Τρία χρόνια απόλυτης ευτυχίας! Χρόνια σου πολλά ομορφιά μου!

Μέρα γιορτινή η σημερινή για την οικογένεια μας!

Ξύπνησα με ένα τεράστιο χαμόγελο…ή μάλλον να σου πω ότι εδώ και μια εβδομάδα μετράω αντίστροφα για τη σημερινή μέρα!!! Το μικρό μας το κορίτσι σήμερα έχει γενέθλια και θα σβήσει 3 ολόκληρα κεράκια!!!

Τρία ολόκληρα κεράκια σου λέω!!!! Πότε μεγάλωσε αυτό το πλάσμα ούτε που το κατάλαβα! Πόση χαρά μας έχει φέρει αυτός ο ξανθός άγγελος……πόση ισορροπία……. πόσα μαθήματα μας δίδαξε….Αχ πόσα!!!

Η χαρά μου κάθε φορά που έχουν γενέθλια τα κορίτσια είναι απερίγραπτη!! Η μέρα αυτή δεν σηματοδοτεί μόνο τη γέννηση τους και την εξέλιξη τους στα γοητευτικά άτομα που γίνονται κάθε μέρα, αλλά είναι και για εμένα μια μέρα περισυλλογής και εσωτερικής ηρεμίας και γαλήνης…. Είναι η μέρα που με έκαναν μαμά και σήμερα συγκεκριμένα είναι η μέρα που αυτός ο μικρός ξανθός άγγελος με έκανε για δεύτερη φορά μαμά! Είναι η μέρα που στις 8 το πρωί την κρατήσαμε επιτέλους στην αγκαλιά μας και δεν την άφησα καθόλου μέχρι που έφυγα από το μαιευτήριο.

Σου είπα πριν ότι όλη την εβδομάδα μετρούσα αντίστροφα για αυτή τη μέρα! Έλεγα συνέχεια στον Λάζαρο, 4 και σήμερα, 3 και σήμερα, 2 και σήμερα! Πρώτη φορά είχα τόση ανυπομονησία χωρίς όμως άγχος. Κάθε φορά που τα κορίτσια έχουν γενέθλια κάνουμε στο σπίτι μεγάλα πάρτυ. Καλούμε φίλους, συγγενείς, μικρούς , μεγάλους, ανιματέρ τα πάντα!!! Φτάνουμε στο σύνολο 70 άτομα…. Ευτυχώς τα κορίτσια έχουν γενέθλια καλοκαιρινούς μήνες οπότε βολεύεται η γιορτή στον κήπο. Και πάλι όμως…..μιλάμε για τρελό χαμό!!! Και φτιάξε πινιάτες ( Ω ναι! Το έκανα και αυτό μια φορά), αγόρασε όοοοοολα τα διακοσμητικά, δωράκια, εκπλήξεις…..σου είπα ότι όλα τα μαγείρευα εγώ? Ε! στο λέω τώρα…..κεφτεδάκια, μάφινς pizza, μακαρόνια, σάλτσα ( πάντα ξεχωριστά…μην πας σε παιδικό παρτυ και σερβίρεις σάλτσα μαζί με τα μακαρόνια πας ντουγρού για tantrum του μισάωρου), corn dogs, σαλάτες για τους μεγάλους, τυροπιτάκια, πατατούλες, σπανακόπιτες, σαντουιτσάκια , κέικ, μπισκοτάκια ζαχαρόπαστας σε ό,τι σχήμα πρόσταζε το θέμα του πάρτυ, ζελεδάκια αρκουδάκια ( ω ναι, και αυτά εγώ τα έκανα) και φυσικά αγγουράκια -καροτάκια.

veggie_train

Μιλάμε για event που χρειαζόταν τουλάχιστον 1 μήνα προετοιμασίας και αναζήτησης.  Φέτος λοιπόν με τις απαιτήσεις του μεταπτυχιακού μου και με κάποιες αλλαγές που έχουμε κάνει στη ζωή μας αποφασίσαμε να μην ξοδέψουμε ένα μισθό για να κάνουμε ένα πάρτυ….γιατί ναι φίλοι μου…. τα παιδικά πάρτυ τελικά σου κοστίζουν μια περιουσία! Και θα μου πεις « Μα είναι για το παιδί σου!!» « Είναι η μέρα του» « Πρέπει να νιώσει μοναδικό» και άλλα τέτοια ωραία που έλεγα και εγώ τις προηγούμενες χρονιές!!!

Καθόμασταν όμως και  σκεφτόμασταν με τον Λάζαρο ότι αν είναι να ξοδέψουμε κάπου χρήματα να είναι σε εκδρομές με τα παιδιά μας φτιάχνοντας καινούριες εμπειρίες και ανοίγοντας τους ορίζοντες τους , παρά σε ένα πάρτυ 4 ωρών που το παιδί τελικά δε δίνει καμία απολύτως σημασία……Αν μπορείς να κάνεις και τα 2 τέλειο για εσένα!! Αλλά εγώ περνάω μια φάση ακραίου μινιμαλισμού, που ξοδεύω λιγότερα, αγοράζω ελάχιστα και απολαμβάνω αυτά που έχω!!!

Για να μην παρεξηγηθώ! Δε σου λέω μην κάνεις πάρτυ στο παιδί σου, πάρε σουβλάκια απέξω και πηγαίνετε για ύπνο!!! Αυτό που λέω είναι ότι η μέρα γενεθλίων των παιδιών μας είναι μια μέρα για να νιώσουν μοναδικά! ( καλό είναι να τα κάνουμε να νιώθουν μοναδικά κάθε μέρα by the way). Μια μέρα για να περάσουν καλά, να διασκεδάσουν με την ψυχή τους και να φτάσει βράδυ και να είναι ξεθεωμένα από το πολύ παιχνίδι, με βρώμικα ρούχα από το απόλυτο « δε με νοιάζει να λερώσω το καλό μου φόρεμα» κάνοντας ένα σωρό μαιμουδιές και χαρούμενα που είδαν και γιόρτασαν με τους αγαπημένους τους. Το πως, το που και το με πόσους είναι πραγματικά θέμα κάθε οικογένειας. Το πόσο καλά θα περάσει το παιδί στο πάρτυ του δεν εξαρτάται από την ποικιλία του φαγητού που θα έχεις για τους καλεσμένους σου, ούτε από το αν θα έχεις σπιτικό φαγητό ή απ’έξω , ούτε καν αν θα έχεις 10 ή 80 άτομα καλεσμένα! Σημασία έχει να περάσετε καλά όλοι, να απολαύσετε την ημέρα εκείνη και με ηρεμία να απολαμβάνεις τη θέα του παιδιού σου που μεγάλωσε και παίζει με τους φίλους του! Γιατί κακά τα ψέματα, όταν κάνεις τόσο μεγάλα πάρτυ και είσαι οικοδέσποινα σπανίως έχεις την πολυτέλεια να κάτσεις και να απολαύσεις τον καφέ σου χαζεύοντας το μικρό σου θαύμα που μεγάλωσε! Συνήθως τρέχεις από εδώ και από εκεί να σερβίρεις, να μαζέψεις κλπ….σου κλείνω το μάτι γιατί ξέρω ότι με καταλαβαίνεις απόλυτα!

Ίσως λοιπόν για αυτό φέτος ήμουνα τόσο ήρεμη, περίμενα με τέτοια χαρά τα γενέθλια της Α. Γιατί φέτος θα τα γιορτάσουμε απλά, με ένα χαλαρό πικ νικ στο πάρκο, με λίγους φίλους που επέλεξαν τα παιδιά, με πίτσες απ’ έξω και κάποια λίγα σπιτικά δικά μου ( Ε, να τα αγοράσω όλα απ’ εξω μην περιμένεις ακόμα…..baby steps φίλοι μου), με προετοιμασία μιας εβδομάδας (αντί του 1 μήνα) και με χρήματα που έτσι καταφέραμε και αποταμιεύσαμε και πήγαμε το 3ήμερο που μας πέρασε σε ένα φανταστικό ξενοδοχείο με πισίνες και δραστηριότητες που τα παιδιά λάτρεψαν, εμείς ερωτευτήκαμε και το ένιωσα να σου πω σαν ένα προσωπικό δώρο στην οικογένεια μας…ένα pre birthday event θα το έλεγα!!! Don’t buy things, do things…Ε αυτό ακριβώς!

Έτσι λοιπόν με αυτή την απόλυτη χαρά και πληρότητα που έχω φέτος θα μοιραστώ μαζί σου ένα μέρος από  ένα γράμμα. Ένα γράμμα που έγραψα και διάβασα για την Α. μας την ημέρα που γιορτάσαμε το όνομα της aka στην τελετή ονοματοδοσίας της ανάμεσα σε φίλους και συγγενείς!!!

___________________________________________________________________________

Γράφοντας ένα γράμμα με ευχές για το παιδί μου! Εύκολο σκέφτηκα! Τί να θέλει μια μητέρα για τα παιδιά της? Υγεία? Σίγουρα! Ευτυχία? Ε, ναι! Φυσικά! Να είναι πάντα γελαστή και χαρούμενη? Ε ναι! Και από αυτό ! και πόσα όμως ακόμα θέλω να σου ευχηθώ σε μια παράγραφο!!! ( καλά, δεν έγραψα μια παράγραφο μόνο…. ας μην κοροϊδευόμαστε)

Σου εύχομαι λοιπόν Α. μου, φωτεινό μου πλάσμα που όνομα πιο ταιριαστό δε θα μπορούσαμε να σου χαρίσουμε, να γελάς πάντα και να γελάς πολύ! να γελάς με όλη σου την καρδιά και να φωτίζεται όλος ο κόσμος!

Να ονειρεύεσαι! Μπορείς να ονειρεύεσαι ο,τι θες όσο άπιαστο και φαντάζει! Μόνο όταν κάτι το ονειρευτείς μπορείς και να το φτάσεις! Γιατί αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς λένε κάποιοι και εγώ θα συμφωνήσω μαζί τους!

Να αγαπάς πολύ! να ανοίγεις τα συναισθήματα σου για τους ανθρώπους που επιλέγεις δίπλα σου και να τα βιώνεις με ένταση και ενθουσιασμό!

Να είσαι μόνιμα ερωτευμένη! Με τη ζωή , με τους ανθρώπους, με τα πάντα!

Να έχεις πάντα μάτια και αυτιά ανοιχτά για νέους ορίζοντες και νέα γνώση.

Να μη σε νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι για εσένα αλλά ταυτόχρονα να νοιάζεσαι για τον συνάνθρωπο σου και να πράττεις πάντα με ενσυναίσθηση!

Να έχεις πάντα την αυτοπεποίθηση να ακολουθείς τον δικό σου δρόμο ακόμα και όταν οι άλλοι δείχνουν στην αντίθετη κατεύθυνση. Και ας κάνεις λάθος, δεν πειράζει……γι’ αυτό είμαστε πάντα εμείς εδώ! Να σε καμαρώνουμε να μεγαλώνεις, να εξελίσσεσαι, να ανθίζεις!

Και να θυμάσαι! Τα πλοία στο λιμάνι είναι ασφαλή, αλλά δεν φτιάχτηκαν για να είναι εκεί! Σου εύχομαι λοιπόν να πλέεις πάντα σε νερά ασφαλή και με σύνεση, και για τα καλά και για τα λιγότερο καλά να ξέρεις ότι υπάρχει και ο φάρος στο λιμάνι να φωτίζει τον δρόμο όταν νιώθουμε χαμένοι!!! Αυτός ο φάρος είμαστε εμείς Α μου! Και όπως ο φάρος, είμαστε πάντα δίπλα σου, σταθεροί, αμετακίνητοι γεμάτοι αγάπη και κατανόηση για ό,τι χρειαστείς!

Σου ευχόμαστε λοιπόν καλές πλεύσεις!

___________________________________________________________________________

 

Σας αποχαιρετώ εορταστικά λοιπόν για σήμερα! Βρείτε τους τρόπους να περνάτε καλά με τα παιδιά σας, έξω από τα στεγανά και αυτά που οι άλλοι υπαγορεύουν ως σωστά ….Αυτό άλλωστε δεν διδάσκουμε και στα παιδιά μας???

Να είσαι καλά.

Breath in – breath out and let go!!

……………….find your own parETTYng ways to celebration!!!

Είμαι η Έττυ, είμαι vegan και είμαι καλά!

Αγαπημένο μου παρεάκι…επέστρεψα!!!

Όχι δεν είχα πάει πουθενά, αλλά με τόσο καιρό που έχω να σας γράψω θα μπορούσα κάλλιστα ( γκουχ γκουχ). Να τα λέμε και αυτά!

Εδώ ήμουνα, πρώτα έκανα μια μικροεπέμβαση ρουτίνας, τίποτα σπουδαίο, αλλά έμειναν όλα πίσω, ξεκίνησα πάλι να γυμνάζομαι συστηματικά, ξεκίνησα μια πρακτική που κάνω σε σχολεία κάποια πρωινά, έφτασε το τέλος του τετραμήνου και ο όγκος των εργασιών που έχω και το διάβασμα που μου απομένει αρκούν για να θέλω να κλείσω ένα one way ticket σε εξωτικό προορισμό ( ενώ αν δεν τα είχα θα έλεγα όχι σε μια τέτοια προοπτική και καλά), τα κορίτσια μεγαλώνουν με απίθανους ρυθμούς και η επιθυμία μου να είμαι μαζί τους να ρουφάω κάθε στιγμή διπλασιάστηκε, έτρεξα στον Ημιμαραθώνιο και την άλλη εβδομάδα ξανατρέχω στο Colour Day run ( 5 χλμ μη φανταστείς) και φυσικά κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά βγήκα σαν παιδί και εγώ με τον Λάζαρο αλλά και με τις φίλες μου αρκετά βράδια ( ξέρεις….αυτές οι έξοδοι που σου δίνουν δύναμη και ενέργεια για όλα τα παραπάνω) περνώντας καταπληκτικά.

Ε με τούτα και με κείνα πέρασε ένας μήνας ( ε ντροπή δηλαδή) χωρίς να έχουμε την επικοινωνία μας ! Και μου έλειψε να σας είμαι ειλικρινής. Είδα, άκουσα και αισθάνθηκα πολλά που θέλω να μοιραστώ μαζί σας αλλά σήμερα θα σας μιλήσω για κάτι καινούριο.

Κάτι που όσοι με ακολουθείτε στο instagram το ξέρετε ήδη. (Για να με ακολουθήσεις και εσύ πάτα ΕΔΩ). Τα τελευταία 15 χρόνια ασχολούμαι πολύ με το Well being. Γυμναζόμουνα πάντα σχεδόν καθημερινά, πάντα πρόσεχα τα γεύματα μου να είναι υγιεινά μαγειρεμένα αλλά και νόστιμα ταυτόχρονα ( δεν ήμουνα ποτέ η κοπέλα του νερόβραστου λαχανικού με ψητό φιλέτο για διατροφή) και γενικά πάντα έψαχνα νέα μονοπάτια που θα με πήγαιναν σε νέες εμπειρίες.

Αυτό σε συνδυασμό με την φύση του μυαλού μου που μου προστάζει να μην εφησυχάζομαι σε γνώσεις ετών και πάντα να προκαλώ τον εαυτό μου με οδηγήσαν στην απόφαση να γίνω vegan.  Καταλύτης σε αυτή την απόφαση η μεγάλη μου κόρη για ακόμα μια φορά….

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Κατ’ αρχήν . Τί είναι vegan ? Vegan είναι αυτός που η διατροφή του εξαιρεί οτιδήποτε ζωικό και οποιοδήποτε παράγωγο του. Αυτό σημαίνει ότι δεν τρώω κρέας, κοτόπουλο, ψάρι αλλά ούτε γαλακτοκομικά , αυγά και μέλι ( αυτό εγώ προσωπικά ακόμα το ψάχνω). Αυτό συμβαίνει γιατί ως φιλοσοφία είναι αντίθετη με τον βασανισμό των ζώων αλλά και γιατί η παγκόσμια κτηνοτροφία καταστρέφει το περιβάλλον πολύ πιο γρήγορα από το καυσαέριο και το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Αρκεί να σου πω ότι για να παραχθεί ένα burger καταναλώνονται 660 γαλόνια νερό. Δες το ντοκιμαντέρ Cowspiracy και θα καταλάβεις…όλα εγώ πια!!

Τί τρώω, θα με ρωτήσεις τώρα. Ε λοιπόν να σου πω ότι τρώω τα πάντα. Λαχανικά, όσπρια, σιτηρά, φρούτα και ξηρούς καρπούς. Είναι ένας εξαιρετικά υγιεινός τρόπος διατροφής που αν ακολουθηθεί σωστά δεν είναι καθόλου φτωχότερη από την διατροφή των παμφάγων.

Τα οφέλη της συγκεκριμένης διατροφής θα σας τα λέω σιγά σιγά με τις συνταγές που θα σας δείχνω για να ζηλέψετε και εσείς το πόσο ωραία και νόστιμη είναι αυτή η κουζίνα.

Τώρα θέλω να σας πω 2 λόγια για την επιλογή μου. Θα πάρω ως έναυσμα ερωτήσεις που μου έχουν κάνει φίλοι όλον αυτόν τον καιρό .

Πρώτα όμως θα σας πω για το πως η μεγάλη μου κόρη λειτούργησε ως το σημείο μηδέν για εμένα και είπα τέλος!

Στην  Α. από ενός έτους που τρώει στέρεες τροφές της λέμε με ειλικρίνεια « σήμερα θα φάμε γουρουνάκι, ή σήμερα θα φάμε αγελάδα». Έτσι έχει μάθει και παραγγέλνει στο σουβλατζίδικο « 2 καλαμάκια γουρουνάκι παρακαλώ» ( κόκαλο ο σερβιτόρος). Φέτος άρχισε να έχει διάφορες ανησυχίες γύρω από το θάνατο « που πάμε όταν πεθαίνουμε», « μαμά πότε θα πεθάνεις?», « εγώ δε θα πεθάνω ακόμα» « ο μπαμπάς κάνει γυμναστική για να μην πεθάνει » και τέτοια. Επίσης η Α. είναι ένα παιδί με φοβερές ευαισθησίες για τα ζώα και το περιβάλλον. Αρκεί να σου πω οτι φέτος όταν χιόνισε, πήγαινε έξω στα φυτά και τα « ελευθέρωνε από το χιόνι για να μην κρυώνουν». Έτσι λοιπόν φέτος άρχισε να ρωτάει πριν φάει το μοσχαράκι λεμονάτο « Ναι, μαμά, η αγελάδα πέθανε πριν τη φάμε, ε?» Εεεεεεεε!!! Ξεροκαταπίνω λοιπόν και σκέφτομαι ότι εφόσον δεν μπορώ να πω την αλήθεια στο παιδί μου για το πως φτάνει το κρέας στο πιάτο μας,  κάτι πολύ λάθος κάνουμε σε αυτόν τον πλανήτη. Γιατί από τα παιδιά μαθαίνεις την αλήθεια. Αν δώσεις σε ένα μωρό ένα καρότο και ένα κουνελάκι, θα φάει το καρότο και θα χαϊδέψει το κουνελάκι. Αυτό είναι το ένστικτο μας από παιδιά.

Ας πάμε όμως και στις ερωτήσεις.

Η κλασσική ερώτηση είναι « Μα καλά ρε παιδάκι μου και εσυ! Vegan! Υπερβολή! Γιατί δεν γινόσουνα πρώτα vegetarian και ας πήγαινες μετά στα hardcore » ( να σου πω γρήγορα ότι η διαφορά του vegetarian από τον vegan είναι ότι ο vegeterian απέχει από τα ζωάκια αλλά καταναλώνει τα παράγωγα τους, γαλακτοκομικά και αυγά)

Απάντηση- Το να είσαι vegan είναι στάση ζωής στην πραγματικότητα. Απέχεις από όλες αυτές τις τροφές όχι μόνο επειδή όλα τα υπόλοιπα που καταναλώνεις είναι πολύ πιο υγιεινά. Δεν είναι πρόγραμμα διατροφής ή δίαιτας. Είναι μια στάση ζωής απέναντι στο βασανισμό των ζώων αρχικά. Αυτό σημαίνει ότι πίνοντας ένα ποτήρι γάλα, μπορεί να μη συμβάλλω στη σφαγή της αγελάδας, συμβάλλω όμως στην απάνθρωπη, επίπονη και αδιανόητη διαδικασία παραγωγής γάλακτος. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί είναι φρίκη και ο σκοπός μου δεν είναι να γίνω η ακραία ακτιβίστρια που σου φωνάζει « Δολοφόοοονος» την ώρα που έχεις ανοίξει το στόμα σου να απολαύσεις το steak σου! Σέβομαι απόλυτα τον καθένα ξεχωριστά. Απλά για τη δική μου λογική εφόσον διαφωνώ κάθετα με τη θανάτωση ζωών για να τα τρώμε για ευχαρίστηση διαφωνώ επίσης κάθετα με το να στηρίζω πρακτικές που συμβάλουν στο βασανισμό τους. Για εμένα όσο απάνθρωπο είναι να κόβουν τα αυτιά από τα σκυλιά και να τους βάζουν φωτιά ανεγκέφαλοι, άλλο τόσο αδιανόητο μου είναι να βασανίζω τις αγελάδες και τα γουρουνάκια. Μπορεί να μεγαλώνουμε σε έναν πολιτισμό που μας έμαθε ότι είναι αποδεκτό να φας κουνέλι, αλλά όχι την γάτα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είναι και σωστό.

Δεύτερη ερώτηση-  «Και από που θα παίρνεις ασβέστιο και πρωτεΐνη? »

Απάντηση- η συγκεκριμένη διατροφή είναι πλούσια σε βιταμίνες, μέταλλα και ιχνοστοιχεία. Ασβέστιο μπορούμε να πάρουμε από πολλές μη ζωικές τροφές, όπως τα χόρτα, το σπανάκι, οι σπόροι chia, το ταχίνι και τα αμύγδαλα. Όσο για την πρωτεΐνη μια λέξη θα σου πω….όσπρια και μανιτάρια ( εντάξει σου είπα 2 γιατί είμαι χουβαρντού). Εν τω μεταξύ, εσύ που με ρωτάς που ακόμα πίνεις το γάλα σου για να πάρεις το ασβέστιο σου, αλήθεια, ψάξτο λίγο! Just saying!

Τρίτη -και τελευταία- ερώτηση- Αν θες να λέγεσαι κανονική vegan τότε πρέπει να μην χρησιμοποιείς τίποτα δερμάτινο ( για ευνόητους λόγους), να μην χρησιμοποιείς πλαστικά (γιατί είπαμε vegan σημαίνει να ακολουθείς ένα lifestyle φιλικό προς το περιβάλλον) και να μην πετάς σκουπίδια( όλοι ξέρουν σήμερα για την κομποστοποίηση #not  άλλωστε).

Απάντηση- δε θα επεκταθώ πολύ σε όλα αυτά γιατί θα γράφω για ώρες. Για τα δερμάτινα θα σου πω πως ναι, δε θα επιδιώξω να αγοράσω τίποτα καινούριο δερμάτινο, αλλά όταν μέχρι και τα αθλητικά μου παπούτσια είναι δερμάτινα δε θα μπω στη διαδικασία να φοράω μόνο πάνινα. Ναι, εννοείται ότι χρησιμοποιούμε όσο το δυνατόν λιγότερο πλαστικό. Και όχι, δεν κάνουμε τα σκουπίδια μας κομποστ.

Τι θέλω να πω με όλα αυτά κλείνοντας?

Η απόφαση μου να γίνω vegan είναι πολυδιάστατη, είναι αυτό που εγώ μέσα μου νιώθω σωστό, είναι η δική μου λογική ότι όταν λέω κρίμα για ένα ζωάκι που βασανίζεται και για το άλλο δε βαριέσαι, δε μου κουμπώνει το παζλ. Είναι ο δικός μου τρόπος να συμβάλλω όσο μπορώ στη διάσωση του πλανήτη. Είδες τι σου είπα.

Όσο μπορώ.

Και αυτή είναι και η φιλοσοφία της ζωής μου γενικότερα. Ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί. Άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο. Έτσι όπως εγώ αντιλαμβάνομαι τα πράγματα είναι πως το κάθε τι που προσφέρει ο καθένας είναι κέρδος. Εάν κάνουμε τα πάντα άπιαστα, θέτοντας ένα σωρό κανόνες για όλα αυτά που πρέπει να κάνει κάποιος για να πάρει το vegan δίπλωμα του τότε απλά θα φαινόμαστε γραφικοί και κανείς δε θα θέλει να ακολουθήσει αυτό τον τρόπο ζωής. Είναι όπως όταν κάποιος κωλυσιεργεί για να αρχίσει γυμναστήριο γιατί περιμένει τις τέλειες συνθήκες για να αρχίσει και τελικά δεν πάει ποτέ. Ενώ αν ξεκινήσει με μια μέρα και μετά την χάσει την επόμενη προπόνηση, δεν αυτομαστιγωθεί και ξαναπάει την επομένη με ηθικό ακμαίο τότε πιο εύκολα θα την εντάξει τη γυμναστική στη ζωή του. Έτσι και με το vegan lifestyle , σιγά σιγά ο καθένας ξεκινά μια συναρπαστική διαδρομή και πάει μέχρι εκεί που θέλει.

Μπορεί εμένα ένας hardcore vegan ακτιβιστής να με απορρίψει ως mainstream vegan, όπως και εγώ μπορώ να αρχίσω να λέω σε όποιον καταναλώνει κρέας και τυρί ότι είναι απαίδευτος και απάνθρωπος. Ή μπορούμε όλοι μαζί να αποφασίσουμε ότι ο καθένας μας είναι διαφορετικός, ο καθένας μας αγωνίζεται κάθε μέρα απέναντι στους δικούς του δαίμονες και να έχουμε περισσότερη κατανόηση και λιγότερη κριτική. Η επιλογή δική σας….Εγώ θα κλείσω τα μάτια και θα ονειρευτώ έναν κόσμο με ανθρώπους από τη δεύτερη κατηγορία…!!!

 

Θα χαρώ πολύ να μου στείλεις τα σχόλια σου

Μπορείς να με ακολουθήσεις στο instagram πατώντας ΕΔΩ. Εκεί καθημερινά θα παίρνεις ιδέες για καινούριες γαστρονομικές vegan διαδρομές.

………..cause parETTYng is the new vegan mum on the blog-block….

Η μέρα που κατάλαβα ότι η αλλαγή έρχεται από εμένα και έβαλα τέλος στη μιζέρια!!

Οδηγώ.

Περνώ από ένα άλσος κάπου στον Χολαργό.

Και γύρω μου παρατηρώ τις πολυκατοικίες.

Δεκάδες διαμερίσματα, κουτάκια θα τα περιέγραφε κανείς καλύτερα.

Παρατηρώ τους ανθρώπους που περπατάνε στο δρόμο.

Σκυφτοί, σοβαροί, σε σκουντάνε πηγαίνοντας βιαστικά στον προορισμό τους και αντί να σου ζητήσουν συγγνώμη ( όχι τόσο για τη συγγνώμη βρε παιδάκι μου, αλλά έτσι, για την επαφή) σου ζητάνε τα ρέστα « που δεν βλέπεις που πας πρωί πρωί».

Ξυπνάμε κάθε μέρα με στρες και νεύρα να πάμε σε μια δουλεία που οι μισοί δεν επέλεξαν και οι άλλοι μισοί που την επέλεξαν λατρεύουν να μισούν.

Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια!

Δεν προλαβαίνουμε να γνωρίσουμε τον διπλανό μας.

Είμαστε καχύποπτοι με αυτόν που μας χαμογελάει πιστεύοντας ότι η ευγενική του συμπεριφορά κάτι κρύβει.

Ένα από τα αγαπημένα παιχνίδια ρόλων που παίζουν οι κόρες μου είναι « Τα ρομπότ». Και αναρωτιέμαι. Πότε γίναμε και εμείς ρομπότ? Γιατί ώρες ώρες έτσι νιώθω….

Όλα τα κάνουμε γρήγορα και μηχανικά.

Μαγειρεύουμε απλά για να φάμε. Τσάκα τσάκα. Όλα γρήγορα  «γιατί δεν έχουμε χρόνο»

Τρώμε στο πόδι γιατί « δεν έχουμε χρόνο»

Κάνουμε τα απαραίτητα ψώνια- δουλειές της εβδομάδας ακόμα πιο γρήγορα γιατί « δεν έχουμε χρόνο».

Παίζουμε με τα παιδιά μας και τους αφιερώνουμε χρόνο τόσο όσο « γιατί δεν έχουμε χρόνο»

Και φυσικά παραμελούμε συστηματικά τον εαυτό μας και τις ανάγκες μας (  βλέπε χρόνο με τον άνθρωπο μας, βλέπε γυμναστική, βλέπε χρόνο με τις φίλες μας κοκ) « γιατί δεν έχουμε χρόνο»

Και τελικά τί είναι αυτό για το οποίο έχουμε χρόνο?

Έχουμε γίνει ρομπότ χωρίς συναίσθηση.

Μασάμε την τροφή μας βιαστικά και ανάθεμα και αν παίρνουμε τον χρόνο να την απολαύσουμε.

Και αυτό είναι το μοτίβο που διέπει τη ζωή μας σε όλους τους τομείς.

Η βιασύνη.

Και αναρωτιέμαι λοιπόν, αυτός είναι ο σκοπός της ζωής μας? Και με αυτό δεν εννοώ τον σκοπό για τον οποίο ο καθένας νομίζει ότι έχει έρθει σε αυτό τον κόσμο γιατί είναι μεγάλη και άλλη συζήτηση. Μιλάω για τον σκοπό με την έννοια του στόχου. Γιατί εγώ σίγουρα δεν έχω τέτοιο σκοπό.

Έκλεισα τα μάτια μου και με φαντάστηκα πως θα είμαι σε 40 χρόνια από τώρα ( φανταστικά αφυπνιστική άσκηση από την αγαπημένη μου Νικόλ από το Inspired For Life coaching – IFL-  για το οποίο θα σου μιλήσω άλλη φορά φυσικά). Η ηλικιωμένη κυρία του μέλλοντος ήταν πολύ κουρασμένη και            « βαριά» από όλα αυτά που άντεχε όταν ήταν νέα και από την πολλή βιασύνη της δεν είχε ζήσει στο έπακρο την κάθε της στιγμή.

Δεν μπορώ να σου πω ότι είμαι αυτή η γριούλα σήμερα. Αλλά κάποιες φορές που αφήνω το άγχος να με κυριεύει γιατί « θα αργήσουμε» « πάμε πάμε γρήγορα για να τα προλάβουμε όλα» έχω νιώσει πως της αφήνω χώρο να αναπτυχθεί. Πρόσεχε τι σου είπα…. Της αφήνω χώρο…. ΕΓΩ όχι κανένας άλλος. Από έμενα εξαρτάται τί γριούλα θέλω να συναντήσω και εγώ είμαι αυτή που κάνω τις επιλογές μου για το πως θα ζω.

Θέλω να ζω με ηρεμία.

Θέλω να ανοίγω το παράθυρο το πρωί και να παίρνω έστω και 10 δευτερόλεπτα να απολαύσω το πρωινό αεράκι στο προσώπου μου ( που έτσι κρύο που είναι φέτος τσιτώνει και το δέρμα κορίτσια οπότε win-win κατάσταση εδώ)

Θέλω να τρέχω, να παίζω και να γελάω δυνατά με τα κορίτσια και, όπως οι ίδιες κάθε μέρα ανακαλύπτουν καινούρια πράγματα στον κόσμο έτσι και εγώ  να δοκιμάζω μαζί τους κάθε φορά κάτι καινούριο, κάτι έξω από την όρια της ασφάλειας μου.

Η ρομαντική και ονειροπόλα φύση μου αδυνατεί να δεχτεί ότι οι άνθρωποι είναι προορισμένοι για να περπατάνε σκυφτοί, με μούτρα όλη μέρα.

Να ζούμε μέσα σε κουτάκια, να σκεφτόμαστε μέσα σε κουτιά και να τρώμε τροφές που έρχονται μέσα σε κουτιά.

Σε λίγες μέρες θα μοιραστώ μαζί σου τις αλλαγές που έχω κάνει φέτος και πόσο αυτές ήδη έχουν αλλάξει προς το ( πολύ) καλύτερο την καθημερινότητα μου. Όχι όμως τώρα.

Γιατί τώρα, σήμερα αυτό που ήθελα να μοιραστώ μαζί σου ήταν η δύναμη ΣΟΥ.

Ήθελα να σου υπενθυμίσω ότι αν δε σου αρέσει εκεί που στέκεσαι, κουνήσου, δεν είσαι δέντρο.

glinda-youve-always-had-the-power-may-dear

Αν δε σου αρέσει το « κουτί» μέσα στο οποίο ζεις και δεν μπορείς να το αλλάξεις, τότε φτιάξτο. Κάντο τόσο όμορφο που να ανυπομονείς το βράδυ να γυρίσεις εκεί. Γέμισε το αντικείμενα που σε γεμίζουν όμορφες αναμνήσεις και ανθρώπους που θα σε κάνουν να θέλεις μαζί τους να δημιουργήσεις νέες ακόμα καλύτερες.

Φτιάξε ομορφιά στη ζωή σου με ό,τι μέσα διαθέτεις. Μην βλέπεις τί έχουν οι άλλοι και να περιμένεις να αποκτήσεις και εσύ τα ίδια για να πετύχεις τον στόχο σου. Υπάρχουν πολλοί δρόμοι για να οδηγηθούμε στην ευτυχία…. χάραξε τον δικό σου.

Δυσκολίες υπάρχουν. Πάντα θα υπάρχουν. Είναι σαν τον άνεμο. Πάντα υπάρχει. Άλλοτε είναι με το μέρος μας και άλλοτε γίνεται απειλητικός και μας γεμίζει φόβο. Μάθε λοιπόν να αναγνωρίζεις τις δυσκολίες, να τους δίνεις τη σωστή διάσταση και μέγεθος κάθε φορά και να συνεχίζεις την πορεία σου με πανιά ανοιχτά!!!

Να είσαι καλά.

……………..cause with parETTYng we are not afraid of the wind of change!