι με την εικόνα αυτή?»

Καμία απάντηση.

Ύστερα βγαίνει μια άλλη κοπέλα. Η Κρυστάλλω! Τι προσωπικότητα Θεέ μου! Η φωνή της αλλά κυρίως η ερμηνεία της με συνεπήρε. Αλλά το ταμπεραμέντο της…. Αυτό ήταν όλο το ζουμί. Όχι της παρουσίας της….της ζωής γενικά. Ο αυθορμητισμός της, η καλοσύνη της , η χαριτωμενιά της, σαρωτικός χαρακτήρας!

Κράτα τα αυτά που σου είπα τώρα για λίγο για να μοιραστώ μαζί σου κάτι ακόμα. Πριν από λίγες μέρες είχαμε ενημέρωση από το σχολείο  των κοριτσιών. Μου μιλούσε λοιπόν η δασκάλα της μικρής μου και μου έλεγε πόσο υπέροχο παιδί είναι ( αλήθεια τώρα σε εμένα το λέει σκέφτηκα? ), πόσο συνεργάσιμη και πολλά άλλα. Μου λέει λοιπόν στο τέλος «Εάν θα έπρεπε να βρω ένα αρνητικό ας πούμε αυτό, ότι είναι λίγο δειλή στην αρχή. Δεν είναι το πρώτο παιδί που θα σηκωθεί στο θέατρο ή σε κάποια άλλη δραστηριότητα. Είναι το δεύτερο συνήθως, θέλει λίγο χρόνο. Αλλά εντάξει. Θα προσαρμοστεί σιγά σιγά και θα γίνει πιο τολμηρή!!!»

Η απάντηση μου ήρθε αυθόρμητα και κοφτά « ξέρετε, δεν είναι και απαραίτητο!! Δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια, ούτε  πρέπει να κάνουν τα ίδια με τους άλλους. Εμένα αυτό που μου λέτε δε μου ακούγεται καθόλου ως πρόβλημα!»

Και έρχομαι και αναρωτιέμαι. Συνέχεια τριβελίζουν το μυαλό μου αυτές οι σκέψεις από όταν έγινα μαμά. Δε μάθαμε τίποτα από την ιστορία? Δε μάθαμε τίποτα από εκείνο τον κύριο με το μικρό αυστηρό μουστάκι που φώναζε, που έβαζε τους ανθρώπους σε κατηγορίες και ήθελε να αφανίσει οποιοδήποτε είδος ανθρώπινης ύπαρξης που δεν πληρούσε τις δικές του προδιαγραφές της ‘Άριας φυλής?

Δε μάθαμε ότι το διαφορετικό και η διαφορετικότητα είναι το αλατοπίπερο της ζωής?

Λέω στα παιδιά μας ότι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί και αυτό είναι το ωραίο. Είμαστε σαν τα λουλούδια! Βγαίνουμε σε πολλά χρώματα και πολλά διαφορετικά σχήματα. Τι βαρετό που θα ήταν να υπήρχε μόνο ένα είδος λουλουδιού!!!

Πως όμως θα τις πείσω ότι αποδέχομαι την διαφορετικότητα των άλλων όταν δεν αποδέχομαι την δική τους.

Φαντάζεσαι η απάντηση μου στη δασκάλα της μικρής μου να ήταν άλλη? Γιατί έχω συναντήσει πολλούς γονείς που από την υπερβολική τους ανησυχία το παιδί τους να γίνεται αποδεκτό και να μην ξεχωρίζει από τους άλλους ( γιατί όποιος ξεχωρίζει στοχοποιείται κιόλας, ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν αυτοί) θα είχαν ήδη καταστρώσει το πλάνο «Ξε- ντροπαλοσύνης για παιδιά!!». Ξέρεις, με τα χαριτωμένα #not σχόλια « έλα αγαπούλα μου πήγαινε να παίξεις με τα άλλα παιδάκια στο πάρτι», την στιγμή που μόλις έχετε φτάσει σε ένα ξένο μέρος με δεκάδες άγνωστα παιδάκια. Ει!!! Περίμενε λίγο. Όποτε θέλει θα πάει το παιδί!!! Τι φοβάσαι ? μην τυχόν και δεν προλάβεις να πιείς τον καφέ σου ή το τί θα πουν οι άλλοι γονείς για το δικό σου διστακτικό παιδί! Θεέ μου τι ντροπή!! Ας του βάλουμε και φωτάκια με νέον και βελάκια να το δείχνουν λοιπόν γιατί ίσως να μην αρκούν τα πιεστικά σου σχόλια.

Αλλά θα μου πεις!!! Δύσκολο να έχεις ένα παιδί διστακτικό, που να σε καταλάβω εγώ τώρα, « ξέρεις τι περνάω εγώ» και τέτοια….(το παιδί σου να δεις τι περνάει που τεντώνεται να σε ικανοποιεί συνέχεια)

Και μετά έχεις το άλλο άκρο…. τον Παναγιώτη και την Κρυστάλλω που είναι τσίτα τα γκάζια. Εκεί να δεις δυσκολία οι γονείς…με αυτά τα παιδιά. « τί να το κάνω?», είναι υπερκινητικό, « πω πω πω πως με εξουθενώνει κάθε μέρα» και άλλα τέτοια. Σκέψου όμως να τα καταπίεζαν αυτά τα παιδιά για να γίνουν τα «ιδανικά» παιδιά μας (τα ποια?). Φαντάζεσαι οι γονείς του Παναγιώτη να καταπίεζαν την καλλιτεχνική του φλέβα από μικρό επειδή στην κοινωνία μας το πρότυπο του άντρα του πολλά βαρύ απέχει παρασάγκας από την εικόνα του παιδιού αυτού? Ή να προσπαθούσαν να βάλουν φρένο στο πικάντικο ταμπεραμέντο της αξιαγάπητης Κυπραίας?

Δε μου είναι πάντα εύκολο να αγκαλιάζω στοιχεία του χαρακτήρα των παιδιών μου που είναι κόντρα σε εμένα. Εννοείται δεν είμαι η τέλεια μαμά με τα τέλεια παιδιά. Τέτοιο τίτλοι μακριά από εμάς. Ωστόσο προσπαθώ πολύ να σκέφτομαι λίγα βήματα πιο μπροστά. Ναι, με τρελαίνει η ακαταστασία της κόρης μου (αν δεν το ξέρεις για εμένα είμαι control freak ,στα είπα όλα ΕΔΩ). Αλλά σκέφτομαι ότι αυτή είναι, το δωμάτιο της είναι ο χώρος της . Μόνο συγκρούσεις μπορώ να έχω και μάλιστα μετωπικές αν την καταπιέζω να γίνει κάτι που δεν είναι. Άλλωστε ,σκέφτομαι, τόσοι μεγάλοι καλλιτέχνες ήταν ακατάστατοι και χαοτικοί στους χώρους τους! Και η άλλη μου η κόρη. Είναι πληθωρική και μπορεί να σε τρελάνει μέχρι να γίνει το δικό της. Κουραστικό? Πολλές φορές ναι, αλλά μπορεί να είναι η επόμενη μεγάλη ηγέτης σε κάποιον τομέα (όχι απαραίτητα πολιτικό φυσικά).

Συμβουλές δεν δίνω ,αλλά αν θα μπορούσα να σου πω ένα πράγμα  αυτό θα ήταν το εξής. Το μεγάλωμα των παιδιών μας είναι μια εμπειρία που δεν περιγράφεται με λόγια, είναι συναρπαστική και αλλάζει και εμάς τους ίδιους. Θα σε προέτρεπα λοιπόν, να κάτσεις αναπαυτικά στην καρέκλα σου, να ανοίξεις τους ορίζοντες σου και να απολαύσεις αυτά τα μικρά πλάσματα. Παρατήρησε τι τους αρέσει και σε τί είναι καλά και εκεί να επενδύσεις. Και αν αυτό το κάτι σε κάνει εσένα να νιώθεις περίεργα και άβολα τότε μην αλλάξεις δραστηριότητα…..ψάξε μέσα ΣΟΥ να δεις τί σου ξυπνάει αυτό το Θέλω του παιδιού σου και προχώρησε εσύ ως άνθρωπος. Χρησιμοποίησε αυτή σου τη δυσκολία ως ευκαιρία να δουλέψεις δικές σου ανασφάλειες και βιώματα και άσε το παιδί σου να γίνει η καλύτερη εκδοχή του εαυτού ΤΟΥ!!!

Βγες έξω από την ασφαλή περιοχή σου (your comfort zone)  και απόλαυσε τα μοναδικά παιδιά σου!!!!

Όπως τραγούδησε και ο Παναγιώτης μου Free Your Mind and the rest will follow!!!!

Να είσαι καλά!

……………….cause parETTYng equals acceptance and love!!

Love Thyself – My journey to truly love my body

Χθες την ώρα του μεσημεριανού φαγητού η μεγάλη μου η κόρη ξεστόμισε βαριά κουβέντα….. ξέρεις…… άγγιξε θέμα που δεν ανοίγουμε ποτέ!!!Αλλά είναι μικρή ακόμα…. δεν ξέρει……..

Μόλις είχαμε τελειώσει το φαγητό και κάθισα αναπαυτικά πίσω στην καρέκλα μου απολαμβάνοντας την παρέα των κοριτσιών μου περιμένοντας να τελειώσουν και οι ίδιες. Πετάγεται η μεγάλη μου η κόρη και μου λέει γελώντας ( δηλαδή ούτε καν διστακτικά…ΓΕΛΩΝΤΑΣ) « Μαμά, κοίτα πως έχει φουσκώσει η κοιλίτσα σου!!!!»

Ο αυθορμητισμός των παιδιών είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που ζηλεύω πάρα πολύ! Γέλασα και της λέω « Είδες αγάπη μου? Φούσκωσα σαν το μπαλόνι»!

Ε, ήταν η αλήθεια! το φαγητό που είχα φτιάξει ήταν φοβερό ( σου είπα πόσο μου αρέσει να μαγειρεύω και κυρίως να τρώω έτσι?), το απήλαυσα και τσουπ…..φούσκωσα!

Δεν είναι εύκολο για μια γυναίκα να βλέπει το σώμα της να αλλάζει. Εχω περάσει 2 εγκυμοσύνες την μια μετά την άλλη και μην έχοντας καμία απολύτως βοήθεια στο μεγάλωμα των παιδιών μου ( δε σου λέω για τον Λάζαρο γιατί ο μπαμπάς δε θεωρείται βοήθεια στο μεγάλωμα των παιδιών. Είναι και δικά του! Νταά!) δεν είχα και ποτέ το χρόνο τα τελευταία 4 χρόνια να (ξανα)γυμναστώ όπως τα προ παιδιού χρόνια. Παλιά πήγαινα 5 φορές την εβδομάδα για γυμναστική και τώρα αν καταφέρω να πάω 5 φορές τον μήνα είναι άθλος( σου είπα ότι ξυπνάω στις 6:00 για να καταφέρω να προλάβω ή όχι?).

Ζούμε σε μια κοινωνία που η εικόνα- το φαίνεσθαι είναι πολύ σημαντικό. Όλα τα γυναικεία περιοδικά είναι γεμάτα με άρθρα « Πως να χάσετε τα κιλά των εορτών σε 2 εβδομάδες», « Πρόλαβε την κυτταρίτιδα με την θαυματουργή κρέμα 10 μέρες πριν βγεις στην παραλία, » « Εξπρές δίαιτα αποτοξίνωσης για γρήγορο ξεφούσκωμα» και η λίστα δεν τελειώνει! Για να μην ξεκινήσω να σχολιάζω όλα τα άρθρα που μας δείχνουν πως η τάδε διάσημη « έχασε τα κιλά της εγκυμοσύνης και είναι σαν να μη γέννησε ποτέ » μέσα σε 10 μέρες- 15 μερες-3 μέρες- μόλις βγήκε από το μαιευτήριο (μωρε μήπως δεν ήταν ποτέ έγκυος και μας δούλευαν όλους ψιλό γαζί?)

Βέβαια λίγο πιο κάτω βλέπεις άρθρα ψυχολογίας (Breath in, breathe out situation here) που σε δασκαλεύουν για το πόσο πολύ πρέπει να αγαπάς τον εαυτό σου όπως είναι και αν ο τάδε δε σε αγαπήσει για αυτό που είσαι τότε να πάει στο καλό και άλλα τέτοια ωραία! Το λες και διπολική αρθρογραφία όλο αυτό, το λιγότερο!

Επίσης ζούμε σε μια κοινωνία που μια γυναίκα περπατάει στον δρόμο και αυτόματα αυτό δίνει το δικαίωμα στον πάσα ένα ηλίθιο να κατεβάζει το παράθυρο και να κάνει σεξιστικά σχόλια για την εμφάνιση της (θετικά ή αρνητικά δε με ενδιαφέρει) συνοδεύοντας τα από το σιχαμερό σφύριγμα στο τέλος……Και θα ήθελα πολύ να ήξερα πως θα ένιωθαν οι άντρες αυτοί αν η κατάσταση ήταν ανάποδη και κάθε φορά που περπατούσαν στο δρόμο, ξελιγωμένες γυναίκες κατέβαζαν το παράθυρο και φωνάζαν « Πω πω μανάρι μου!!! Ένα …….. (βάλε ό,τι λέξη εσύ θες) που έχεις! Έλα εδώ μανίτσα μου !!!».

Μέσα σε όλα αυτά εμείς καλούμαστε να μεγαλώσουμε 2 κορίτσια! Δυο υπέροχα κορίτσια που θα πρέπει να αντιμετωπίζουν όλα αυτά με χιούμορ. Γιατί ούτε σημασία δεν αξίζει να τους δώσεις!

Πως λοιπόν εγώ θα πω στα παιδιά μου να αγαπάνε το σώμα τους όταν εγώ δεν αγαπάω το δικό μου?

Πως θα τους πω ότι όλοι έχουμε ατέλειες και δεν χρειάζεται να μας πιάνει εμμονή με τα κιλά μας όταν όλη μέρα σχολιάζουμε την κυτταρίτιδα της τάδε και τις ραγάδες της δείνα?

Πως θα τις κάνω να αναπτύξουν καλή σχέση με το φαγητό όταν εμένα με βλέπουν να ζυγίζω συνέχεια ό,τι βάζω στο στόμα μου και να τρέφομαι με μαρούλια και κινόα? (αυτό ειδικά το έχω δει σε πολλές μαμάδες! Obviously not me…..)

Πως θα τους πω ότι τα κιλά και η ηλικία είναι αριθμοί που αφορούν μόνο τους γιατρούς και όχι τους υπόλοιπους, όταν σε κάθε παρέα με γονείς που θα βρεθούμε θα βρεθούν πάντα τουλάχιστον 2 που θα σχολιάσουν το τάδε παιδάκι που είναι χοντρούλικο? Dont get me wrong here. Είμαι και εγώ ανήσυχή με το ποσοστό της παιδικής παχυσαρκίας στην Ελλαδα και στενοχωριέμαι πολύ όταν βλέπω παιδιά να έχουν τόσο αυξημένο σωματικό βάρος. Όχι όμως για την εικόνα τους, αλλά για την υγειά τους. Δεν είναι υγειές ένα 10χρονο παιδί να ζυγίζει όσο ένας ενήλικας.

Θέλω τα κορίτσια μας να μεγαλώσουν αγαπόντας το σώμα τους.

Θέλω να σέβονται τον εαυτό τους άρα να έχουν δίπλα τους ανθρώπους που τις σέβονται το ίδιο.

Θέλω να μεγαλώσουν έχοντας την ευφυΐα να κοιτάνε πίσω από το προφανές και να βλέπουν τον άνθρωπο για αυτό που είναι!

Και επίσης θέλω πάνω από όλα να μεγαλώσουν με την γνώση ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι ίδιος με τον άλλον ( και αυτό είναι το ωραίο), άρα και δεν χρειάζεται να προσπαθούμε να μοιάσουμε σε κανέναν άλλον!

 

Αλλά τι λέω? Όλα αυτά μου τα έμαθαν τα κορίτσια μου όταν τις γέννησα. Και έμαθα να αγαπάω το κάθε σημάδι στο σώμα μου που δημιουργήθηκε από την δική τους ύπαρξη.

Και ένιωσα την ωριμότητα που φέρει ένα σώμα όταν εγκυμονεί ένα τόσο δα ανθρωπάκι .

Και τέλος έμαθα ότι δεν πειράζει που είμαι +6 κιλά από την ημέρα που παντρεύτηκα γιατί όπως μου είπε η κόρη μου όταν κοιτούσε τις φωτογραφίες από τον γάμο μου και της λέω « Σου αρέσει αγάπη μου η μαμά με το νυφικό?» μου λέει « ναι αλλά έτσι (φορούσα πιτζάμες!) είσαι καλύτερη». Την ρωτάω λοιπόν « γιατί αγάπη μου? Δε σου άρεσε το νυφικό της μαμάς?». Και μου λέει « γιατί έτσι είσαι εσύ μαμά!!!». Και πράγματι έτσι ήταν. Δεν πρόσεξε καν την αλλαγή στα κιλά μου! Κοίταξε πιο βαθιά! Εκεί που σου είπα ότι θέλω να τις μάθω να κοιτούν……

Αλλά σου το είπα….. μου τα έμαθαν πρώτα όλα αυτά οι ίδιες!!!!

Και τις ευχαριστώ για αυτό!!!

 

……….cause parETTYng is all about embracing the changes!

 

Να είσαι καλά!

No matter what

Και που λες. Είμαι σε βαθύ συλλογισμό.

Διάβασα την προηγούμενη εβδομάδα για το κορίτσι στην Ολλανδία που της αποδέχθηκαν το αίτημα της για ευθανασία. Πολύ περιληπτικά να σου πω για την ιστορία ότι πρόκειται για ένα κορίτσι 19 χρονών που μετα από πάρα πολλά χρόνια σεξουαλικής κακοποίησης, μπήκε σε ψυχιατρείο έχοντας πάρα πολλές διαταραχές και δυσκολίες και οι γιατροί απεφάνθησαν ότι κρίνεται κατάλληλη να της δοθεί η άδεια για ευθανασία μιας και η κατάσταση της είναι τόσο σοβαρή που ποτέ δε θα μπορέσει να ζήσει μια ζωή symptom free ( τα αγγλικά που λέγαμε!). Δε θα μπω καθόλου στη διαδικασία να αναλύσω τους λόγους για τους οποίους για εμένα αυτό είναι λάθος. Αυτή η είδηση όμως σε συνδυασμό με  μια ακόμα με έκαναν να σκεφτώ το τι μαμά θέλω να είμαι. Άσχετο? Περίμενε θα καταλήξω κάπου……(ένα ακόμα στοιχείο που με διακρίνει είναι οι πολύπλοκοι συλλογισμοί μου. Ξέρεις από αυτούς που για να πας Τρίκαλα περνάς από Θεσσαλονίκη)

Διάβασα επίσης (σου το είπα ντε ότι διαβάζω πολύ) για μια κοπέλα με AIDS που πέθανε. Αυτή η κοπέλα ήταν μια χρήστης ναρκωτικών και ιερόδουλη που το όνομα της και η φωτογραφία της είχαν δοθεί στη δημοσιότητα κάποια χρόνια πίσω με μεγάλο σκάνδαλο περί « επικίνδυνων γυναικών που σπέρνουν τον ιό του AIDS σε ανυποψίαστους πελάτες». Είχε γίνει τεράστιο ζήτημα τότε σε όλες τις εκπομπές, με τις φωτογραφίες των κοριτσιών αυτών να παίζουν παντού. Παντού όμως. Και αναρωτιόμουνα και τότε και τώρα. Δεν υπήρχε τρόπος να ειδοποιηθούν οι πελάτες των κοριτσιών αυτών χωρίς να διαπομπευθούν έτσι? Λες και οι πελάτες που πλήρωναν τα διπλά για να πάνε με αυτά τα κορίτσια-κινούμενες σκιές χωρίς προφυλακτικό θα έπεφταν από τα σύννεφα αν θα κολλούσαν κάποια ασθένεια. Αφού τα έβλεπες τα κορίτσια ότι ήταν άρρωστα. Και όχι από την ασθένεια τους φυσικά. Ήταν χρήστες ουσιών. Με το ζόρι περπατούσαν, όπως πολλοί χρήστες κυρίως ενδοφλέβιων ουσιών. Τους είδα από κοντά σε μια εξόρμηση μου με το ΚΕΘΕΑ (Γιώργο σε ευχαριστώ πολύ) και έχω πολλά να σου πω και για αυτούς. Αλλά όχι τώρα.

Τώρα θέλω να καθίσω και να σκεφτώ γιατί το έκαναν τότε έτσι? Γιατί η μεταχείριση σε αυτές οι κοπέλες ήταν τόσο μεσαιωνική? Ναι, μεσαιωνική την θεωρώ αφού τις βάλαμε στην αρένα και περιμέναμε να τις κατασπαράξουν οι τίγρεις (οπού τίγρεις βλέπε κοινωνία). Γιατί δε σεβαστήκαμε την αδυναμία τους και τις καταδικάσαμε έτσι απλά. Γιατί τους δείξαμε ποσό πολύ τις σιχαινόμαστε (οι αστυνομικοί τις έσερναν στην Ευελπίδων φορώντας γάντια λες και θα κολλούσαν τίποτα μόνο και που τις ακουμπούσαν! Θεέ μου τι μεσαίωνας!).Και τέλος, γιατί τις ξεγράψαμε έτσι γρηγορά από το χάρτη?  Και εδώ έρχεται και κουμπώνει και η κοπέλα από την Ολλανδία. Πως μπορείς να πεις τόσο νωρίς ότι « εμένα η δουλειά μου τελείωσε εδώ. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο βελτίωσης. The End!»?

Ξέρεις, ως μαμά αυτό με ανησυχεί διπλά. Όταν ένα ρούχο δε μου κάνει πια ( είπαμε έχουμε περάσει και από 2 εγκυμοσύνες dear) το αποσύρω από τη συλλογή μου. Όταν ο μαρκαδόρος στεγνώσει (Θεέ μου παράδειγμα. Μαμά με περικεφαλαία θα με έλεγα at least), τον πετάμε. Όταν το παιδί μου όμως παρεκκλίνει του δρόμου που εγώ θεωρώ πως πρέπει να ακολουθήσει? Τότε τι? « Θα είμαι για πάντα δίπλα σου» « Ό,τι χρειαστείς η μανούλα είναι εδώ αγάπη μου» λένε όλες οι μαμάδες στα παιδιά τους. Βέβαια το επόμενο λεπτό που θα πέσει θα βιαστούν να πουν «Εμ στα’λεγα! Αφού ήθελες να σκαρφαλώσεις καλά να πάθεις». Ωπ, τι έγινε εδώ?  Που είναι η μανούλα που θα είναι εδώ για ό,τι την χρειαστείς? «  Εντάξει, έκανα λάθος αλλά και αυτή μου είχε πει θα είναι εδώ πάντα.» θα σκέφτεται το δόλιο το παιδάκι.

Τι έγινε και χάσαμε την κατανόηση μας? Γιατί είμαστε πάντα έτοιμοι να πέσουμε πάνω στον άλλον και να του επιρρίψουμε ευθύνες ακόμα και όταν το φταίξιμο είναι 50 50? Γιατί όταν κάποιος έχει μια αδυναμία ή τον απορρίπτουμε ή τον βλέπουμε με τόσο οίκτο και λύπηση που έχει το ίδιο αν όχι χειρότερο αποτέλεσμα?

Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν στην Ολλανδή κοπέλα το feedback από τους γιατρός της δεν ήταν « οκ, κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε. Δοκιμάσαμε τόσα διαφορετικά approaches και τίποτα δεν πιάνει. You are a lost case » θα άλλαζε κάτι?

Και αν σε αυτές τις κοπέλες που τόσο πολύ έχουν υποφέρει από εξευτελισμό και ταπείνωση στη ζωή τους αν τους δείχναμε ότι εγώ είμαι εδώ για εσένα. Θα βάλω πλάτη μπροστά και θα σε βοηθήσω. Έχεις κάνει πολλά λάθη αλλά δεν ήρθε το τέλος του κόσμου.

Αυτά λοιπόν ήθελα να σου πω σήμερα. Για τα παιδιά που μεγαλώνουμε. Ποσό σημαντικό είναι να ξέρουν (αλλά και να βλέπουν ) ότι είμαστε κοντά τους. Ότι σε ένα στραβοπάτημα δε θα τους περιμένουμε στη γωνία να πούμε « στα’λεγα εγώ» ( αλλά φυσικά ούτε και να είμαστε τόσο από πάνω τους που να μην προλαβαίνουν να κάνουν λάθη, άλλη ιστορία αυτή. Εξίσου τραγική. Θα στην πω άλλη φορά…). Το « Σ ‘αγαπώ no matter what » σε άλλη διάσταση.  Την επόμενη φορά λοιπόν που το παιδί μας θα κάνει κάποιο λάθος ας αφήσουμε στην άκρη το δασκαλίστικο στυλακι και τις εξυπνάδες και ας του δείξουμε ότι και με αυτό το λάθος η μαμά μου με αγαπάει. Μπορεί να σηκώσει τις επιτυχίες μου αλλά και άλλο τόσο μπορεί να σηκώσει και τις αποτυχίες μου και τις αδυναμίες μου.

Συχνά πυκνά λέω στις κόρες μου τους λόγους για τους οποίους τις αγαπάω. Τους λέω λοιπόν πόσο τις θαυμάζω, πόσο τα καταφέρνουν σε αυτά που τους αρέσουν, πως ανταπεξέρχονται στις δυσκολίες (περάσαμε πολλές φέτος believe me), πως μιλάνε μεταξύ τους αλλά και πόσο πολύ τις αγαπάω όταν θυμώνουν, όταν κλαίνε « γιατί έτσι κάνουν οι άνθρωποι όταν στενοχωριούνται καμιά φορά» και ούτε καθεξής…

Η μεγάλη μου η κόρη λοιπόν , 4 ετών, συμπληρώνει κάθε φορά « και όταν φωνάζουμε και όταν τσακωνόμαστε και πάντα μαμά!»

Και πάντα αγάπη μου! Και πάντα!!!

 

…..cause parETTYng  equals acceptance and understanding!!!

 

Να είσαι καλά!