Φτου ξελευθερία!!!

Άκου να δεις τώρα κατάσταση…. Επιτέλους κατάφερα- οργανώθηκα, εδέησα όπως θες πες το να κάνω ντουλάπες. Πρώτη φορά φτάνει τέλος Ιουνίου για να κάνω αυτή την δουλειά.  Όμως δε με ένοιαξε. Άλλες χρονιές θα με αυτομαστίγωνα ,αλλά όχι φέτος. Φέτος όλα έχουν γίνει αλλιώς.

Με ξύπνησε η φίλη μου η Μαριάννα, όταν τον χειμώνα μιλούσαμε στο τηλέφωνο και εγώ ήμουνα στα όρια της εξάντλησης και σε απόγνωση…. το πρώτο πράγμα που μου είπε ήταν    «  Έττυ ηρέμησε, όλα θα γίνουν! Μπορεί να χρειαστεί να γίνουν πιο αργά ,αλλά θα γίνουν».

Λίγο πιο μετά ανακάλυψα σε ένα αφυπνιστικό εργαστήριο από την άλλη φίλη μου Νικόλ ( θα την βρεις στο Inspired For Life, ψαξ ΄την και θα με θυμηθείς) ότι το χαρακτηριστικό που καθοδηγεί κάθε μου κίνηση, κάθε μου απόφαση είναι η ηρεμία και η γαλήνη. Δηλαδή, ως άνθρωπος δε μπορώ τη βαβούρα……….. όχι τη βαβούρα -φασαρία, αυτή μου αρέσει και πάντα μου άρεσε και τις περισσότερες φορές εγώ την δημιουργώ στο σπίτι περισσότερο από τα κορίτσια !!!

Εννοώ την άλλη βαβούρα. Αυτήν την πνευματική βαβούρα που προσωπικά με στραγγίζει. Την βαβούρα που προκύπτει από τις ανούσιες σχέσεις και συζητήσεις με άτομα που δεν πολυγουστάρεις, για θέματα που δε σε αφορούν (ή ακόμα και να σε στενοχωρούν), σε μέρη που δεν είναι του γούστου σου.

Αυτή την βαβούρα ενός γεμάτου σπιτιού με άχρηστα στην πλειοψηφία τους τζίτζιρι μίτζιρι πράγματα από εδώ και από εκεί που κάθε μέρα ( υπερβολή το κάθε μέρα αλλά για να προσθέσω έναν δραματικό τόνο το είπα) θες ώρες για να το συμμαζέψεις.

Την βαβούρα από την υπερβολή παντού γύρω μας. Ξέρεις τι εννοώ…. αυτή την πόλωση που προκύπτει πάντα σε συζητήσεις όταν ακούγονται δυο διαφορετικές απόψεις . Αυτό το          « Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας » μου προκαλεί ψυχολογική και πνευματική εξουθένωση. Αυτή η μάχη για το ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Απλά είμαστε διαφορετικοί, έχουμε διαφορετικές απόψεις για τη ζωή και ανάλογα με αυτές πορευόμαστε. Το να προσπαθείς να αλλάξεις την γνώμη κάποιου ή ακόμα καλύτερα να τον μειώνεις ή να τον υποτιμάς επειδή έχει αντίθετη γνώμη με εσένα ( αρά και λάθος, γιατί εσύ έχεις πάντα την σωστή γνώμη, αυτό το ξέρουν όλοι άλλωστε # Not) είναι ανώφελο αλλά και πολύ πολύ πολύ κουραστικό.

Σε αυτήν την βαβούρα έχω βάλει φρένο το τελευταίο εξάμηνο και μπορώ να σου πω ότι είναι λυτρωτικό. Σε όλα αυτά βέβαια ήρθε να προστεθεί και η επαφή μου με το μινιμαλισμό. Όχι όχι, μην βάλεις τα γέλια, όχι ακόμα τουλάχιστον. Ο μπαμπάς μου έλεγε πάντα, πάταξον μεν, άκουσον δε!!!

Είναι δυο τύποι που λέγονται the minimalists. Αυτοί λοιπόν με εισήγαγαν στη φιλοσοφία του less noise, more quiet. Με λίγα λόγια μιλάνε για το πως απαλλάσσοντας τον εαυτό σου από περιττά πράγματα και αντικείμενα κάνεις χώρο για πιο ουσιαστικές εμπειρίες στη ζωή. Το σπίτι μας, η ντουλάπα μας, η ζωή μας ολόκληρη ξεχειλίζει από παντού. Σκεφτόμουνα ότι αν είχαμε λιγότερα πράγματα στο σπίτι, θα αφιέρωνα λιγότερο χρόνο στο να τακτοποιώ και περισσότερο χρόνο για να παίζω με τα παιδιά μου. Αν έχω λιγότερα ρούχα ( δες εδώ το project 333, καλά μιλάμε σε αυτό το post σου έχω τρελό homework), θα είχα λιγότερα πλυντήρια, λιγότερο σίδερο και άρα περισσότερο χρόνο να κάτσω στη βεράντα μου να απολαύσω το παγωμένο τσάι μου και να διαβάσω το αγαπημένο μου βιβλίο…..

Και άκου τώρα ρηξικέλευθη ιδέα…………… σκέψου όλο αυτό να το επεκτείνεις παντού. Όχι μόνο στα αντικείμενα αλλά και σε ανθρώπους. Να κάνεις χώρο δηλαδή στη ζωή σου για ανθρώπους που σε γεμίζουν. Να απομακρύνεις ( ευγενικά πάντα δε θέλω καφρίλες) όσους είναι εκ γενετής μίζεροι. Όσους όταν τους βλέπεις σου σηκώνεται η τρίχα και μετά θες ένα μισαωράκι στην καλύτερη για να συνέλθεις. Σκέψου πόσο χρόνο θα γλιτώσεις αν αντί για τη Μαρίτσα που κάθε φορά που βγαίνετε ακουμπάει πάνω σου ό,τι έχει και δεν έχει σε κόμπλεξ και ανασφάλεια και σε κάνει να νιώθεις άσχημα που εσύ έχεις την τέλεια ζωή και δεν έχεις προβλήματα ( γιατί η Μαρίτσα εκτός από μίζερη, συνήθως είναι και εγωκεντρική και νομίζει ότι επειδή όλη μέρα δεν γκρινιάζεις και αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες με αισιοδοξία, ότι δεν έχεις και προβλήματα…και αν έχεις αποκλείεται να είναι τόσο σημαντικά όσο τα δικά της), βγεις με την Κικίτσα η οποία ακούει τί της λες, κάνει κανονικό διάλογο και όταν αποχωρίζεστε είσαι πιο ανάλαφρη και γεμάτη.

Με κούρασε η βαβούρα. Σταμάτησε να με αφορά το κάθε τι και έχω κάνει χώρο σε αυτά που αγαπώ. Λέει η Courntey Carver « αν δεν έχεις χρόνο για τα ουσιώδη, σταμάτα να σπαταλάς τον χρόνο σου με τα ανούσια».

Έτσι λοιπόν φέτος έκανα με πολλή χαρά τις ντουλάπες μας .Τα έβγαλα όλα έξω, τις καθάρισα και έδωσα σε ιδρύματα και οργανισμούς σχεδόν τα 2/3 από τα ρούχα του Λάζαρου και τα δικά μου. Και νιώσαμε και οι δυο απελευθερωμένοι. Νιώσαμε την χαρά στα πρόσωπα των ανθρώπων και των παιδιών που θα έπαιρναν τόσα πολλά ρούχα σε τόσο καλή κατάσταση ( γιατί να σου πω εδώ, ότι δε δώσαμε τα παλιά, ξεφτισμένα μας ρούχα. Δώσαμε όλα τα ρούχα που είναι περιττά. Τί να τα κάνω 20 μπλουζάκια και 10 φούστες τη στιγμή που σχεδόν πάντα να καταλήγω να φοράω 4 από αυτά?).

Κρατήσαμε όσα ρούχα αυστηρά όταν τα φορούσαμε μας έκαναν να νιώθουμε ωραία, άνετα και επίκαιρα ( γκουχου γκουχου) . Τί να την κάνω μια ντουλάπα γεμάτη με ρούχα που όταν θέλω να ντυθώ καταλήγω στο γνωστό « μα δεν έχω τίποτα να φορέσω»? Να βράσω και την ποικιλία και όλα αν κάθε φορά που δοκιμάζω κάτι λέω «μπααααα…δε μου αρέσει πάνω μου- δε μου πάει- δε μου αρέσει πια το χρώμα».

Κάθε ρούχο που έμπαινε στη σακούλα συμβόλιζε και κάθε σχέση που έβαλα στον πάγο γιατί η ύπαρξη της λειτουργούσε ανασταλτικά στην ψυχική μου ηρεμία! Κάθε ένα ρούχο που αφαιρούσα από την ντουλάπα μου συντελούσε στη μείωση της βαβούρας και έκανε χώρο σε νέα ρούχα που ταιριάζουν καλύτερα με τον σημερινό εαυτό μου.

Έχω καινούριο μότο τον τελευταίο καιρό, « Αν η σκέψη του δε σου φέρνει ένα τεράστιο χαμόγελο στην καρδιά, ΜΗΝ το κάνεις».

Αν λοιπόν το ρούχο που φοράς δε σε κάνει να νιώθεις τουλάχιστον 2 μέτρα ψηλότερη και χαρούμενη, μην το βάλεις.

Και αν η προοπτική του να βρεθείς κάπου που σε κάλεσαν αντί να σε γεμίζει χαρά και ανυπομονησία, σε γεμίζει με  εκνευρισμό και κακομουτσουνιά , μην πας!

Και αν τύχει να βρεθείς σε έναν χώρο που έχει βαβούρα και φλυαρία, κάνε ένα βήμα πίσω, πάρε μια βαθιά αναπνοή και σκέψου κάτι όμορφο. Εστίασε σε αυτό που θα φέρει το χαμόγελο στο πρόσωπο σου που λέγαμε πριν….

Έτσι και εγώ αποφάσισα να αποσυρθώ για λίγο……να πάρω λίγο χρόνο μακριά από την τεχνολογία, μακριά από τους ανθρώπους που με στενοχωρούν και δεν είναι κοντά μου με αγάπη , μακριά από τη φασαρία…… αποφάσισα να επενδύσω χρόνο και ενέργεια μόνο σε ό,τι με γεμίζει χωρίς να αποσπάται η προσοχή μου εκεί που δεν αξίζει!

Το προσωπικό μου προφίλ στο facebook θα κλείσει, αλλά η σελίδα του parettyng θα παραμείνει ανοιχτή! Ο τρόπος επικοινωνίας που θα έχουμε θα είναι το Instagram.  Ακολούθησε με λοιπόν στο Instagram με #parettyng για συνεχόμενο μοίρασμα έμπνευσης, εμπειριών αλλά και καλοκαιρινών συνταγών.

Εύχομαι να έχετε όλοι ένα ήσυχο, ειρηνικό και εμπλουτιστικό καλοκαίρι γεμάτο με ανθρώπους που αγαπάτε. Απαλλαχτείτε από τα περιττά και να θυμάστε « almost everything will work again if you unplug it, including you!!!»

Όπως λέει ο φίλος μου ο Σωκράτης «This is not «Goodbye», this is «Auf Wiedersehen ».

Και μη ξεχνάς το μότο μου… breathe in, breathe out and let go (το έκανα και τατουάζ, στο ‘πα;).

Να είσαι καλά.

………………………………cause in parETTYng a break is always needed!

Τρία χρόνια απόλυτης ευτυχίας! Χρόνια σου πολλά ομορφιά μου!

Μέρα γιορτινή η σημερινή για την οικογένεια μας!

Ξύπνησα με ένα τεράστιο χαμόγελο…ή μάλλον να σου πω ότι εδώ και μια εβδομάδα μετράω αντίστροφα για τη σημερινή μέρα!!! Το μικρό μας το κορίτσι σήμερα έχει γενέθλια και θα σβήσει 3 ολόκληρα κεράκια!!!

Τρία ολόκληρα κεράκια σου λέω!!!! Πότε μεγάλωσε αυτό το πλάσμα ούτε που το κατάλαβα! Πόση χαρά μας έχει φέρει αυτός ο ξανθός άγγελος……πόση ισορροπία……. πόσα μαθήματα μας δίδαξε….Αχ πόσα!!!

Η χαρά μου κάθε φορά που έχουν γενέθλια τα κορίτσια είναι απερίγραπτη!! Η μέρα αυτή δεν σηματοδοτεί μόνο τη γέννηση τους και την εξέλιξη τους στα γοητευτικά άτομα που γίνονται κάθε μέρα, αλλά είναι και για εμένα μια μέρα περισυλλογής και εσωτερικής ηρεμίας και γαλήνης…. Είναι η μέρα που με έκαναν μαμά και σήμερα συγκεκριμένα είναι η μέρα που αυτός ο μικρός ξανθός άγγελος με έκανε για δεύτερη φορά μαμά! Είναι η μέρα που στις 8 το πρωί την κρατήσαμε επιτέλους στην αγκαλιά μας και δεν την άφησα καθόλου μέχρι που έφυγα από το μαιευτήριο.

Σου είπα πριν ότι όλη την εβδομάδα μετρούσα αντίστροφα για αυτή τη μέρα! Έλεγα συνέχεια στον Λάζαρο, 4 και σήμερα, 3 και σήμερα, 2 και σήμερα! Πρώτη φορά είχα τόση ανυπομονησία χωρίς όμως άγχος. Κάθε φορά που τα κορίτσια έχουν γενέθλια κάνουμε στο σπίτι μεγάλα πάρτυ. Καλούμε φίλους, συγγενείς, μικρούς , μεγάλους, ανιματέρ τα πάντα!!! Φτάνουμε στο σύνολο 70 άτομα…. Ευτυχώς τα κορίτσια έχουν γενέθλια καλοκαιρινούς μήνες οπότε βολεύεται η γιορτή στον κήπο. Και πάλι όμως…..μιλάμε για τρελό χαμό!!! Και φτιάξε πινιάτες ( Ω ναι! Το έκανα και αυτό μια φορά), αγόρασε όοοοοολα τα διακοσμητικά, δωράκια, εκπλήξεις…..σου είπα ότι όλα τα μαγείρευα εγώ? Ε! στο λέω τώρα…..κεφτεδάκια, μάφινς pizza, μακαρόνια, σάλτσα ( πάντα ξεχωριστά…μην πας σε παιδικό παρτυ και σερβίρεις σάλτσα μαζί με τα μακαρόνια πας ντουγρού για tantrum του μισάωρου), corn dogs, σαλάτες για τους μεγάλους, τυροπιτάκια, πατατούλες, σπανακόπιτες, σαντουιτσάκια , κέικ, μπισκοτάκια ζαχαρόπαστας σε ό,τι σχήμα πρόσταζε το θέμα του πάρτυ, ζελεδάκια αρκουδάκια ( ω ναι, και αυτά εγώ τα έκανα) και φυσικά αγγουράκια -καροτάκια.

veggie_train

Μιλάμε για event που χρειαζόταν τουλάχιστον 1 μήνα προετοιμασίας και αναζήτησης.  Φέτος λοιπόν με τις απαιτήσεις του μεταπτυχιακού μου και με κάποιες αλλαγές που έχουμε κάνει στη ζωή μας αποφασίσαμε να μην ξοδέψουμε ένα μισθό για να κάνουμε ένα πάρτυ….γιατί ναι φίλοι μου…. τα παιδικά πάρτυ τελικά σου κοστίζουν μια περιουσία! Και θα μου πεις « Μα είναι για το παιδί σου!!» « Είναι η μέρα του» « Πρέπει να νιώσει μοναδικό» και άλλα τέτοια ωραία που έλεγα και εγώ τις προηγούμενες χρονιές!!!

Καθόμασταν όμως και  σκεφτόμασταν με τον Λάζαρο ότι αν είναι να ξοδέψουμε κάπου χρήματα να είναι σε εκδρομές με τα παιδιά μας φτιάχνοντας καινούριες εμπειρίες και ανοίγοντας τους ορίζοντες τους , παρά σε ένα πάρτυ 4 ωρών που το παιδί τελικά δε δίνει καμία απολύτως σημασία……Αν μπορείς να κάνεις και τα 2 τέλειο για εσένα!! Αλλά εγώ περνάω μια φάση ακραίου μινιμαλισμού, που ξοδεύω λιγότερα, αγοράζω ελάχιστα και απολαμβάνω αυτά που έχω!!!

Για να μην παρεξηγηθώ! Δε σου λέω μην κάνεις πάρτυ στο παιδί σου, πάρε σουβλάκια απέξω και πηγαίνετε για ύπνο!!! Αυτό που λέω είναι ότι η μέρα γενεθλίων των παιδιών μας είναι μια μέρα για να νιώσουν μοναδικά! ( καλό είναι να τα κάνουμε να νιώθουν μοναδικά κάθε μέρα by the way). Μια μέρα για να περάσουν καλά, να διασκεδάσουν με την ψυχή τους και να φτάσει βράδυ και να είναι ξεθεωμένα από το πολύ παιχνίδι, με βρώμικα ρούχα από το απόλυτο « δε με νοιάζει να λερώσω το καλό μου φόρεμα» κάνοντας ένα σωρό μαιμουδιές και χαρούμενα που είδαν και γιόρτασαν με τους αγαπημένους τους. Το πως, το που και το με πόσους είναι πραγματικά θέμα κάθε οικογένειας. Το πόσο καλά θα περάσει το παιδί στο πάρτυ του δεν εξαρτάται από την ποικιλία του φαγητού που θα έχεις για τους καλεσμένους σου, ούτε από το αν θα έχεις σπιτικό φαγητό ή απ’έξω , ούτε καν αν θα έχεις 10 ή 80 άτομα καλεσμένα! Σημασία έχει να περάσετε καλά όλοι, να απολαύσετε την ημέρα εκείνη και με ηρεμία να απολαμβάνεις τη θέα του παιδιού σου που μεγάλωσε και παίζει με τους φίλους του! Γιατί κακά τα ψέματα, όταν κάνεις τόσο μεγάλα πάρτυ και είσαι οικοδέσποινα σπανίως έχεις την πολυτέλεια να κάτσεις και να απολαύσεις τον καφέ σου χαζεύοντας το μικρό σου θαύμα που μεγάλωσε! Συνήθως τρέχεις από εδώ και από εκεί να σερβίρεις, να μαζέψεις κλπ….σου κλείνω το μάτι γιατί ξέρω ότι με καταλαβαίνεις απόλυτα!

Ίσως λοιπόν για αυτό φέτος ήμουνα τόσο ήρεμη, περίμενα με τέτοια χαρά τα γενέθλια της Α. Γιατί φέτος θα τα γιορτάσουμε απλά, με ένα χαλαρό πικ νικ στο πάρκο, με λίγους φίλους που επέλεξαν τα παιδιά, με πίτσες απ’ έξω και κάποια λίγα σπιτικά δικά μου ( Ε, να τα αγοράσω όλα απ’ εξω μην περιμένεις ακόμα…..baby steps φίλοι μου), με προετοιμασία μιας εβδομάδας (αντί του 1 μήνα) και με χρήματα που έτσι καταφέραμε και αποταμιεύσαμε και πήγαμε το 3ήμερο που μας πέρασε σε ένα φανταστικό ξενοδοχείο με πισίνες και δραστηριότητες που τα παιδιά λάτρεψαν, εμείς ερωτευτήκαμε και το ένιωσα να σου πω σαν ένα προσωπικό δώρο στην οικογένεια μας…ένα pre birthday event θα το έλεγα!!! Don’t buy things, do things…Ε αυτό ακριβώς!

Έτσι λοιπόν με αυτή την απόλυτη χαρά και πληρότητα που έχω φέτος θα μοιραστώ μαζί σου ένα μέρος από  ένα γράμμα. Ένα γράμμα που έγραψα και διάβασα για την Α. μας την ημέρα που γιορτάσαμε το όνομα της aka στην τελετή ονοματοδοσίας της ανάμεσα σε φίλους και συγγενείς!!!

___________________________________________________________________________

Γράφοντας ένα γράμμα με ευχές για το παιδί μου! Εύκολο σκέφτηκα! Τί να θέλει μια μητέρα για τα παιδιά της? Υγεία? Σίγουρα! Ευτυχία? Ε, ναι! Φυσικά! Να είναι πάντα γελαστή και χαρούμενη? Ε ναι! Και από αυτό ! και πόσα όμως ακόμα θέλω να σου ευχηθώ σε μια παράγραφο!!! ( καλά, δεν έγραψα μια παράγραφο μόνο…. ας μην κοροϊδευόμαστε)

Σου εύχομαι λοιπόν Α. μου, φωτεινό μου πλάσμα που όνομα πιο ταιριαστό δε θα μπορούσαμε να σου χαρίσουμε, να γελάς πάντα και να γελάς πολύ! να γελάς με όλη σου την καρδιά και να φωτίζεται όλος ο κόσμος!

Να ονειρεύεσαι! Μπορείς να ονειρεύεσαι ο,τι θες όσο άπιαστο και φαντάζει! Μόνο όταν κάτι το ονειρευτείς μπορείς και να το φτάσεις! Γιατί αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς λένε κάποιοι και εγώ θα συμφωνήσω μαζί τους!

Να αγαπάς πολύ! να ανοίγεις τα συναισθήματα σου για τους ανθρώπους που επιλέγεις δίπλα σου και να τα βιώνεις με ένταση και ενθουσιασμό!

Να είσαι μόνιμα ερωτευμένη! Με τη ζωή , με τους ανθρώπους, με τα πάντα!

Να έχεις πάντα μάτια και αυτιά ανοιχτά για νέους ορίζοντες και νέα γνώση.

Να μη σε νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι για εσένα αλλά ταυτόχρονα να νοιάζεσαι για τον συνάνθρωπο σου και να πράττεις πάντα με ενσυναίσθηση!

Να έχεις πάντα την αυτοπεποίθηση να ακολουθείς τον δικό σου δρόμο ακόμα και όταν οι άλλοι δείχνουν στην αντίθετη κατεύθυνση. Και ας κάνεις λάθος, δεν πειράζει……γι’ αυτό είμαστε πάντα εμείς εδώ! Να σε καμαρώνουμε να μεγαλώνεις, να εξελίσσεσαι, να ανθίζεις!

Και να θυμάσαι! Τα πλοία στο λιμάνι είναι ασφαλή, αλλά δεν φτιάχτηκαν για να είναι εκεί! Σου εύχομαι λοιπόν να πλέεις πάντα σε νερά ασφαλή και με σύνεση, και για τα καλά και για τα λιγότερο καλά να ξέρεις ότι υπάρχει και ο φάρος στο λιμάνι να φωτίζει τον δρόμο όταν νιώθουμε χαμένοι!!! Αυτός ο φάρος είμαστε εμείς Α μου! Και όπως ο φάρος, είμαστε πάντα δίπλα σου, σταθεροί, αμετακίνητοι γεμάτοι αγάπη και κατανόηση για ό,τι χρειαστείς!

Σου ευχόμαστε λοιπόν καλές πλεύσεις!

___________________________________________________________________________

 

Σας αποχαιρετώ εορταστικά λοιπόν για σήμερα! Βρείτε τους τρόπους να περνάτε καλά με τα παιδιά σας, έξω από τα στεγανά και αυτά που οι άλλοι υπαγορεύουν ως σωστά ….Αυτό άλλωστε δεν διδάσκουμε και στα παιδιά μας???

Να είσαι καλά.

Breath in – breath out and let go!!

……………….find your own parETTYng ways to celebration!!!

«Μαμά είμαι γκέι» Ε και ?!!!

Σήμερα θα σε ξεκινήσω μουσικά….

Πριν διαβάσεις το σημερινό μου ποστ θα σου έλεγα αν θες να δεις πρώτα το βιντεάκι που σου έχω πιο πάνω!

Είναι ένα τραγούδι που τελευταία ακούω στο repeat. Έχει ένα ρυθμό που διαπερνά το σώμα μου κάθε φορά που θα το βάλω και θα αρχίσω να το χορεύω μέσα στο σπίτι με όποιον βρω εύκαιρο…..

Μετά από τις 342 φορές που το άκουσα είπα να καθίσω να δω και το video clip.  Ricky Martin ο τραγουδιστής και αν και ποτέ δεν ήταν του γούστου μου ως άντρας πρώτη φορά τον είδα και σκέφτηκα « είναι πολύ σέξυ αυτό το αγόρι τελικά».

Έχω τολμήσει να κάνω το αντίστοιχο σχόλιο και για άλλους ομοφυλόφιλους άντρες σε συζητήσεις με παρέες και  η πιο συνήθης απάντηση είναι « Ε σιγά τον άντρα!! Καταρχάς είναι γκέι. Που τον είδες εσύ τον άντρα ?» (σε πολλή ελεύθερη μετάφραση τώρα σου μεταφέρω τι ακούω συνήθως, γιατί όπως αντιλαμβάνεσαι η γλώσσα που χρησιμοποιείται σπανίως είναι τόσο ευγενική).

Δε θέλω να συζητήσουμε σήμερα για τον καλλιτέχνη Ricky Martin. Μπορεί να σου αρέσει, μπορεί και όχι. Ούτε να σχολιάσουμε αν είναι ή όχι ωραίος και σέξυ και ο,τι άλλο θες……  Γούστα είναι αυτά …….

Σκεφτόμουνα όμως πως για 10 ολόκληρα χρόνια που ήταν στην πρώτη γραμμή από το  Livin’ la vida loca ( σχολείο ήμουνα τότε αλλά ας μείνει μεταξύ μας αυτό) έκρυβε τη σεξουαλική ταυτότητα. Τον ρωτούσαν σε συνεντεύξεις και απαντούσε πάντα διπλωματικά. Αν δεν έχεις ακόμα σοκαριστεί σε προτρέπω να διαβάσεις ξανά τις 2 τελευταίες προτάσεις…..

Τον ρωτούσαν με ποιόν κοιμάται στο κρεβάτι του και αυτός απαντούσε ίξης αφίξεις. Το διανοείσαι? Ότι ξαφνικά αποφασίσαμε ότι είναι εντάξει να ρωτάμε τον καθένα τι κάνει και με ποιόν στο κρεβάτι του και να ασκούμε και κριτική μετά από πάνω αν μας φαίνεται ηθικό ή όχι !

Θα μου πεις είναι δημόσιο πρόσωπο και οι θαυμαστές θέλουν να μάθουν τα πάντα για αυτόν. Αν είναι αυτός ο λόγος γιατί αυτή η ερώτηση δεν γίνεται ποτέ σε ετερόφυλους άντρες? Και όταν γίνεται μια τέτοια ερώτηση συνήθως γίνεται για να απαντήσει ο άλλος ότι έχει πάει και με 2000 γυναίκες (σιγά ρε μεγάλε) και οι υπόλοιποι να πούμε « ΟΥΥΥΥΥ!!!Τι άντρας Θεέ μου!!!» Λες και ο ανδρισμός ορίζεται από τον αριθμό των σεξουαλικών επαφών με διαφορετικά άτομα…….

Πρόσφατα ένα άτομο από το φιλικό μου περιβάλλον μου εκμυστηρεύτηκε ότι είχε σχέση με άτομο του ίδιου φύλου με εκείνο για 2 ολόκληρα χρόνια και δεν το είχε πει σχεδόν πουθενά. Με έπιασε εξ’ απήνης η αλήθεια είναι γιατί το συγκεκριμένο άτομο όσα χρόνια το ξέρω είχε σχέσεις με άτομα του αντίθετου φύλου. το αυθόρμητο σχόλιο μου ωστόσο ξέρεις ποιο ήταν « Ε και?». Ειλικρινά….Ε και? Και τι σημασία έχει αν είσαι με άντρα ή γυναίκα. Με μεγαλύτερο ή μικρότερο από εσένα…… προσωπικά αυτά τα δημογραφικά στοιχεία με αφήνουν παγερά αδιάφορη.

Αναρωτιέμαι πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος μας αν την ενέργεια που καταναλώναμε στο να αναλωνόμαστε στο ποιος είναι γκέι και ποιος στρέιτ και πόσα δικαιώματα μπορεί να έχει, την διοχετεύαμε σε πράξεις αγάπης, ευγένειας και αποδοχής.

Ζούμε σε έναν κόσμο που αντί να πηγαίνει μπροστά πηγαίνει πίσω…..

Μόλις διάβασα για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και βασανισμού ομοφυλόφιλων στην Τσετσενία το είπα στο Λάζαρο και δε με πίστευε. Μου λέει « έλα ρε! Που το διάβασες. Αποκλείεται. Δες σε κανένα σοβαρό site». Και είδαμε και σε σοβαρά site και προκόψαμε…. Θα βιαστείς να σκεφτείς ότι « Ε καλά! Αυτά δεν πρόκειται να συμβούν ποτέ εδώ».

Και θα σε ρωτήσω, αλήθεια? Αλήθεια πιστεύεις ότι η πολιτισμένη Δύση φέρεται καλύτερα στους γκέι? Ναι φυσικά, εμείς δεν έχουμε στρατόπεδα, δεν τους βασανίζουμε και δεν τους αφήνουμε να πεθάνουν. Αλλά πόσο καλύτερη κοινωνία έχουμε διαμορφώσει που το φιλαράκι μου δεν είπε τίποτα για τη σχέση του? Ή ο Ricky Martin για τη δική του. Ή ο Φώτης Σεργουλόπουλος για τη δική του….και η λίστα δεν τελειώνει.

Τι κοινωνία έχουμε διαμορφώσει που ο γκέι δεν μπορεί να κυκλοφορήσει πιασμένος χέρι χέρι με τον-την  σύντροφο του στο δρόμο χωρίς να ακούει ψου ψου ψου από τους γύρω?

Πόσο πιο φιλελεύθεροι μπορούμε να αυτοαποκαλούμαστε όταν για να κοροϊδέψουμε κάποιο αγόρι που δεν έχει  σωματική δύναμη του λέμε « Αχαχαχα!! Ρίχνει σαν γκέι ρε αυτός» ( καλά και ρίχνει σαν κορίτσι λένε εξίσου συχνά αλλά αυτό είναι θέμα άλλης συζήτησης)

Αλήθεια, πόσοι γάμοι γίνονται ακόμα και σήμερα από γκέι που για να μην απογοητεύσουν την οικογένεια τους, που είναι σε σύγχυση με την ταυτότητα τους, που θέλουν να είναι κοινωνικά αποδεκτοί και αρεστοί αποφασίζουν να κάνουν γάμους και οικογένειες και παράλληλα να διατηρούν δεύτερες απόκρυφες ζωές που τους εκπληρώνουν τα πραγματικά τους θέλω και ανάγκες?

Και πόσο σοκαριστικό είναι ότι ζούμε μέσα σε τέτοιες κοινωνίες και τις θεωρούμε και προοδευτικές!

« Μα θα τους δουν τα παιδιά μας!!! Τι θα πω εγώ στο γιο μου που θα δει 2 μαντραχαλάδες να φιλιούνται δηλαδή. Σπίτι δεν έχουν?» ( απόσπασμα από τις άπειρες συζητήσεις που έχω βρεθεί να εκφράζω το αυτονόητο)

« Ναι φυσικά και έχουν! Αλλά δεν έκαναν και τίποτα το τρομερό.»

« Ε πως δεν έκαναν καλέ! Φιλιούνται μπροστά σε όλους»

« Εμένα πάντως πιο πολύ με ενοχλεί η θέα της κυρίας απέναντι…. Να εκείνης, που μόλις βγήκε από την εκκλησία για να κοινωνήσει και …να να…μόλις κλώτσησε το σκυλάκι…..το είδες?»

« Τί λες παιδί μου τώρα? Ποιος νοιάζεται για το βρομόσκυλο (!!) Στο παιδί μου τί θα πω μου λες? Τι ανωμαλίες είναι αυτές !!»

Και κάπου εδώ μπαίνουμε στη ζώνη του λυκόφωτος.  Γιατί θέλω τόσα πολλά να πω και έχει τόσο λίγο νόημα….

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που θα είμαστε όλοι ίσοι.be_careful_who_you_hate

Έναν κόσμο που αν θα είσαι γκέι ή στρέιτ δε θα έχει καμία σημασία.

Έναν κόσμο που θα διδάσκουμε στα παιδιά μας να αγαπάνε τον άλλον πριν τους μάθουμε μαθηματικά και γραμματική.

Έναν κόσμο που όταν θα μιλάμε για αγάπη δε θα εννοούμε μόνο την αγάπη προς το συνάνθρωπο μας, αλλά θα μιλάμε και για την αγάπη μας για τα ζώα, τη φύση το εαυτό μας τον ίδιο.

Έναν κόσμο που το να σέβεσαι το διαφορετικό θα είναι απαραίτητο προσόν για να περάσεις στην επόμενη πίστα.

Έναν κόσμο που ο ανδρισμός και η μπέσα δε θα ορίζεται από το πόσους ετερόφυλους συντρόφους έχει ο άλλος στη ζωή του.

Έναν κόσμο που δε θα  χρειάζεται να κρύβω την αγάπη μου πίσω από κλειστές πόρτες…. Γιατί το μεγαλύτερο μάθημα στη ζωή είναι το « just to love and be loved in return». Δεν το λέω εγώ. Το Moulin Rouge το λέει, δες και καμία ταινία, όλα εγώ πια!!

Τα παιδιά για να μεγαλώσουν θέλουν αγάπη. Για να ανθίσουν χρειάζονται ελευθερία. Αν αφήσουμε τα παιδιά μας να διαλέξουν ελεύθερα τι θα κάνουν, ποιοι θα είναι, τί θα τρώνε, που θα ζούνε μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα ζουν μια ζωή όπως τους αξίζει. Ευτυχισμένη και γεμάτη!

Μην ξεχνάς! Τα παιδιά μας χρειάζονται γονείς που τα αγαπάνε άνευ όρων, που αντέχουν τον καλό αλλά και τον κακό τους εαυτό και που τα αποδέχονται όπως είναι. Είχες όνειρα για το παιδί σου πριν γεννηθεί και το άτιμο γεννήθηκε και είναι διαφορετικό από τις προσδοκίες σου. Shit happens που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι…. ξέρεις αυτοί που τους έχουμε φλομώσει με στερεότυπα περί σεξουαλικού προσανατολισμού. Breath in- breath out and let go! Είναι το μότο μου…..

Δοκίμασε το…βοηθάει πολύ!!

 

Μην ξεχνάς! Μπορείς να με ακολουθήσεις και στο Instagram για τα καθημερινά μας μοιράσματα πατώντας ΕΔΩ.

Να είσαι καλά.

…………cause parETTYng preaches unconditional love!

Η μέρα που κατάλαβα ότι η αλλαγή έρχεται από εμένα και έβαλα τέλος στη μιζέρια!!

Οδηγώ.

Περνώ από ένα άλσος κάπου στον Χολαργό.

Και γύρω μου παρατηρώ τις πολυκατοικίες.

Δεκάδες διαμερίσματα, κουτάκια θα τα περιέγραφε κανείς καλύτερα.

Παρατηρώ τους ανθρώπους που περπατάνε στο δρόμο.

Σκυφτοί, σοβαροί, σε σκουντάνε πηγαίνοντας βιαστικά στον προορισμό τους και αντί να σου ζητήσουν συγγνώμη ( όχι τόσο για τη συγγνώμη βρε παιδάκι μου, αλλά έτσι, για την επαφή) σου ζητάνε τα ρέστα « που δεν βλέπεις που πας πρωί πρωί».

Ξυπνάμε κάθε μέρα με στρες και νεύρα να πάμε σε μια δουλεία που οι μισοί δεν επέλεξαν και οι άλλοι μισοί που την επέλεξαν λατρεύουν να μισούν.

Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια!

Δεν προλαβαίνουμε να γνωρίσουμε τον διπλανό μας.

Είμαστε καχύποπτοι με αυτόν που μας χαμογελάει πιστεύοντας ότι η ευγενική του συμπεριφορά κάτι κρύβει.

Ένα από τα αγαπημένα παιχνίδια ρόλων που παίζουν οι κόρες μου είναι « Τα ρομπότ». Και αναρωτιέμαι. Πότε γίναμε και εμείς ρομπότ? Γιατί ώρες ώρες έτσι νιώθω….

Όλα τα κάνουμε γρήγορα και μηχανικά.

Μαγειρεύουμε απλά για να φάμε. Τσάκα τσάκα. Όλα γρήγορα  «γιατί δεν έχουμε χρόνο»

Τρώμε στο πόδι γιατί « δεν έχουμε χρόνο»

Κάνουμε τα απαραίτητα ψώνια- δουλειές της εβδομάδας ακόμα πιο γρήγορα γιατί « δεν έχουμε χρόνο».

Παίζουμε με τα παιδιά μας και τους αφιερώνουμε χρόνο τόσο όσο « γιατί δεν έχουμε χρόνο»

Και φυσικά παραμελούμε συστηματικά τον εαυτό μας και τις ανάγκες μας (  βλέπε χρόνο με τον άνθρωπο μας, βλέπε γυμναστική, βλέπε χρόνο με τις φίλες μας κοκ) « γιατί δεν έχουμε χρόνο»

Και τελικά τί είναι αυτό για το οποίο έχουμε χρόνο?

Έχουμε γίνει ρομπότ χωρίς συναίσθηση.

Μασάμε την τροφή μας βιαστικά και ανάθεμα και αν παίρνουμε τον χρόνο να την απολαύσουμε.

Και αυτό είναι το μοτίβο που διέπει τη ζωή μας σε όλους τους τομείς.

Η βιασύνη.

Και αναρωτιέμαι λοιπόν, αυτός είναι ο σκοπός της ζωής μας? Και με αυτό δεν εννοώ τον σκοπό για τον οποίο ο καθένας νομίζει ότι έχει έρθει σε αυτό τον κόσμο γιατί είναι μεγάλη και άλλη συζήτηση. Μιλάω για τον σκοπό με την έννοια του στόχου. Γιατί εγώ σίγουρα δεν έχω τέτοιο σκοπό.

Έκλεισα τα μάτια μου και με φαντάστηκα πως θα είμαι σε 40 χρόνια από τώρα ( φανταστικά αφυπνιστική άσκηση από την αγαπημένη μου Νικόλ από το Inspired For Life coaching – IFL-  για το οποίο θα σου μιλήσω άλλη φορά φυσικά). Η ηλικιωμένη κυρία του μέλλοντος ήταν πολύ κουρασμένη και            « βαριά» από όλα αυτά που άντεχε όταν ήταν νέα και από την πολλή βιασύνη της δεν είχε ζήσει στο έπακρο την κάθε της στιγμή.

Δεν μπορώ να σου πω ότι είμαι αυτή η γριούλα σήμερα. Αλλά κάποιες φορές που αφήνω το άγχος να με κυριεύει γιατί « θα αργήσουμε» « πάμε πάμε γρήγορα για να τα προλάβουμε όλα» έχω νιώσει πως της αφήνω χώρο να αναπτυχθεί. Πρόσεχε τι σου είπα…. Της αφήνω χώρο…. ΕΓΩ όχι κανένας άλλος. Από έμενα εξαρτάται τί γριούλα θέλω να συναντήσω και εγώ είμαι αυτή που κάνω τις επιλογές μου για το πως θα ζω.

Θέλω να ζω με ηρεμία.

Θέλω να ανοίγω το παράθυρο το πρωί και να παίρνω έστω και 10 δευτερόλεπτα να απολαύσω το πρωινό αεράκι στο προσώπου μου ( που έτσι κρύο που είναι φέτος τσιτώνει και το δέρμα κορίτσια οπότε win-win κατάσταση εδώ)

Θέλω να τρέχω, να παίζω και να γελάω δυνατά με τα κορίτσια και, όπως οι ίδιες κάθε μέρα ανακαλύπτουν καινούρια πράγματα στον κόσμο έτσι και εγώ  να δοκιμάζω μαζί τους κάθε φορά κάτι καινούριο, κάτι έξω από την όρια της ασφάλειας μου.

Η ρομαντική και ονειροπόλα φύση μου αδυνατεί να δεχτεί ότι οι άνθρωποι είναι προορισμένοι για να περπατάνε σκυφτοί, με μούτρα όλη μέρα.

Να ζούμε μέσα σε κουτάκια, να σκεφτόμαστε μέσα σε κουτιά και να τρώμε τροφές που έρχονται μέσα σε κουτιά.

Σε λίγες μέρες θα μοιραστώ μαζί σου τις αλλαγές που έχω κάνει φέτος και πόσο αυτές ήδη έχουν αλλάξει προς το ( πολύ) καλύτερο την καθημερινότητα μου. Όχι όμως τώρα.

Γιατί τώρα, σήμερα αυτό που ήθελα να μοιραστώ μαζί σου ήταν η δύναμη ΣΟΥ.

Ήθελα να σου υπενθυμίσω ότι αν δε σου αρέσει εκεί που στέκεσαι, κουνήσου, δεν είσαι δέντρο.

glinda-youve-always-had-the-power-may-dear

Αν δε σου αρέσει το « κουτί» μέσα στο οποίο ζεις και δεν μπορείς να το αλλάξεις, τότε φτιάξτο. Κάντο τόσο όμορφο που να ανυπομονείς το βράδυ να γυρίσεις εκεί. Γέμισε το αντικείμενα που σε γεμίζουν όμορφες αναμνήσεις και ανθρώπους που θα σε κάνουν να θέλεις μαζί τους να δημιουργήσεις νέες ακόμα καλύτερες.

Φτιάξε ομορφιά στη ζωή σου με ό,τι μέσα διαθέτεις. Μην βλέπεις τί έχουν οι άλλοι και να περιμένεις να αποκτήσεις και εσύ τα ίδια για να πετύχεις τον στόχο σου. Υπάρχουν πολλοί δρόμοι για να οδηγηθούμε στην ευτυχία…. χάραξε τον δικό σου.

Δυσκολίες υπάρχουν. Πάντα θα υπάρχουν. Είναι σαν τον άνεμο. Πάντα υπάρχει. Άλλοτε είναι με το μέρος μας και άλλοτε γίνεται απειλητικός και μας γεμίζει φόβο. Μάθε λοιπόν να αναγνωρίζεις τις δυσκολίες, να τους δίνεις τη σωστή διάσταση και μέγεθος κάθε φορά και να συνεχίζεις την πορεία σου με πανιά ανοιχτά!!!

Να είσαι καλά.

……………..cause with parETTYng we are not afraid of the wind of change!

«Θέλω να μ’αγαπάς για αυτό που είμαι!» Μπορείς?

Ένα συνηθισμένο βράδυ σαν τα περισσότερα, κάτσαμε με τον Λάζαρο επιτέλους κάπου εκεί μετά τις 10 το βράδυ κουρασμένοι στον καναπέ για χαλάρωση και χουχούλιασμα. Είπαμε να δοκιμάζαμε να δούμε ταινία, γελάσαμε και οι 2 διότι ξέραμε ότι με την κούραση που είχαμε δε θα βλέπαμε ούτε 15 λεπτά και είπαμε να χαζέψουμε λίγο τηλεόραση.

Είχε το μουσικό σόου The Voice. Παλιά το βλέπαμε φανατικά (σχεδόν δηλαδή). Φέτος δε σου κρύβω ελαφρώς το βαριέμαι αλλά ας πάει και το παλιάμπελο λέω! Ας το βάλουμε. Καλά γελάσαμε τόσο πολύ με τον Λάζαρο, όχι ότι κοροϊδεύαμε τους διαγωνιζόμενους αλλά να ….. πάντα διασκεδάζουμε τρελά να βλέπουμε τέτοια σόου και να σχολιάζουμε…ειδικά ο Λαζ. Με κάνει και γελάω τόσο μα τόσο πολύ που θυμάμαι γιατί τον ερωτεύτηκα τόσο εξαρχής.

Aaaaaaanywayyyy…!!!

Έρχεται η σειρά του Παναγιώτη. Ένα παιδί με μουσική παιδεία και επίπεδο. Που το ξέρω? Τι να σου πω? Νομίζω η ποιότητα του ανθρώπου φαίνεται. Φαίνεται από τον τρόπο που μιλάει ,από το βλέμμα του , από το πως διαχειρίζεται μια απόρριψη, από παντού το καταλαβαίνεις. Ο Παναγιώτης απέχει αρκετά από το πρότυπο του άντρα του πολλά βαρύ… ξέρεις αυτουνού που λέει λίγες κουβέντες και καλές ( ή έτσι νομίζει φυσικά), που δε διαβάζει ποίηση ή δε βλέπει ρομαντικές κομεντί και φυσικά αν βρεθεί ποτέ έξω με παρέα για χορό το πολύ να κουνήσει ρυθμικά λίγο το πόδι του στο τσακίρ κέφι γιατί « Οι άντρες δεν χτυπιούνται σαν τα χταπόδια όταν χορεύουν ( εκτός φυσικά ότι δεν κλαίνε κιόλας αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα)». Είχε ζωντάνια , μπρίο, δυναμικότητα και μια δόση υπερβολής. Όταν τελείωσε είπα στον Λάζαρο πόσο πολύ μου άρεσε αλλά αναρωτήθηκα  φωναχτά «Για πες μου ρε Λάζαρε, πόσους από τους φίλους μας, που είναι νέα γενιά με νέα μυαλά ξέρεις που θα πήγαινε ο γιος τους σε ένα σόου και θα ήταν χαρούμενοι με την εικόνα αυτή?»

Καμία απάντηση.

Ύστερα βγαίνει μια άλλη κοπέλα. Η Κρυστάλλω! Τι προσωπικότητα Θεέ μου! Η φωνή της αλλά κυρίως η ερμηνεία της με συνεπήρε. Αλλά το ταμπεραμέντο της…. Αυτό ήταν όλο το ζουμί. Όχι της παρουσίας της….της ζωής γενικά. Ο αυθορμητισμός της, η καλοσύνη της , η χαριτωμενιά της, σαρωτικός χαρακτήρας!

Κράτα τα αυτά που σου είπα τώρα για λίγο για να μοιραστώ μαζί σου κάτι ακόμα. Πριν από λίγες μέρες είχαμε ενημέρωση από το σχολείο  των κοριτσιών. Μου μιλούσε λοιπόν η δασκάλα της μικρής μου και μου έλεγε πόσο υπέροχο παιδί είναι ( αλήθεια τώρα σε εμένα το λέει σκέφτηκα? ), πόσο συνεργάσιμη και πολλά άλλα. Μου λέει λοιπόν στο τέλος «Εάν θα έπρεπε να βρω ένα αρνητικό ας πούμε αυτό, ότι είναι λίγο δειλή στην αρχή. Δεν είναι το πρώτο παιδί που θα σηκωθεί στο θέατρο ή σε κάποια άλλη δραστηριότητα. Είναι το δεύτερο συνήθως, θέλει λίγο χρόνο. Αλλά εντάξει. Θα προσαρμοστεί σιγά σιγά και θα γίνει πιο τολμηρή!!!»

Η απάντηση μου ήρθε αυθόρμητα και κοφτά « ξέρετε, δεν είναι και απαραίτητο!! Δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια, ούτε  πρέπει να κάνουν τα ίδια με τους άλλους. Εμένα αυτό που μου λέτε δε μου ακούγεται καθόλου ως πρόβλημα!»

Και έρχομαι και αναρωτιέμαι. Συνέχεια τριβελίζουν το μυαλό μου αυτές οι σκέψεις από όταν έγινα μαμά. Δε μάθαμε τίποτα από την ιστορία? Δε μάθαμε τίποτα από εκείνο τον κύριο με το μικρό αυστηρό μουστάκι που φώναζε, που έβαζε τους ανθρώπους σε κατηγορίες και ήθελε να αφανίσει οποιοδήποτε είδος ανθρώπινης ύπαρξης που δεν πληρούσε τις δικές του προδιαγραφές της ‘Άριας φυλής?

Δε μάθαμε ότι το διαφορετικό και η διαφορετικότητα είναι το αλατοπίπερο της ζωής?

Λέω στα παιδιά μας ότι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί και αυτό είναι το ωραίο. Είμαστε σαν τα λουλούδια! Βγαίνουμε σε πολλά χρώματα και πολλά διαφορετικά σχήματα. Τι βαρετό που θα ήταν να υπήρχε μόνο ένα είδος λουλουδιού!!!

Πως όμως θα τις πείσω ότι αποδέχομαι την διαφορετικότητα των άλλων όταν δεν αποδέχομαι την δική τους.

Φαντάζεσαι η απάντηση μου στη δασκάλα της μικρής μου να ήταν άλλη? Γιατί έχω συναντήσει πολλούς γονείς που από την υπερβολική τους ανησυχία το παιδί τους να γίνεται αποδεκτό και να μην ξεχωρίζει από τους άλλους ( γιατί όποιος ξεχωρίζει στοχοποιείται κιόλας, ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν αυτοί) θα είχαν ήδη καταστρώσει το πλάνο «Ξε- ντροπαλοσύνης για παιδιά!!». Ξέρεις, με τα χαριτωμένα #not σχόλια « έλα αγαπούλα μου πήγαινε να παίξεις με τα άλλα παιδάκια στο πάρτι», την στιγμή που μόλις έχετε φτάσει σε ένα ξένο μέρος με δεκάδες άγνωστα παιδάκια. Ει!!! Περίμενε λίγο. Όποτε θέλει θα πάει το παιδί!!! Τι φοβάσαι ? μην τυχόν και δεν προλάβεις να πιείς τον καφέ σου ή το τί θα πουν οι άλλοι γονείς για το δικό σου διστακτικό παιδί! Θεέ μου τι ντροπή!! Ας του βάλουμε και φωτάκια με νέον και βελάκια να το δείχνουν λοιπόν γιατί ίσως να μην αρκούν τα πιεστικά σου σχόλια.

Αλλά θα μου πεις!!! Δύσκολο να έχεις ένα παιδί διστακτικό, που να σε καταλάβω εγώ τώρα, « ξέρεις τι περνάω εγώ» και τέτοια….(το παιδί σου να δεις τι περνάει που τεντώνεται να σε ικανοποιεί συνέχεια)

Και μετά έχεις το άλλο άκρο…. τον Παναγιώτη και την Κρυστάλλω που είναι τσίτα τα γκάζια. Εκεί να δεις δυσκολία οι γονείς…με αυτά τα παιδιά. « τί να το κάνω?», είναι υπερκινητικό, « πω πω πω πως με εξουθενώνει κάθε μέρα» και άλλα τέτοια. Σκέψου όμως να τα καταπίεζαν αυτά τα παιδιά για να γίνουν τα «ιδανικά» παιδιά μας (τα ποια?). Φαντάζεσαι οι γονείς του Παναγιώτη να καταπίεζαν την καλλιτεχνική του φλέβα από μικρό επειδή στην κοινωνία μας το πρότυπο του άντρα του πολλά βαρύ απέχει παρασάγκας από την εικόνα του παιδιού αυτού? Ή να προσπαθούσαν να βάλουν φρένο στο πικάντικο ταμπεραμέντο της αξιαγάπητης Κυπραίας?

Δε μου είναι πάντα εύκολο να αγκαλιάζω στοιχεία του χαρακτήρα των παιδιών μου που είναι κόντρα σε εμένα. Εννοείται δεν είμαι η τέλεια μαμά με τα τέλεια παιδιά. Τέτοιο τίτλοι μακριά από εμάς. Ωστόσο προσπαθώ πολύ να σκέφτομαι λίγα βήματα πιο μπροστά. Ναι, με τρελαίνει η ακαταστασία της κόρης μου (αν δεν το ξέρεις για εμένα είμαι control freak ,στα είπα όλα ΕΔΩ). Αλλά σκέφτομαι ότι αυτή είναι, το δωμάτιο της είναι ο χώρος της . Μόνο συγκρούσεις μπορώ να έχω και μάλιστα μετωπικές αν την καταπιέζω να γίνει κάτι που δεν είναι. Άλλωστε ,σκέφτομαι, τόσοι μεγάλοι καλλιτέχνες ήταν ακατάστατοι και χαοτικοί στους χώρους τους! Και η άλλη μου η κόρη. Είναι πληθωρική και μπορεί να σε τρελάνει μέχρι να γίνει το δικό της. Κουραστικό? Πολλές φορές ναι, αλλά μπορεί να είναι η επόμενη μεγάλη ηγέτης σε κάποιον τομέα (όχι απαραίτητα πολιτικό φυσικά).

Συμβουλές δεν δίνω ,αλλά αν θα μπορούσα να σου πω ένα πράγμα  αυτό θα ήταν το εξής. Το μεγάλωμα των παιδιών μας είναι μια εμπειρία που δεν περιγράφεται με λόγια, είναι συναρπαστική και αλλάζει και εμάς τους ίδιους. Θα σε προέτρεπα λοιπόν, να κάτσεις αναπαυτικά στην καρέκλα σου, να ανοίξεις τους ορίζοντες σου και να απολαύσεις αυτά τα μικρά πλάσματα. Παρατήρησε τι τους αρέσει και σε τί είναι καλά και εκεί να επενδύσεις. Και αν αυτό το κάτι σε κάνει εσένα να νιώθεις περίεργα και άβολα τότε μην αλλάξεις δραστηριότητα…..ψάξε μέσα ΣΟΥ να δεις τί σου ξυπνάει αυτό το Θέλω του παιδιού σου και προχώρησε εσύ ως άνθρωπος. Χρησιμοποίησε αυτή σου τη δυσκολία ως ευκαιρία να δουλέψεις δικές σου ανασφάλειες και βιώματα και άσε το παιδί σου να γίνει η καλύτερη εκδοχή του εαυτού ΤΟΥ!!!

Βγες έξω από την ασφαλή περιοχή σου (your comfort zone)  και απόλαυσε τα μοναδικά παιδιά σου!!!!

Όπως τραγούδησε και ο Παναγιώτης μου Free Your Mind and the rest will follow!!!!

Να είσαι καλά!

……………….cause parETTYng equals acceptance and love!!

Το μάθημα που πήρα από μία κούπα… μαγική!

Κάθομαι να σου γράψω σήμερα και έξω βρέχει όλη μέρα, το σπίτι είναι σκοτεινό και η διάθεση ασορτί με την μέρα. Ωστόσο με το που φτιάχνω τον καφέ μου και τον παίρνω στο γραφείο μου , κοιτάω την κούπα μου….την καινούρια μου κούπα. Και αμέσως η διάθεση μου φτιάχνει. Με κάνει χαρούμενη αυτή η κούπα…Είναι μαγική, που λέει και η μεγάλη μου κόρη. Ναι είναι μαγική, όχι όμως όπως το εννοεί η κόρη μου, όχι με τέτοια μαγεία των παραμυθιών. Αυτή την ιστορία θα σου πω σήμερα…Της μαγικής μου κούπας!

Σου έχω πει ότι με έχει πιάσει από νωρίς το πνεύμα των Χριστουγέννων φέτος. Στολίσαμε νωρίς, κάνουμε ήδη χριστουγεννιάτικες κατασκευές και ξεκινήσαμε τα χριστουγεννιάτικα ψώνια μας για δώρα. Φέτος λοιπόν επένδυσα σε χειροποίητα δώρα οπότε δε θα μπορούσα να κατευθυνθώ αλλού από το www.jamjar.gr  που συγκεντρώνει νέους σχεδιαστές με χειροποίητες δημιουργίες άξιες λόγου και αγορών.  Επισκέφτηκα λοιπόν το bazaar  τους στο Σύνταγμα για να δω από κοντά τους δημιουργούς με τις δημιουργίες τους. Έκανα την βόλτα μου να πάρω μια ιδέα και την προσοχή μου κέρδισε μια κοπέλα που ζωγράφιζε στο χέρι πορσελάνινες κούπες και πιατάκια. Η κούπα που πρώτη είδα κι χαράχτηκε στο μυαλό μου ήταν αυτή με το μονόκερο. Τους λατρεύω τους μονόκερους. Είναι πλάσματα μαγικά, παραμυθένια, καλοσυνάτα και μοιάζουν με άλογα που λατρεύω ( σου έχω πει ΕΔΩ πόσο πολύ ήθελα να κάνω ιππασία από μικρή γιατί το λατρεύω αυτό το ζώο ).  Δεν ήταν όμως Χριστουγεννιάτικη. Να σου θυμίσω ότι εγώ κατέβηκα στο Σύνταγμα να ψωνίσω δώρα για τις γιορτές. Άρα την είδα την κουπίτσα μου, την έπιασα, την θαύμασα και συνέχισα στα υπόλοιπα περίπτερα.

Την είχα ερωτευτεί όμως. Αλλά δεν είχα και που να την πάρω. Κανείς δε θα την εκτιμούσε-αγαπούσε όπως εγώ. Θα ήταν απλά μια χαριτωμένη κούπα. Τι κρίμα! Γιατί σε εμένα είχε « μιλήσει » αυτή η κούπα. Επέστρεψα λοιπόν στο περίπτερο της Dina Do ( ψαξτην στο jamjar) και έκανα κάτι πρωτόγνωρο για εμένα. Είπα θα την πάρω για εμένα!!!! Ναι!!!! Δώρο από εμένα για εμένα !!

Πω πω! Δεν το πίστευα! Ξέρεις, από όταν έγινα μαμά ψωνίζω κυρίως για τα παιδιά μου και τους άλλους. Μην παρεξηγηθώ όμως. Λατρεύω να ψωνίζω για τις κόρες μου και όταν τους παίρνω καινούρια πράγματα  πολλές φορές (όλες) πιο πολύ χαίρομαι εγώ παρά αυτές. Αλλά κάπου εκεί μέσα, έχασα την Έττυ.

Κάθισα και σκέφτηκα πόσο καιρό είχα να πάρω κάτι για εμένα. Δεν είναι ότι δεν ψωνίζω τίποτα. Και εδώ είναι η παγίδα. Ναι, θα ψωνίσω μια καινούρια κρέμα, γιατί η παλιά μου τελείωσε, θα ψωνίσω ένα καινούριο φόρεμα για μια περίσταση που δεν έχω τι να βάλω ( ή θα δανειστώ από την κουμπάρα μου να σου πω την αλήθεια). Θα ψωνίσω ένα καινούριο παντελόνι γιατί το παλιό μου μου είναι στενό ( ε τα έχω από το λύκειο τα περισσότερα τζην μου. Καιρός ήτανε…έχουμε κάνει και 2 παιδιά).

Αλλά να ψωνίσω κάτι που δεν έχω ανάγκη ( μπορώ να ζήσω και χωρίς την κούπα ), κάτι που δε μου τελείωσε, κάτι που δεν  χρειάζομαι  ή κάτι που δεν χάλασε ,Ε αυτό δεν ξέρω από πότε έχω να το κάνω. Θα μου πεις κρίση, δύσκολα βγαίνει ο μήνας, όλοι ζοριζόμαστε. Αλλά από την άλλη τι? Τα 12Ε της κούπας θα μας έριχναν έξω τον οικογενειακό προϋπολογισμό?

Γιατί ξέχασα την σπουδαιότητα να φροντίζω τον εαυτό μου και να του το δείχνω κάνοντας μικρά δωράκια η εκπλήξεις? Γιατί άφησα τον χρόνο να με κάνει να πιστέψω ότι εγώ δεν έχω ανάγκη από ένα παραπάνω αντικείμενο ή δραστηριότητα που θα με κάνει να χαμογελάσω αλλά που κυρίως  θα μου δώσει δύναμη να συνεχίσω να προσφέρω όλα αυτά που με απέραντη χαρά προσφέρω στα αγαπημένα μου πρόσωπα. Πως είναι δυνατόν να άφησα τον εαυτό μου να πιστέψει ότι « άσε με εμένα ,εγώ δεν έχω ανάγκη!» . Είναι δυνατόν να έχω τέτοιες ενοχές που ψώνισα κάτι για εμένα που όταν με ρώτησε η φίλη μου τι αγορές έκανα από το bazaar να ντρεπόμουνα να το πω?

Τρέχω όλη την ημέρα σαν την τρελή να προλάβω…παιδιά, άντρα, σπίτι, διάβασμα, δουλειά, δραστηριότητες…..Αλλά πως πίστεψα ότι αυτό το πολυμηχάνημα (που λέει και η φίλη μου η Καλη από το blog ανθομέλι! ) δεν χρειάζεται φροντίδα. Γιατί αν περιμένω να δείξει το μηχάνημα σημάδια φθοράς τότε είναι αργά, η έκρηξη μεγάλη και οι συνέπειες (ίσως) ανεπανόρθωτες! Και να σου πω και κάτι. Και αυτά τα σημάδια αμφιβάλλω αν θα τα δω. Παλιά αστειευόμουνα ότι είμαι σαν τη Μόνικα από την σειρά «Τα Φιλαράκια» , που δεν ήθελε ποτέ να αρρωσταίνει « γιατί το να είσαι άρρωστος είναι για τους αδύναμους». Δεν το βρίσκω τόσο αστείο πια…!!! Με το αν αρρωστήσεις ο οργανισμός σου στέλνει μήνυμα ότι « χαλάρωσε λίγο, ξεκουράσου και παρτο αλλιώς». Δεν είμαι και τόσο υπάκουη όμως.

Υπάρχει ένα ρητό στα αγγλικά που λέει « Δεν μπορείς να ρίχνεις από μια κούπα άδεια». Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη.

12439074_10207927805173581_4715833416161487603_n

Κατάλαβες τώρα γιατί είναι μαγική η κούπα μου? Γιατί με αφύπνισε. Με σκούντησε. Μου ψιθύρισε «έλα μην το σκέφτεσαι. Εσύ αξίζεις να με κάνεις δώρο στον εαυτό σου…Θα σου κρατάω καλή παρέα».

Και να σου πω κάτι? Αλήθεια έλεγε. Κάθε φορά που θα περάσω από την κουζίνα, κοντοστέκομαι, την κοιτάω, χαμογελάω και συνεχίζω την δουλειά μου. Με κάνει χαρούμενη όταν την έχω δίπλα μου στο διάβασμα μου.

Ε, όσο να πεις για να τα κάνει όλα αυτά μια κούπα μια έξτρα δόση μαγείας την έχει…..

Και δε σου είπα το καλύτερο. Πάνω η κούπα μου γράφει « Δεν πιστεύω ούτε και εγώ σε εσένα». Το΄πιασες? Με τσαχπίνικο τρόπο μου υπενθυμίζει  ότι αν ΕΣΥ πρώτος δεν πιστέψεις στη μαγεία της ζωής , ούτε αυτή θα πιστέψει σε εσένα και θα σε προσπεράσει…..

Τελικά μάλλον είχε δίκιο η κόρη μου που την είπε μαγική…..

Να έχεις μια υπέροχη εβδομάδα!!

ΥΓ:  Εσύ τι δώρο θα πάρεις φέτος για Εσένα?

…….cause with parETTYng we learn to love ourselves!!!

24+1 διασκεδαστικές δραστηριότητες για το φετινό advent calendar!

Να’ μαι πάλι και εγώ! Με πολλή χαρά σου ετοίμασα ευχάριστες δραστηριότητες για το advent calendar που σου έδειξα ΕΔΩ, μια για κάθε μέρα. Τα 2 προηγούμενα χρόνια είχα μέσα στο ημερολόγιο και 10 μέρες που είχαν μια λιχουδιά. Φέτος ωστόσο σκέφτηκα ότι είναι καλύτερα ακόμα και αυτές τις μέρες που η έκπληξη έχει να κάνει με κάτι φαγώσιμο να είναι έτσι δομημένο που να αποτελεί από μόνο του μια εμπειρία, οπότε ας πούμε αντί να δώσω στα κορίτσια μια σοκολάτα να καθίσουμε παρεούλα και να φτιάξουμε μια ζεστή σοκολάτα! Το ‘πιασες? Όπως λέει και η φίλη μου Η Σοφία από το share your likes (αν δεν την ξέρεις μπες να την διαβάσεις γιατί είναι από τους πιο φωτεινούς και θετικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει) « Πάρε το τίποτα και κάν’το κάτι»!!!

Διάβασε λοιπόν τις δικές μας δραστηριότητες -εκπλήξεις για φέτος τα Χριστούγεννα, πάρε ιδέες, εμπνεύσου και ετοίμασε για τα παιδιά σου αλλά και για εσένα τις πιο διασκεδαστικές γιορτές που έχουν ζήσει ποτέ τους!!!

  1. Γράψτε το γράμμα στον Άι Βασίλη
  2. Διακοσμήστε το σπίτι μαζί με τα παιδιά (αν έχετε ήδη στολίσει δέντρο μπορείτε να κάνετε κάτι επιπλέον όπως να στολίσετε χριστουγεννιάτικα την πόρτα τους)
  3. Δείτε όλοι μαζί μια χριστουγεννιάτικη ταινία και φτιάξτε σπιτικό ποπ κόρν
  4. Φτιάξτε μια ζεστή σοκολάτα με κουβερτούρα και Marshmallows και άλλα χαριτωμένα μπιρμπιλονια που λέω εγώ!
  5. Ξεκαθαρίστε τα παιχνίδια- βιβλία των παιδιών ( πάντα μαζί με το παιδί ) και διαλέξτε τι θέλει να δωρίσει στα « παιδάκια που δεν έχουν»
  6. Φτιάξτε μελομακάρονα , στολίστε πιατελίτσες και δωρίστε τες στους αγαπημένους !
  7. Βγάλτε χριστουγεννιάτικες φωτογραφίες με τα παιδιά και φτιάξτε δωράκια προσωπικά με αυτές για τους παππούδες- γιαγιάδες!
  8. Αγοράστε χριστουγεννιάτικες λιχουδιές ( γλειφιτζούρια – σοκολατάκια) και φάτε τα παρέα μπροστά από το τζάκι
  9. Φτιάξτε ένα μπισκοτόσπιτο αν δεν το έχετε και πολύ με τη ζαχαροπλαστική ,πάρτε ένα από το ΙΚΕΑ που είναι σαν παζλ , το συναρμολογείτε και το διακοσμείτε με smarties και έτερα μπιρμπιλόνια.
  10. Κάντε μια χριστουγεννιάτικη χειροτεχνία – κολλάζ.
  11. Πηγαίνετε για πατινάζ
  12. Πηγαίνετε μια βόλτα στη χειμωνιάτικη φύση ( εμείς της Αθήνας ας αρκεστούμε σε καμία Πάρνηθα) και παρατηρείστε με τα παιδιά τι ζωάκια και φυτά βρίσκουμε τον χειμώνα!
  13. Φτιάξτε χριστουγεννιάτικα κουλουράκια
  14. Διαβάστε μια καινούρια Χριστουγεννιάτικη ιστορία πριν τον ύπνο
  15. Πηγαίνετε βόλτα και χαζέψτε τα Χριστουγεννιάτικα φωτάκια στη γειτονιά σας
  16. Επισκεφτείτε τον Άγιο Βασίλη. Είτε σε κάποιο εμπορικό κέντρο, είτε σε κάποια από τις εκθέσεις που γίνονται τα Χριστούγεννα ή εν ανάγκη ντύστε κάποιον δικό σας…Εμάς πάντως ντύνεται ο Λάζαρος !
  17. Φτιάξτε ένα ξεχωριστό Χριστουγεννιάτικο στολίδι
  18. Φτιάξτε μαζί με τα παιδιά δώρα, ή μέρος του δώρου, για τις δασκάλες τους
  19. Βάλτε στο σπίτι Χριστουγεννιάτικη μουσική και χορέψτε σαν τρελοί μαζί με τα παιδιά.
  20. Κάντε κουκλοθέατρο με χριστουγεννιάτικη ιστορία
  21. Φτιάξτε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο από κάτι …από Lego ας πούμε!
  22. Βγείτε να παίξετε στο χιόνι. Για εμάς που χιόνι δε βλέπουμε ούτε για δείγμα εγώ πέρυσι πήρα ψεύτικο και το ρίχναμε στον κήπο και τα κορίτσια « έτρεχαν στο χιόνι»…. Ακούγεται χαζό άλλα τα παιδιά ξετρελαίνονται. Ειδικά αν το όλο σκηνικό γίνει σαν θεατρικό!
  23. Πηγαίνετε οικογενειακώς σε μια Χριστουγεννιάτικη παράσταση
  24. Άφιξη του Άγιου Βασίλη στο σπίτι…Ο Λάζαρος που λέγαμε …..Άρα και άνοιγμα δώρων!!!
  25. Ημέρα Χριστουγέννων!!! Οικογενειακό τραπέζι με αγαπημένους ανθρώπους!!!

Εννοείται ότι σε ποιες μέρες θα βάλεις ποια δραστηριότητα εξαρτάται από το πρόγραμμα της κάθε οικογένειας. Μην πας και βάλεις την βόλτα στη χειμωνιάτικη φύση ημέρα καθημερινή . Θέλει λίγη οργάνωση αλλά πίστεψε με …αξίζει τον κόπο!!!

Τι λες? Θα τα καταφέρουμε να χαρίσουμε σε μικρούς και μεγάλους ένα συναρπαστικό κλείσιμο της φετινής χρονιάς?

Αξίζει τουλάχιστον να προσπαθήσεις, ε?

Περιμένω τα μηνύματα σου ΕΔΩ για άλλες ιδέες και με φωτογραφίες από το δικό σου ημερολόγιο!

……cause parETTYng is having fun with your kids !!!

Φτιάχνουμε μαζί το advent calendar για τα φετινά Χριστούγεννα!

Δευτέρα πάλι και τσουπ…..να’μαι πάλι και εγώ εδώ!!!

Χάθηκα λίγο, το ξέρω, αλλά επέστρεψα με Χριστουγεννιάτικη διάθεση για μια σούπερ Χριστουγεννιάτικη κατασκευή – δραστηριότητα για όλη την οικογένεια!!!

Τι εννοείς είναι νωρίς για Χριστούγεννα ? 48 μόλις μέρες μας χωρίζουν από αυτή τη μαγική μέρα!!! Εμείς ήδη στολίσαμε το δέντρο μας, ήδη παραγγείλαμε τα χριστουγεννιάτικα χειροποίητα δωράκια μας από αγαπημένες φίλες για αγαπημένους ανθρώπους και ήδη φάγαμε τους πρώτους μας κουραμπιέδες. Ε τι άλλο να σου πω? ( το ότι ακούμε Χριστουγεννιάτικα ήδη στο σπίτι μας περιττό να στο αναφέρω γιατί κατάλαβες….η τρέλα δεν πάει στα βουνά)!!

Σήμερα λοιπόν θα φτιάξουμε ένα advent calendar. Τι είναι αυτό θα μου πεις? Το είχες και στο χωριό σου θα μου πεις ? Γιατί δεν το λες στα ελληνικά θα μου πεις?

Έχω να σου πω λοιπόν ότι το advent calendar  είναι ένα ημερολόγιο στην ουσία, που μετράει αντίστροφα τις μέρες για τα Χριστούγεννα και κάθε μέρα ανοίγεις ένα φακελάκι- κουτάκι ή οτιδήποτε άλλο έχει το δικό σου ημερολόγιο και μέσα το παιδάκι σου βρίσκει μια υπέροχη δραστηριότητα να κάνετε μαζί κάθε μέρα μέχρι τις 25 Δεκεμβρίου.

Όχι, δεν το είχαμε και στο χωριό μου, αλλά μου αρέσει να εμπλουτίζω τη ζωή τη δική μου και των παιδιών μου με συνήθειες από όπου και αν προέρχονται αν αυτό μας κάνει χαρούμενους και μας ταιριάζει. Και φυσικά η αγγλική ορολογία οφείλεται ακριβώς σε ό,τι προ είπα…αφού δεν το είχα και στο χωριό μου η ελληνική ονομασία απλά δεν υπάρχει….

Πριν ξεκινήσω τα βήματα της κατασκευής να σου πω ότι μπορείς ανετότατα να αγοράσεις ένα έτοιμο από γνωστό τεράστιο παιχνιδάδικο, από τα εποχιακά καταστήματα με τα Χριστουγεννιάτικα και από καταστήματα με είδη σπιτιού που πουλάνε επίσης έτοιμα ημερολόγια αντίστροφης μέτρησης (χα…νατη και η Ελληνική ονομασία! Θα συνεχίσω με την αγγλική ωστόσο γιατί η Ελληνική μου κάνει πολλή σοβαρή). Εγώ τα 2 προηγούμενα χρόνια που το έκανα στα κορίτσια μου έτοιμο έπαιρνα! Φέτος όμως είπα να κάνω κάτι διαφορετικό. Είναι η πρώτη μου φορά, οπότε αν μπορώ εγώ, σίγουρα μπορείς και εσύ…!!

Πάμε λοιπόν να δούμε πως θα φτιάξεις το δικό σου (εύκολο) advent calendar  για το 2016!!

Τι θα χρειαστείς :

20161104_140033

-Μια κορνίζα μεγάλη ( εγώ πήρα μια 50*50)

-Φακελάκια μικρά

-Διακοσμητική ταινία washi tape με Χριστουγεννιάτικη διάθεση

-Μικρά ξύλινα μανταλάκια

-1 Κόκκινο χαρτόνι

-Χριστουγεννιάτικο χαρτί περιτυλίγματος

– Κορδόνι

-Κόλλα με γκλίτερ

 

Ώρα για κατασκευή :

Ξεκινάω με τα φακελάκια μου. Έκοψα 3 πόντους από αριστερά και 3 πόντους από δεξιά ώστε να το κάνω πιο μικρό και χαριτωμένο. Όπως ανοίγει, μέσα θα γράψω το μήνυμα έκπληξη της κάθε μέρας.

Παίρνω την κορνίζα, αφαιρώ το γυαλί ( δε θα μου χρειαστεί στην κατασκευή γενικά) και κρατάω στην άκρη το χαρτόνι πασπαρτού. Το « ντύνω» με το κόκκινο χαρτόνι.

Παίρνω το χαρτί περιτυλίγματος και κόβω 2 λωρίδες 6 εκατοστών που θα διακοσμήσουν κάθετα το κόκκινο φόντο της κορνίζας μου.

Παίρνω το κορδόνι μου, είναι 1 μέτρο και το κόβω στα 2 για να το τοποθετήσω κατά μήκος της κορνίζας και να κρεμάσω εκεί τα φακελάκια μου. Εμένα μου χρειάστηκαν 4 σειρές οπότε 2 κορδόνια του 1 μέτρου. Γύρισα την κορνίζα ανάποδα, τα κόλλησα με σελοτειπ (ναι το ξέρω πολλή επαγγελματική δουλειά…στο είπα είμαι τελείως πρωτάρα με τις κατασκευές ). Άφησα λίγο « αέρα» στο κορδόνι οπότε να έχει περιθώριο για την ταλάντωση όταν θα μπει από πάνω το κόκκινο χαρτόνι και το πίσω μέρος της κορνίζας.

Μετα περνάω στην διακόσμηση από τα φακελάκια μας. Εδώ ο καθένας μπορεί να αυτοσχεδιάσει, να ζωγραφίσει , να κολλήσει ό,τι θέλει ( και ό,τι μπορεί φυσικά). Εγώ πήρα το washi tape  μου και ξεκίνησα το παιχνίδι της δημιουργίας!

Εννοείται το τελευταίο φακελάκι, αυτό της ημέρας των Χριστουγέννων είναι διαφορετικό από τα άλλα!!!

Με τις κόλλες γκλιτερ έγραψα τα νούμερα της κάθε μέρας. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις και αυτοκόλλητα αριθμούς ή ακόμα και σφραγιδουλες. Ό,τι σου αρέσει!

Τα αφήνεις όλο το βράδυ σε οριζόντια επιφάνεια για να στεγνώσει η υγρή κόλλα καιιιι ετοιμοοο!!!!

Είδες στο είπα ότι θα είναι πολύ εύκολο?

Μείνετε συντονισμένοι γιατί σε 2 μέρες θα σας έχω ιδέες για  τις δραστηριότητες που θα μπορείτε να βάλετε μέσα στα φακελάκια…..Και έχουν τόση πλάκα!!!

Αυτά από εμένα για σήμερα…Για πείτε εσάς σας έπιασε το Χριστουγεννιάτικο κλίμα έτσι νωρίς?

Μη διστάσεις αν σου άρεσε η ιδέα να κάνεις share…!!!

……………cause with parETTYng you get creative!!!

Η αποδόμηση των ενοχών μίας εργαζόμενης-φοιτήτριας μαμάς!

Πήγα τις προάλλες να παραλάβω τα βαφτιστικά ρουχαλάκια για το βαφτιστήρι μας!!! Σου είπα ότι έγινα για πρώτη φορά νονά? Όχι ε? Ε στο λέω τώρα και είμαι κατενθουσιασμένη μιας και το μωράκι αυτό το λατρεύω από όταν στην κοιλίτσα της μανούλας του!!! Aaaaanywayyyy εκεί που λες συναντώ μια άλλη αγαπημένη μου φίλη, αρχίσαμε το μπούρου μπούρου και φεύγοντας επειδή βιαζόμουνα ( όπως πάντα) με διάβασμα, τελευταίες δουλειές της βάφτισης, μαγειρέματα, παιδιά και τα συναφή μου λέει η φίλη μου « Ρε συ! Ειλικρινά σε θαυμάζω» . Φυσικά αναφερόταν στην απόφαση μου πέρυσι να συνεχίσω το μεταπτυχιακό μου που άφησα όταν γέννησα τα κορίτσια.

Μαζί με αυτά τα τόσο ευγενικά και γεμάτα αγαπη σχόλια όπως της φίλης μου όμως έχω εισπράξει από φίλες και σχόλια του τύπου « Α ωραία που συνεχίζεις το μεταπτυχιακό, αλλά τα παιδιά ποιος θα τα κρατάει?» « θα λείπεις τόσες ώρες ε?» « και πότε διαβάζεις? Κυριακές????? Και τα παιδιά?» και όλα αυτά τα σχόλια φυσικά συνοδεύονται από το « Ε εντάξει. Δε σε κρίνω. Η κάθε μαμά κάνει ό,τι θεωρεί καλύτερο για το δικό της παιδί».

Ανάμεσα σε αυτές τις δυο εκ διαμέτρου αντίθετες προσεγγίσεις για το αν πρέπει η μαμά να είναι 24/7 με το παιδί της η όχι προσπαθώ και εγώ να βρω που ανήκω. Ξέρεις όταν γέννησα τα κορίτσια μας έμεινα με τη θέληση μου σπίτι να τις μεγαλώσω. Και όταν λέω έμεινα σπίτι το εννοώ κυριολεκτικά. Χωρίς βοήθεια ( είπαμε ο άντρας μας δεν πιάνεται για βοήθεια , είναι και δικά του παιδιά ) χωρίς γιαγιάδες να μπαινοβγαίνουν στο σπίτι για « μου κρατάς μισή ώρα το παιδί να πεταχτώ σε μια δουλίτσα» χωρίς τίποτα. Όχι ότι δεν υπήρχε βοήθεια αν την ήθελα. Απλά εγώ μέσα μου, έχοντας κάνει δικές μου, τις φωνές όλων αυτών που μαστιγώνουν τη μαμά που θα βγει έξω από το σπίτι , θα δουλέψει, θα βγει για ποτό με τις φίλες τις, θα πάει σινεμά και 2ημερα με τον άντρα της σε συνδυασμό με το ότι λατρεύω τα κορίτσια και ήθελα να είμαι συνέχεια μαζί τους για να μην χάσω τίποτα από όλα τα καταπληκτικά πράγματα που κάνουν έμεινα σπίτι. Και πρόσεξε με, δεν το μετανιώνω και αν όλες οι μαμάδες που το ήθελαν μπορούσαν να το κάνουν για τα 2 πρώτα χρόνια της ζωής των παιδιών τους θα το συνιστούσα ανεπιφύλακτα

Όταν όμως είπα ότι θα ξεκινήσω το μεταπτυχιακό είχα πάρα πολλές ενοχές, όπως νομίζω έχουνε οι περισσότερες αν όχι όλες οι εργαζόμενες μαμάδες όταν επιστρέφουν στη δουλειά. Είχα ενοχές για το ότι θα τους λείπω. Είχα ενοχές για το ότι θα έχανα 2 απογεύματα από τη ζωή τους και μέσα σε εκείνες τις ώρες πόσα απίστευτα μπορούν να κάνουν και να είμαι εκεί να τα δω live. Είχα ενοχές γιατί ήξερα ότι μεταπτυχιακό δεν είναι μόνο τα 2 απογεύματα που θα έλειπα αλλά και πόσα πρωινά που θα έπρεπε να διαβάζω άρα και άλλες ώρες απουσίας μου. Και όλα αυτά που σου λέω ήταν για πέρυσι γιατί φέτος εκτός από τα μαθήματα μου συμμετέχω σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα του σωματείου «ΕΛΙΖΑ» για την παιδική κακοποίηση και πηγαίνουμε σε σχολεία ….άρα και άλλες ώρες μείον από τα παιδιά μου. Οι πιο δύσκολες ενοχές όμως ήταν αυτές που είχα επειδή περνούσα καλά και μακριά από τα κορίτσια μου.

Περνάω καλά όταν πηγαίνω στη σχολή μου. Ναι κουράζομαι πολύ, ναι κάποια μαθήματα δεν παλεύονται, αλλά γουστάρω γιατί είναι ο χρόνος ο δικός μου, αυτός που κάνω κάτι για εμένα. Με πηγαίνει μπροστά και με εξελίσσει ως άνθρωπο.

Και ύστερα προσπαθώ να πάρω την παλιά Έττυ (αυτήν που δεν άφηνε ποτέ τα κορίτσια και ήταν τρελή με το να είναι συνέχεια μαζί τους ) και την καινούρια Έττυ ( αυτήν που τις αφήνει κάποιες ώρες και περνάει και καλά κιόλας ) και να βάλω στην εξίσωση και τα βιώματα τα δικά μου όσο μεγάλωνα αλλά και τα μηνύματα που παίρνουμε από την κοινωνία και να βγάλω ένα συμπέρασμα που να λειτουργεί για εμένα και εύχομαι και για εσένα!

Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι η επανέναρξη του μεταπτυχιακού μου παρότι λείπω κάποιες ώρες από το σπίτι μόνο δώρο είναι για τα παιδιά μου. Ξέρεις γιατί? Καταρχάς γιατί μεγαλώνουμε παιδιά σε δύσκολες εποχές. Ένα κακό που έχουμε οι άνθρωποι είναι ότι επαναπαυόμαστε. Επαναπαυόμαστε στο σύντροφο που έχουμε ακόμα και αν δε μας γεμίζει « γιατί που να βρίσκουμε άλλον». Επαναπαυόμαστε σε μια φιλία που δε μας δίνει χαρά « γιατί έλα μωρέ τον/την ξέρω από μικρή » και επαναπαυόμαστε σε παλιές συνήθειες και γνώσεις. Πήγαμε Πανεπιστήμιο, κάναμε και ένα μεταπτυχιακό, βρήκαμε και μια δουλίτσα και καλωσορίστε την ρουτίνα στη ζωή σας. Η γνώση ποτέ δε σταματάει. Και αυτό είναι κάτι που θέλω τα παιδιά μου να δουν από την κίνηση μου να πηγαίνω και εγώ « σχολείο για μαμάδες» όπως το λέμε εμείς. Δεν σταματάω να εξελίσσομαι επειδή έγινα μαμά, ούτε έγινα μαμά και αυτομάτως τα ενδιαφέροντα μου είναι μόνο πάνες, σχολεία, δραστηριότητες παιδιών και παιδικά κατορθώματα. Όχι έχω και άλλα πολλά εγκεφαλικά κύτταρα τα οποία θέλουν ενίσχυση και εκπαίδευση και αυτό δεν έχει ηλικία! Γηράσκω αεί διδασκόμενος όπως έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι άλλωστε!!!

Ένα ακόμη όφελος που έχουν τα κορίτσια μας όταν βλέπουν τη μαμά τους ότι συνεχίζει τις σπουδές της είναι το πρότυπο που τους δίνω. Δε μεγαλώνουμε κορίτσια που θα πρέπει να μπουν σε καλούπια που πολλοί άνθρωποι των προηγούμενο γενεών μπήκαν. Ποτέ δεν είναι αργά να ξεκινήσεις  κάτι καινούριο, να κάνεις κάτι που σε γεμίζει και να εξελιχθείς ως άνθρωπος. Δε σημαίνει ότι επειδή παντρεύτηκες και έκανες παιδιά τέρμα η ζωή και τα κεφαλιά μέσα ( εμετός το λιγότερο με αυτές τις απόψεις). Και μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου ότι αυτά τα έλεγαν παλιά και τώρα τα πράγματα άλλαξαν….χα και ξανά χα!! Εγώ τα άκουσα όλα αυτά όταν ανακοίνωσα ότι θα επιστρέψω στα θρανία !! Οπότε το νου σας αγάπες μου γλυκές!!! « Don’t ever let anyone turn your sky into a ceiling!!!»

Και τέλος έχω να σου πω ότι με το να συνεχίζω να ψάχνω τον εαυτό μου και έξω από τα πλαίσια της μητρότητας είναι το πιο ουσιαστικό δώρο που μπορώ να κάνω στα παιδιά μου. Βλέπω μαμάδες που έχουν παρατήσει τα ενήλικα ενδιαφέροντα τους και αφιερώνονται ολοκληρωτικά στα παιδιά τους. Και μην γελιέσαι. Αυτές οι μαμάδες μπορεί να είναι μαμάδες που δουλεύουν ή που δε δουλεύουν.  Γιατί η μαμά που για 20 χρόνια θα έχει αφιερωθεί αποκλειστικά στο μεγάλωμα των παιδιών της πάει με μαθηματική ακρίβεια το παιδί της σε ενοχικό ενήλικα. Γιατί? Γιατί όταν το παιδί της ενηλικιωθεί και θα θελήσει ( ελπίζουμε) να φύγει από τα φτερά της μανούλας και να ανεξαρτητοποιηθεί θα σέρνει τη μανούλα από πίσω του όπως σέρνει ο φυλακισμένος τη σιδερένια μπάλα στο πόδι του. Γιατί θα έχει ενοχές « να αφήσει τη μανούλα που έγινε θυσία για να τον/την μεγαλώσει»  και « πως να την αφήσω τώρα μόνη της που έχει μάθει να είμαι πάντα κοντά της?». Τα παιδιά μας θα φύγουν μια μέρα από την αγκαλιά μας. Γι’ αυτό τα μεγαλώνουμε. Θέλω τα κορίτσια μου όταν φύγουν από το σπίτι να με παίρνουν τηλέφωνο και να μην νιώθουν ότι είναι η μόνη πηγή ευτυχίας για εμένα αυτό το τηλεφώνημα,  γιατί έχω και άλλα πράγματα που με γεμίζουν και που με κάνουν χαρούμενη και τα παιδιά μου το ξέρουν αυτό!

Ναι, τις λατρεύω, ναι ζω για τα παιδιά μου, ναι στην σκέψη ότι θα φύγουν για σπουδές μια μέρα βάζω τα κλάματα από τώρα (τραγική το ξέρω άστα να πάνε), αλλά δε θέλω να είναι η μόνη μου πηγή ευτυχίας τα παιδιά μου. Γιατί αν το μόνο που με κάνει χαρούμενη είναι τα παιδιά μου τότε οι ίδιες αυτόματα μια ζωή θα έχουν τον ρόλο του διασκεδαστή της μαμάς. Αν η μαμά είναι στενοχωρημένη θα είναι δική τους δουλειά να την κάνουν καλά. Και αν δεν τα καταφέρνουν? Πόσο βαρύ είναι όλο αυτό το φορτίο για τις πλάτες των παιδιών μας?

Και μέσα σε όλα αυτά έχω να σου πω ότι τώρα που λείπω κάποιες ώρες από το σπίτι οι ώρες που είμαι μαζί με τα κορίτσια μου είναι πιο παραγωγικές. Θες η λαχτάρα που έχουμε η μια για την άλλη. Θες ότι έχοντας λιγότερο χρόνο ψάχνεσαι να κάνεις πιο διασκεδαστικά πράγματα ενώ παλιά που ήμασταν συνέχεια μαζί μπορεί να βαλτώναμε στις κλασικές επιλογές? Δεν ξέρω. Πάντως εμένα η απόφαση μου αυτή μόνο ανανέωση μου έχει φέρει και έχει φέρει και φοβερή ισορροπία στη σχέση μου με τα παιδιά μου!!! ( θύμισε μου τα λόγια αυτά αισιοδοξίας όταν θα κάνω την πτυχιακή μου…θα τα χρειαστώ)!!!

Αυτά από εμένα για σήμερα!

Αλήθεια εσένα πως σε βρήκε η νέα σεζόν?

………….. cause with parETTYng we evolve to something better than we used to be!!

Ο παράδοξος τρόπος που έμαθα στις κόρες μου να μοιράζονται τα παιχνίδια τους!!!

Πριν από λίγο καιρό είπαμε να πάμε με τα κορίτσια σε ένα παιδικό θέατρο. Στο τέλος της παράστασης τα παιδιά εκλήθησαν να παίξουν με ό,τι αντικείμενο υπήρχε στο σκηνικό. Βουρ όλα τα παιδάκια στη σκηνή. Κάθισα λοιπόν και παρατηρούσα πως αλληλοεπιδρούσαν τα παιδιά μεταξύ τους (καλά μη νομίζεις ότι μπορούσα και πολύ. Πιο πολύ αλληλεπίδραση μαμάδων έβλεπα……..ξέρεις αυτές που είναι μονίμως πίσω από τον Κωστάκη και την Μαιρούλα και ζητάνε εκ μέρους των παιδιών τους το παιχνίδι από το άλλο παιδάκι και δεν αφήνουν τα παιδιά να αναπτύξουν social skills? Ε αυτές! Καλά άσε….θα σου πω άλλη φορά για αυτές τις μαμάδες γιατί τις έχω άχτι).

AAAAAAANYWAYYYYYYYYYYY!!! Η μεγάλη μου η κόρη πήρε στα χέρια της ένα μεγάλο μπαλόνι. Γενικά όλα τα παιδάκια ήθελαν το μπαλόνι μιας και ήταν ο πρωταγωνιστής της παράστασης. Με το που το έπιασε έπεσαν πάνω της τα άλλα παιδάκια ( συγγνώμη μαμάδες ήθελα να πω) γκρινιάζοντας και προσπαθώντας να της το πάρουν με το ζόρι από τα χέρια. Παρακολουθώ το σκηνικό και κυρίως την διαχείριση της κόρης μου. Δε μασάει σε κάτι τέτοια γενικά. Το σήκωνε ψηλά και δεν το έδινε. Να την τραβάνε και εκείνη να το κρατάει με δύναμη. Ώσπου μπαίνουν οι μαμάδες μπροστά…φυσικά….και όχι για να χρησιμοποιήσουν την ευκαιρία να εκπαιδεύσουν το παιδί τους στο πως ζητάμε ένα αντικείμενο όταν το έχει ένας άλλος ( ήταν μια καλή ευκαιρία ομολογουμένως να διδάξουν στο παιδί ότι όταν θέλω κάτι που έχει ο άλλος δεν ορμάω πάνω του με το ζόρι. Το ζητάω ευγενικά. Βέβαια όποιος έχει μπει σε μαγαζί ΖΑRA στις εκπτώσεις στο γυναίκειο τμήμα μπορεί εύκολα να καταλάβει από που αυτά τα παιδάκια ΔΕΝ έχουν μάθει τρόπους). Επενέβησαν για να πουν στην κόρη μου να δώσει το μπαλόνι.

Επ….τι έγινε? Ήρθαν τα μεγάλα μέσα? Ήρθε η ώρα να επέμβω. Είναι άνισο να αφήσω το 4χρονο παιδί μου απέναντι σε τρελαμένες μαμάδες κακομαθημένων παιδιών (τι εννοείς πως μπορώ και τα αποκαλώ κακομαθημένα? Νομίζω είναι ο ορισμός του κακομαθημένου το παιδί που νομίζει ότι η κοινωνία του χρωστάει τα πάντα και έχει δικαίωμα να παίρνει ό,τι γουστάρει  χωρίς να ρωτάει και με τη μαμά από δίπλα να σιγοντάρει το κακομαθημένο ναρκισσιστικό του παραλήρημα).

Πάω λοιπόν στην κόρη μου, αγνοώντας παντελώς την άλλη μαμά και της λέω ¨ Αγάπη μου, έχεις δίκιο. Δεν είναι καθόλου ευγενικό που σου αρπάζουν το μπαλόνι από τα χέρια.¨. Η άλλη μαμά συνεχίζει «έλα κοριτσάκι, δώσε τώρα το μπαλόνι στα άλλα παιδάκια»

Αγνοώντας την παντελώς και πάλι ( σου είπα για την ικανότητα που έχω να αγνοώ κάποιον που με ενοχλεί τόσο πολύ που χρειάζεται καθρεφτάκι για να δει αν είναι ζωντανός?) λέω στην κόρη μου « Παίξε λίγο εσύ μιας και το πήρες πρώτη το μπαλόνι και μετά δωστο στα άλλα παιδάκια, οκ?».  « Μα δε με αφήνουν να παίξω μαμά. Με τραβάνε» μου απαντάει. Και της λέω « έχεις δίκιο αγάπη μου. Δεν είναι καθόλου ωραίος τρόπος αυτός!»…….

Μουγκα η άλλη μαμά. Πήρε το κουράγιο να πει στο παιδί της να περιμένει  και μπόρεσε η κόρη μου επιτέλους να περιεργαστεί αυτό το μπαλόνι για τα υπόλοιπα 30 δευτερόλεπτα που ήθελε. Τόσο ήταν…..

Το πως πρέπει να μάθουν τα παιδιά μας να μοιράζονται είναι ένα φλέγον ζήτημα στις μαμαδοσυζητησεις αλλά και όχι μόνο. Έχω βρεθεί άπειρες φορές μπροστά σε σκηνικό όπου παιδάκι Α ζητάει επίμονα το παιχνίδι του παιδιού Β. Το παιδί Β δε θέλει να το δώσει. Το παιδί Α κλαίει. Η μαμά του παιδιού Β το πιέζει να δώσει το παιχνίδι του στο παιδί Α  λέγοντας «έλα για λίγο δωστο πια και θα στο ξαναδώσει. Πως κάνεις έτσι? Εμείς είμαστε καλά παιδάκια (καλά αυτό το εμείς το αφήνω ασχολίαστο για την ώρα), μοιραζόμαστε τα παιχνίδια μας ». Μα γιατί πρέπει σώνει και ντε να το δώσει? Δικό του δεν είναι? Θες να έρθω εγώ να σου πάρω την μπουκιά από το στόμα την ώρα που τρως κάτι που επιθυμείς πολύ?

Να σου πω τον παράδοξο τρόπο που εγώ χρησιμοποιώ και οι κόρες μου μοιράζονται τα παιχνίδια τους? Τους επιτρέπω να ΜΗΝ τα μοιράζονται. Σε μπέρδεψα? Άκου να δεις πως λειτουργεί. Όταν παίζει η μεγάλη μου η κόρη με ένα δικό της παιχνίδι και πάει η μικρή και θέλει να το πάρει η μεγάλη πολλές φορές θα στραβώσει. Ακόμα και αν η μικρή ρωτήσει ευγενικά η μεγάλη και πάλι μπορεί να μην θέλει. Εκεί λοιπόν αντί να της πω « έλα ρε αγαπούλα μου δωστης το παιχνίδι/παίξτε μαζί/είναι μικρούλα μωρέ και δεν καταλαβαίνει (καλά αυτό το τελευταίο με το μικρούλα και δεν καταλαβαίνει δεν ξέρω ποιος το διέδωσε αλλά μιλάμε για μεγάλη αυταπάτη)» προτιμώ να της πω « αν θες να το μοιραστείτε οκ. Αν όχι, δικό σου είναι. Ό,τι θες κάνε!» Ε αυτό είναι! Άπαξ και δώσεις στο παιδί την ευκαιρία να αποφασίζει μόνο του και δεν το ευνουχίζεις παίρνοντας εσύ τις αποφάσεις και που άμα δεν στις εκπληρώσει του φοράς και μια ταμπέλα του « κακού/ανυπάκουου/δύσκολου» παιδιού, το κέρδισες το παιδί. Εφτά στις 10 φορές με αυτόν τον τρόπο τα κορίτσια μου παίζουν αρμονικά . Ε στις υπόλοιπες 3 τι θες? Παιδιά είναι! Εννοείται θα τσακωθούν και θα διαφωνήσουν. Μην είμαστε υπερβολικοί στις απαιτήσεις μας γιατί γυρίζει μπούμερανγκ πολλές φορές!

Ξέρεις τι έχω παρατηρήσει τα τελευταία χρόνια που είμαι μαμά? Οι άνθρωποι που δυσκολεύονται να μοιραστούν κάτι που τους ανήκει με κάποιον ή αυτοί που δύσκολα θα σου κάνουν μια εξυπηρέτηση είναι αυτοί που έχουν έλλειμμα αγάπης και προσοχής. Το ξέρω, το παραδέχομαι. Η κατάσταση μου είναι μη αναστρέψιμη, μέσα μου κρύβω ένα καταπιεσμένο παιδί των λουλουδιών, αλλά τι να κάνω? Ειλικρινά όπου γυρίσω, ό,τι και να δω για εμένα όλα εκεί καταλήγουν. Είναι οι άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν επαρκώς ή ακόμα χειροτέρα αγαπήθηκαν με τρόπο όχι συστηματικό , με  γονείς που ανάλογα με τα φεγγάρια ήταν παρόντες ή απόντες δημιουργώντας σύγχυση στο παιδί που δεν ήξερε τι να περιμένει. Αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν και έγιναν ενήλικες που είναι πεινασμένοι …….και όπως όλοι ξέρουμε ο πεινασμένος δε θα μοιραστεί εύκολα το πιάτο του…..

Καταλαβαίνω ειλικρινά την επιθυμία που έχουν όλοι οι γονείς να μεγαλώσουν παιδιά που μοιράζονται, που δεν σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους και είναι ευαίσθητα για τον διπλανό τους. ΟΜΩΣ πως περιμένω από το παιδί μου να είναι πρόθυμο να μοιράζεται όταν μεγαλώνει νιώθοντας ότι ανά πάσα στιγμή το αντικείμενο που έχει στα χέρια του μπορεί και να του το πάρουν ( και να το πουν και κακό παιδί εάν αντιδράσει)? Και υστέρα, πως περιμένω το παιδί μου να αντιδράσει σε κάτι που το ενοχλεί όταν εγώ το έχω μαλώσει όταν αντέδρασε για κάτι που το ενόχλησε και το είπε?

Να σου πω κάτι?

Θεωρώ μεγάλο προσόν για έναν άνθρωπο να μπορεί να βγαίνει μπροστά, να υπερασπίζεται τον εαυτό του και τα θέλω του και να διεκδικεί το δίκιο του. Γι’ αυτό και εγώ όταν αρνείσαι να δώσεις το παιχνίδι που παίζεις σε ένα άλλο παιδάκι την στιγμή που στο ζητάει, σε καμαρώνω!! Σε καμαρώνω που έχεις άποψη και δεν παρασύρεσαι από τις πιεστικές μαμάδες γύρω τριγύρω! Σε καμαρώνω που έχεις την αυτοπεποίθηση να πεις « όχι, δε θέλω τώρα να στο δώσω» και να θέσεις τα όρια σου. Και έπειτα, σε καμαρώνω πως διαχειρίζεσαι τις συνέπειες της πράξης σου. Γιατί ναι, έχει και συνέπειες αυτό! Αλλά δεν έχει σημασία. Έτσι μαθαίνεις στη ζωή! Και είναι σπουδαίο να μαθαίνεις από τις δικές σου πράξεις και όχι από τα δικά μου κηρύγματα. (σου υπόσχομαι να το θυμάμαι αυτό όταν μας χτυπήσει την πόρτα η άτιμη εφηβεία!!).

Και αν κάπου τα βρεις σκούρα, γύρνα και κοίτα πίσω σου…εκεί είμαι!!

……teach your kids how to share the  parETTYng  way!

Να είσαι καλά!