Η μέρα που κατάλαβα ότι η αλλαγή έρχεται από εμένα και έβαλα τέλος στη μιζέρια!!

Οδηγώ.

Περνώ από ένα άλσος κάπου στον Χολαργό.

Και γύρω μου παρατηρώ τις πολυκατοικίες.

Δεκάδες διαμερίσματα, κουτάκια θα τα περιέγραφε κανείς καλύτερα.

Παρατηρώ τους ανθρώπους που περπατάνε στο δρόμο.

Σκυφτοί, σοβαροί, σε σκουντάνε πηγαίνοντας βιαστικά στον προορισμό τους και αντί να σου ζητήσουν συγγνώμη ( όχι τόσο για τη συγγνώμη βρε παιδάκι μου, αλλά έτσι, για την επαφή) σου ζητάνε τα ρέστα « που δεν βλέπεις που πας πρωί πρωί».

Ξυπνάμε κάθε μέρα με στρες και νεύρα να πάμε σε μια δουλεία που οι μισοί δεν επέλεξαν και οι άλλοι μισοί που την επέλεξαν λατρεύουν να μισούν.

Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια!

Δεν προλαβαίνουμε να γνωρίσουμε τον διπλανό μας.

Είμαστε καχύποπτοι με αυτόν που μας χαμογελάει πιστεύοντας ότι η ευγενική του συμπεριφορά κάτι κρύβει.

Ένα από τα αγαπημένα παιχνίδια ρόλων που παίζουν οι κόρες μου είναι « Τα ρομπότ». Και αναρωτιέμαι. Πότε γίναμε και εμείς ρομπότ? Γιατί ώρες ώρες έτσι νιώθω….

Όλα τα κάνουμε γρήγορα και μηχανικά.

Μαγειρεύουμε απλά για να φάμε. Τσάκα τσάκα. Όλα γρήγορα  «γιατί δεν έχουμε χρόνο»

Τρώμε στο πόδι γιατί « δεν έχουμε χρόνο»

Κάνουμε τα απαραίτητα ψώνια- δουλειές της εβδομάδας ακόμα πιο γρήγορα γιατί « δεν έχουμε χρόνο».

Παίζουμε με τα παιδιά μας και τους αφιερώνουμε χρόνο τόσο όσο « γιατί δεν έχουμε χρόνο»

Και φυσικά παραμελούμε συστηματικά τον εαυτό μας και τις ανάγκες μας (  βλέπε χρόνο με τον άνθρωπο μας, βλέπε γυμναστική, βλέπε χρόνο με τις φίλες μας κοκ) « γιατί δεν έχουμε χρόνο»

Και τελικά τί είναι αυτό για το οποίο έχουμε χρόνο?

Έχουμε γίνει ρομπότ χωρίς συναίσθηση.

Μασάμε την τροφή μας βιαστικά και ανάθεμα και αν παίρνουμε τον χρόνο να την απολαύσουμε.

Και αυτό είναι το μοτίβο που διέπει τη ζωή μας σε όλους τους τομείς.

Η βιασύνη.

Και αναρωτιέμαι λοιπόν, αυτός είναι ο σκοπός της ζωής μας? Και με αυτό δεν εννοώ τον σκοπό για τον οποίο ο καθένας νομίζει ότι έχει έρθει σε αυτό τον κόσμο γιατί είναι μεγάλη και άλλη συζήτηση. Μιλάω για τον σκοπό με την έννοια του στόχου. Γιατί εγώ σίγουρα δεν έχω τέτοιο σκοπό.

Έκλεισα τα μάτια μου και με φαντάστηκα πως θα είμαι σε 40 χρόνια από τώρα ( φανταστικά αφυπνιστική άσκηση από την αγαπημένη μου Νικόλ από το Inspired For Life coaching – IFL-  για το οποίο θα σου μιλήσω άλλη φορά φυσικά). Η ηλικιωμένη κυρία του μέλλοντος ήταν πολύ κουρασμένη και            « βαριά» από όλα αυτά που άντεχε όταν ήταν νέα και από την πολλή βιασύνη της δεν είχε ζήσει στο έπακρο την κάθε της στιγμή.

Δεν μπορώ να σου πω ότι είμαι αυτή η γριούλα σήμερα. Αλλά κάποιες φορές που αφήνω το άγχος να με κυριεύει γιατί « θα αργήσουμε» « πάμε πάμε γρήγορα για να τα προλάβουμε όλα» έχω νιώσει πως της αφήνω χώρο να αναπτυχθεί. Πρόσεχε τι σου είπα…. Της αφήνω χώρο…. ΕΓΩ όχι κανένας άλλος. Από έμενα εξαρτάται τί γριούλα θέλω να συναντήσω και εγώ είμαι αυτή που κάνω τις επιλογές μου για το πως θα ζω.

Θέλω να ζω με ηρεμία.

Θέλω να ανοίγω το παράθυρο το πρωί και να παίρνω έστω και 10 δευτερόλεπτα να απολαύσω το πρωινό αεράκι στο προσώπου μου ( που έτσι κρύο που είναι φέτος τσιτώνει και το δέρμα κορίτσια οπότε win-win κατάσταση εδώ)

Θέλω να τρέχω, να παίζω και να γελάω δυνατά με τα κορίτσια και, όπως οι ίδιες κάθε μέρα ανακαλύπτουν καινούρια πράγματα στον κόσμο έτσι και εγώ  να δοκιμάζω μαζί τους κάθε φορά κάτι καινούριο, κάτι έξω από την όρια της ασφάλειας μου.

Η ρομαντική και ονειροπόλα φύση μου αδυνατεί να δεχτεί ότι οι άνθρωποι είναι προορισμένοι για να περπατάνε σκυφτοί, με μούτρα όλη μέρα.

Να ζούμε μέσα σε κουτάκια, να σκεφτόμαστε μέσα σε κουτιά και να τρώμε τροφές που έρχονται μέσα σε κουτιά.

Σε λίγες μέρες θα μοιραστώ μαζί σου τις αλλαγές που έχω κάνει φέτος και πόσο αυτές ήδη έχουν αλλάξει προς το ( πολύ) καλύτερο την καθημερινότητα μου. Όχι όμως τώρα.

Γιατί τώρα, σήμερα αυτό που ήθελα να μοιραστώ μαζί σου ήταν η δύναμη ΣΟΥ.

Ήθελα να σου υπενθυμίσω ότι αν δε σου αρέσει εκεί που στέκεσαι, κουνήσου, δεν είσαι δέντρο.

glinda-youve-always-had-the-power-may-dear

Αν δε σου αρέσει το « κουτί» μέσα στο οποίο ζεις και δεν μπορείς να το αλλάξεις, τότε φτιάξτο. Κάντο τόσο όμορφο που να ανυπομονείς το βράδυ να γυρίσεις εκεί. Γέμισε το αντικείμενα που σε γεμίζουν όμορφες αναμνήσεις και ανθρώπους που θα σε κάνουν να θέλεις μαζί τους να δημιουργήσεις νέες ακόμα καλύτερες.

Φτιάξε ομορφιά στη ζωή σου με ό,τι μέσα διαθέτεις. Μην βλέπεις τί έχουν οι άλλοι και να περιμένεις να αποκτήσεις και εσύ τα ίδια για να πετύχεις τον στόχο σου. Υπάρχουν πολλοί δρόμοι για να οδηγηθούμε στην ευτυχία…. χάραξε τον δικό σου.

Δυσκολίες υπάρχουν. Πάντα θα υπάρχουν. Είναι σαν τον άνεμο. Πάντα υπάρχει. Άλλοτε είναι με το μέρος μας και άλλοτε γίνεται απειλητικός και μας γεμίζει φόβο. Μάθε λοιπόν να αναγνωρίζεις τις δυσκολίες, να τους δίνεις τη σωστή διάσταση και μέγεθος κάθε φορά και να συνεχίζεις την πορεία σου με πανιά ανοιχτά!!!

Να είσαι καλά.

……………..cause with parETTYng we are not afraid of the wind of change!

«Θέλω να μ’αγαπάς για αυτό που είμαι!» Μπορείς?

Ένα συνηθισμένο βράδυ σαν τα περισσότερα, κάτσαμε με τον Λάζαρο επιτέλους κάπου εκεί μετά τις 10 το βράδυ κουρασμένοι στον καναπέ για χαλάρωση και χουχούλιασμα. Είπαμε να δοκιμάζαμε να δούμε ταινία, γελάσαμε και οι 2 διότι ξέραμε ότι με την κούραση που είχαμε δε θα βλέπαμε ούτε 15 λεπτά και είπαμε να χαζέψουμε λίγο τηλεόραση.

Είχε το μουσικό σόου The Voice. Παλιά το βλέπαμε φανατικά (σχεδόν δηλαδή). Φέτος δε σου κρύβω ελαφρώς το βαριέμαι αλλά ας πάει και το παλιάμπελο λέω! Ας το βάλουμε. Καλά γελάσαμε τόσο πολύ με τον Λάζαρο, όχι ότι κοροϊδεύαμε τους διαγωνιζόμενους αλλά να ….. πάντα διασκεδάζουμε τρελά να βλέπουμε τέτοια σόου και να σχολιάζουμε…ειδικά ο Λαζ. Με κάνει και γελάω τόσο μα τόσο πολύ που θυμάμαι γιατί τον ερωτεύτηκα τόσο εξαρχής.

Aaaaaaanywayyyy…!!!

Έρχεται η σειρά του Παναγιώτη. Ένα παιδί με μουσική παιδεία και επίπεδο. Που το ξέρω? Τι να σου πω? Νομίζω η ποιότητα του ανθρώπου φαίνεται. Φαίνεται από τον τρόπο που μιλάει ,από το βλέμμα του , από το πως διαχειρίζεται μια απόρριψη, από παντού το καταλαβαίνεις. Ο Παναγιώτης απέχει αρκετά από το πρότυπο του άντρα του πολλά βαρύ… ξέρεις αυτουνού που λέει λίγες κουβέντες και καλές ( ή έτσι νομίζει φυσικά), που δε διαβάζει ποίηση ή δε βλέπει ρομαντικές κομεντί και φυσικά αν βρεθεί ποτέ έξω με παρέα για χορό το πολύ να κουνήσει ρυθμικά λίγο το πόδι του στο τσακίρ κέφι γιατί « Οι άντρες δεν χτυπιούνται σαν τα χταπόδια όταν χορεύουν ( εκτός φυσικά ότι δεν κλαίνε κιόλας αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα)». Είχε ζωντάνια , μπρίο, δυναμικότητα και μια δόση υπερβολής. Όταν τελείωσε είπα στον Λάζαρο πόσο πολύ μου άρεσε αλλά αναρωτήθηκα  φωναχτά «Για πες μου ρε Λάζαρε, πόσους από τους φίλους μας, που είναι νέα γενιά με νέα μυαλά ξέρεις που θα πήγαινε ο γιος τους σε ένα σόου και θα ήταν χαρούμενοι με την εικόνα αυτή?»

Καμία απάντηση.

Ύστερα βγαίνει μια άλλη κοπέλα. Η Κρυστάλλω! Τι προσωπικότητα Θεέ μου! Η φωνή της αλλά κυρίως η ερμηνεία της με συνεπήρε. Αλλά το ταμπεραμέντο της…. Αυτό ήταν όλο το ζουμί. Όχι της παρουσίας της….της ζωής γενικά. Ο αυθορμητισμός της, η καλοσύνη της , η χαριτωμενιά της, σαρωτικός χαρακτήρας!

Κράτα τα αυτά που σου είπα τώρα για λίγο για να μοιραστώ μαζί σου κάτι ακόμα. Πριν από λίγες μέρες είχαμε ενημέρωση από το σχολείο  των κοριτσιών. Μου μιλούσε λοιπόν η δασκάλα της μικρής μου και μου έλεγε πόσο υπέροχο παιδί είναι ( αλήθεια τώρα σε εμένα το λέει σκέφτηκα? ), πόσο συνεργάσιμη και πολλά άλλα. Μου λέει λοιπόν στο τέλος «Εάν θα έπρεπε να βρω ένα αρνητικό ας πούμε αυτό, ότι είναι λίγο δειλή στην αρχή. Δεν είναι το πρώτο παιδί που θα σηκωθεί στο θέατρο ή σε κάποια άλλη δραστηριότητα. Είναι το δεύτερο συνήθως, θέλει λίγο χρόνο. Αλλά εντάξει. Θα προσαρμοστεί σιγά σιγά και θα γίνει πιο τολμηρή!!!»

Η απάντηση μου ήρθε αυθόρμητα και κοφτά « ξέρετε, δεν είναι και απαραίτητο!! Δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια, ούτε  πρέπει να κάνουν τα ίδια με τους άλλους. Εμένα αυτό που μου λέτε δε μου ακούγεται καθόλου ως πρόβλημα!»

Και έρχομαι και αναρωτιέμαι. Συνέχεια τριβελίζουν το μυαλό μου αυτές οι σκέψεις από όταν έγινα μαμά. Δε μάθαμε τίποτα από την ιστορία? Δε μάθαμε τίποτα από εκείνο τον κύριο με το μικρό αυστηρό μουστάκι που φώναζε, που έβαζε τους ανθρώπους σε κατηγορίες και ήθελε να αφανίσει οποιοδήποτε είδος ανθρώπινης ύπαρξης που δεν πληρούσε τις δικές του προδιαγραφές της ‘Άριας φυλής?

Δε μάθαμε ότι το διαφορετικό και η διαφορετικότητα είναι το αλατοπίπερο της ζωής?

Λέω στα παιδιά μας ότι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί και αυτό είναι το ωραίο. Είμαστε σαν τα λουλούδια! Βγαίνουμε σε πολλά χρώματα και πολλά διαφορετικά σχήματα. Τι βαρετό που θα ήταν να υπήρχε μόνο ένα είδος λουλουδιού!!!

Πως όμως θα τις πείσω ότι αποδέχομαι την διαφορετικότητα των άλλων όταν δεν αποδέχομαι την δική τους.

Φαντάζεσαι η απάντηση μου στη δασκάλα της μικρής μου να ήταν άλλη? Γιατί έχω συναντήσει πολλούς γονείς που από την υπερβολική τους ανησυχία το παιδί τους να γίνεται αποδεκτό και να μην ξεχωρίζει από τους άλλους ( γιατί όποιος ξεχωρίζει στοχοποιείται κιόλας, ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν αυτοί) θα είχαν ήδη καταστρώσει το πλάνο «Ξε- ντροπαλοσύνης για παιδιά!!». Ξέρεις, με τα χαριτωμένα #not σχόλια « έλα αγαπούλα μου πήγαινε να παίξεις με τα άλλα παιδάκια στο πάρτι», την στιγμή που μόλις έχετε φτάσει σε ένα ξένο μέρος με δεκάδες άγνωστα παιδάκια. Ει!!! Περίμενε λίγο. Όποτε θέλει θα πάει το παιδί!!! Τι φοβάσαι ? μην τυχόν και δεν προλάβεις να πιείς τον καφέ σου ή το τί θα πουν οι άλλοι γονείς για το δικό σου διστακτικό παιδί! Θεέ μου τι ντροπή!! Ας του βάλουμε και φωτάκια με νέον και βελάκια να το δείχνουν λοιπόν γιατί ίσως να μην αρκούν τα πιεστικά σου σχόλια.

Αλλά θα μου πεις!!! Δύσκολο να έχεις ένα παιδί διστακτικό, που να σε καταλάβω εγώ τώρα, « ξέρεις τι περνάω εγώ» και τέτοια….(το παιδί σου να δεις τι περνάει που τεντώνεται να σε ικανοποιεί συνέχεια)

Και μετά έχεις το άλλο άκρο…. τον Παναγιώτη και την Κρυστάλλω που είναι τσίτα τα γκάζια. Εκεί να δεις δυσκολία οι γονείς…με αυτά τα παιδιά. « τί να το κάνω?», είναι υπερκινητικό, « πω πω πω πως με εξουθενώνει κάθε μέρα» και άλλα τέτοια. Σκέψου όμως να τα καταπίεζαν αυτά τα παιδιά για να γίνουν τα «ιδανικά» παιδιά μας (τα ποια?). Φαντάζεσαι οι γονείς του Παναγιώτη να καταπίεζαν την καλλιτεχνική του φλέβα από μικρό επειδή στην κοινωνία μας το πρότυπο του άντρα του πολλά βαρύ απέχει παρασάγκας από την εικόνα του παιδιού αυτού? Ή να προσπαθούσαν να βάλουν φρένο στο πικάντικο ταμπεραμέντο της αξιαγάπητης Κυπραίας?

Δε μου είναι πάντα εύκολο να αγκαλιάζω στοιχεία του χαρακτήρα των παιδιών μου που είναι κόντρα σε εμένα. Εννοείται δεν είμαι η τέλεια μαμά με τα τέλεια παιδιά. Τέτοιο τίτλοι μακριά από εμάς. Ωστόσο προσπαθώ πολύ να σκέφτομαι λίγα βήματα πιο μπροστά. Ναι, με τρελαίνει η ακαταστασία της κόρης μου (αν δεν το ξέρεις για εμένα είμαι control freak ,στα είπα όλα ΕΔΩ). Αλλά σκέφτομαι ότι αυτή είναι, το δωμάτιο της είναι ο χώρος της . Μόνο συγκρούσεις μπορώ να έχω και μάλιστα μετωπικές αν την καταπιέζω να γίνει κάτι που δεν είναι. Άλλωστε ,σκέφτομαι, τόσοι μεγάλοι καλλιτέχνες ήταν ακατάστατοι και χαοτικοί στους χώρους τους! Και η άλλη μου η κόρη. Είναι πληθωρική και μπορεί να σε τρελάνει μέχρι να γίνει το δικό της. Κουραστικό? Πολλές φορές ναι, αλλά μπορεί να είναι η επόμενη μεγάλη ηγέτης σε κάποιον τομέα (όχι απαραίτητα πολιτικό φυσικά).

Συμβουλές δεν δίνω ,αλλά αν θα μπορούσα να σου πω ένα πράγμα  αυτό θα ήταν το εξής. Το μεγάλωμα των παιδιών μας είναι μια εμπειρία που δεν περιγράφεται με λόγια, είναι συναρπαστική και αλλάζει και εμάς τους ίδιους. Θα σε προέτρεπα λοιπόν, να κάτσεις αναπαυτικά στην καρέκλα σου, να ανοίξεις τους ορίζοντες σου και να απολαύσεις αυτά τα μικρά πλάσματα. Παρατήρησε τι τους αρέσει και σε τί είναι καλά και εκεί να επενδύσεις. Και αν αυτό το κάτι σε κάνει εσένα να νιώθεις περίεργα και άβολα τότε μην αλλάξεις δραστηριότητα…..ψάξε μέσα ΣΟΥ να δεις τί σου ξυπνάει αυτό το Θέλω του παιδιού σου και προχώρησε εσύ ως άνθρωπος. Χρησιμοποίησε αυτή σου τη δυσκολία ως ευκαιρία να δουλέψεις δικές σου ανασφάλειες και βιώματα και άσε το παιδί σου να γίνει η καλύτερη εκδοχή του εαυτού ΤΟΥ!!!

Βγες έξω από την ασφαλή περιοχή σου (your comfort zone)  και απόλαυσε τα μοναδικά παιδιά σου!!!!

Όπως τραγούδησε και ο Παναγιώτης μου Free Your Mind and the rest will follow!!!!

Να είσαι καλά!

……………….cause parETTYng equals acceptance and love!!

Το μάθημα που πήρα από μία κούπα… μαγική!

Κάθομαι να σου γράψω σήμερα και έξω βρέχει όλη μέρα, το σπίτι είναι σκοτεινό και η διάθεση ασορτί με την μέρα. Ωστόσο με το που φτιάχνω τον καφέ μου και τον παίρνω στο γραφείο μου , κοιτάω την κούπα μου….την καινούρια μου κούπα. Και αμέσως η διάθεση μου φτιάχνει. Με κάνει χαρούμενη αυτή η κούπα…Είναι μαγική, που λέει και η μεγάλη μου κόρη. Ναι είναι μαγική, όχι όμως όπως το εννοεί η κόρη μου, όχι με τέτοια μαγεία των παραμυθιών. Αυτή την ιστορία θα σου πω σήμερα…Της μαγικής μου κούπας!

Σου έχω πει ότι με έχει πιάσει από νωρίς το πνεύμα των Χριστουγέννων φέτος. Στολίσαμε νωρίς, κάνουμε ήδη χριστουγεννιάτικες κατασκευές και ξεκινήσαμε τα χριστουγεννιάτικα ψώνια μας για δώρα. Φέτος λοιπόν επένδυσα σε χειροποίητα δώρα οπότε δε θα μπορούσα να κατευθυνθώ αλλού από το www.jamjar.gr  που συγκεντρώνει νέους σχεδιαστές με χειροποίητες δημιουργίες άξιες λόγου και αγορών.  Επισκέφτηκα λοιπόν το bazaar  τους στο Σύνταγμα για να δω από κοντά τους δημιουργούς με τις δημιουργίες τους. Έκανα την βόλτα μου να πάρω μια ιδέα και την προσοχή μου κέρδισε μια κοπέλα που ζωγράφιζε στο χέρι πορσελάνινες κούπες και πιατάκια. Η κούπα που πρώτη είδα κι χαράχτηκε στο μυαλό μου ήταν αυτή με το μονόκερο. Τους λατρεύω τους μονόκερους. Είναι πλάσματα μαγικά, παραμυθένια, καλοσυνάτα και μοιάζουν με άλογα που λατρεύω ( σου έχω πει ΕΔΩ πόσο πολύ ήθελα να κάνω ιππασία από μικρή γιατί το λατρεύω αυτό το ζώο ).  Δεν ήταν όμως Χριστουγεννιάτικη. Να σου θυμίσω ότι εγώ κατέβηκα στο Σύνταγμα να ψωνίσω δώρα για τις γιορτές. Άρα την είδα την κουπίτσα μου, την έπιασα, την θαύμασα και συνέχισα στα υπόλοιπα περίπτερα.

Την είχα ερωτευτεί όμως. Αλλά δεν είχα και που να την πάρω. Κανείς δε θα την εκτιμούσε-αγαπούσε όπως εγώ. Θα ήταν απλά μια χαριτωμένη κούπα. Τι κρίμα! Γιατί σε εμένα είχε « μιλήσει » αυτή η κούπα. Επέστρεψα λοιπόν στο περίπτερο της Dina Do ( ψαξτην στο jamjar) και έκανα κάτι πρωτόγνωρο για εμένα. Είπα θα την πάρω για εμένα!!!! Ναι!!!! Δώρο από εμένα για εμένα !!

Πω πω! Δεν το πίστευα! Ξέρεις, από όταν έγινα μαμά ψωνίζω κυρίως για τα παιδιά μου και τους άλλους. Μην παρεξηγηθώ όμως. Λατρεύω να ψωνίζω για τις κόρες μου και όταν τους παίρνω καινούρια πράγματα  πολλές φορές (όλες) πιο πολύ χαίρομαι εγώ παρά αυτές. Αλλά κάπου εκεί μέσα, έχασα την Έττυ.

Κάθισα και σκέφτηκα πόσο καιρό είχα να πάρω κάτι για εμένα. Δεν είναι ότι δεν ψωνίζω τίποτα. Και εδώ είναι η παγίδα. Ναι, θα ψωνίσω μια καινούρια κρέμα, γιατί η παλιά μου τελείωσε, θα ψωνίσω ένα καινούριο φόρεμα για μια περίσταση που δεν έχω τι να βάλω ( ή θα δανειστώ από την κουμπάρα μου να σου πω την αλήθεια). Θα ψωνίσω ένα καινούριο παντελόνι γιατί το παλιό μου μου είναι στενό ( ε τα έχω από το λύκειο τα περισσότερα τζην μου. Καιρός ήτανε…έχουμε κάνει και 2 παιδιά).

Αλλά να ψωνίσω κάτι που δεν έχω ανάγκη ( μπορώ να ζήσω και χωρίς την κούπα ), κάτι που δε μου τελείωσε, κάτι που δεν  χρειάζομαι  ή κάτι που δεν χάλασε ,Ε αυτό δεν ξέρω από πότε έχω να το κάνω. Θα μου πεις κρίση, δύσκολα βγαίνει ο μήνας, όλοι ζοριζόμαστε. Αλλά από την άλλη τι? Τα 12Ε της κούπας θα μας έριχναν έξω τον οικογενειακό προϋπολογισμό?

Γιατί ξέχασα την σπουδαιότητα να φροντίζω τον εαυτό μου και να του το δείχνω κάνοντας μικρά δωράκια η εκπλήξεις? Γιατί άφησα τον χρόνο να με κάνει να πιστέψω ότι εγώ δεν έχω ανάγκη από ένα παραπάνω αντικείμενο ή δραστηριότητα που θα με κάνει να χαμογελάσω αλλά που κυρίως  θα μου δώσει δύναμη να συνεχίσω να προσφέρω όλα αυτά που με απέραντη χαρά προσφέρω στα αγαπημένα μου πρόσωπα. Πως είναι δυνατόν να άφησα τον εαυτό μου να πιστέψει ότι « άσε με εμένα ,εγώ δεν έχω ανάγκη!» . Είναι δυνατόν να έχω τέτοιες ενοχές που ψώνισα κάτι για εμένα που όταν με ρώτησε η φίλη μου τι αγορές έκανα από το bazaar να ντρεπόμουνα να το πω?

Τρέχω όλη την ημέρα σαν την τρελή να προλάβω…παιδιά, άντρα, σπίτι, διάβασμα, δουλειά, δραστηριότητες…..Αλλά πως πίστεψα ότι αυτό το πολυμηχάνημα (που λέει και η φίλη μου η Καλη από το blog ανθομέλι! ) δεν χρειάζεται φροντίδα. Γιατί αν περιμένω να δείξει το μηχάνημα σημάδια φθοράς τότε είναι αργά, η έκρηξη μεγάλη και οι συνέπειες (ίσως) ανεπανόρθωτες! Και να σου πω και κάτι. Και αυτά τα σημάδια αμφιβάλλω αν θα τα δω. Παλιά αστειευόμουνα ότι είμαι σαν τη Μόνικα από την σειρά «Τα Φιλαράκια» , που δεν ήθελε ποτέ να αρρωσταίνει « γιατί το να είσαι άρρωστος είναι για τους αδύναμους». Δεν το βρίσκω τόσο αστείο πια…!!! Με το αν αρρωστήσεις ο οργανισμός σου στέλνει μήνυμα ότι « χαλάρωσε λίγο, ξεκουράσου και παρτο αλλιώς». Δεν είμαι και τόσο υπάκουη όμως.

Υπάρχει ένα ρητό στα αγγλικά που λέει « Δεν μπορείς να ρίχνεις από μια κούπα άδεια». Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη.

12439074_10207927805173581_4715833416161487603_n

Κατάλαβες τώρα γιατί είναι μαγική η κούπα μου? Γιατί με αφύπνισε. Με σκούντησε. Μου ψιθύρισε «έλα μην το σκέφτεσαι. Εσύ αξίζεις να με κάνεις δώρο στον εαυτό σου…Θα σου κρατάω καλή παρέα».

Και να σου πω κάτι? Αλήθεια έλεγε. Κάθε φορά που θα περάσω από την κουζίνα, κοντοστέκομαι, την κοιτάω, χαμογελάω και συνεχίζω την δουλειά μου. Με κάνει χαρούμενη όταν την έχω δίπλα μου στο διάβασμα μου.

Ε, όσο να πεις για να τα κάνει όλα αυτά μια κούπα μια έξτρα δόση μαγείας την έχει…..

Και δε σου είπα το καλύτερο. Πάνω η κούπα μου γράφει « Δεν πιστεύω ούτε και εγώ σε εσένα». Το΄πιασες? Με τσαχπίνικο τρόπο μου υπενθυμίζει  ότι αν ΕΣΥ πρώτος δεν πιστέψεις στη μαγεία της ζωής , ούτε αυτή θα πιστέψει σε εσένα και θα σε προσπεράσει…..

Τελικά μάλλον είχε δίκιο η κόρη μου που την είπε μαγική…..

Να έχεις μια υπέροχη εβδομάδα!!

ΥΓ:  Εσύ τι δώρο θα πάρεις φέτος για Εσένα?

…….cause with parETTYng we learn to love ourselves!!!

24+1 διασκεδαστικές δραστηριότητες για το φετινό advent calendar!

Να’ μαι πάλι και εγώ! Με πολλή χαρά σου ετοίμασα ευχάριστες δραστηριότητες για το advent calendar που σου έδειξα ΕΔΩ, μια για κάθε μέρα. Τα 2 προηγούμενα χρόνια είχα μέσα στο ημερολόγιο και 10 μέρες που είχαν μια λιχουδιά. Φέτος ωστόσο σκέφτηκα ότι είναι καλύτερα ακόμα και αυτές τις μέρες που η έκπληξη έχει να κάνει με κάτι φαγώσιμο να είναι έτσι δομημένο που να αποτελεί από μόνο του μια εμπειρία, οπότε ας πούμε αντί να δώσω στα κορίτσια μια σοκολάτα να καθίσουμε παρεούλα και να φτιάξουμε μια ζεστή σοκολάτα! Το ‘πιασες? Όπως λέει και η φίλη μου Η Σοφία από το share your likes (αν δεν την ξέρεις μπες να την διαβάσεις γιατί είναι από τους πιο φωτεινούς και θετικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει) « Πάρε το τίποτα και κάν’το κάτι»!!!

Διάβασε λοιπόν τις δικές μας δραστηριότητες -εκπλήξεις για φέτος τα Χριστούγεννα, πάρε ιδέες, εμπνεύσου και ετοίμασε για τα παιδιά σου αλλά και για εσένα τις πιο διασκεδαστικές γιορτές που έχουν ζήσει ποτέ τους!!!

  1. Γράψτε το γράμμα στον Άι Βασίλη
  2. Διακοσμήστε το σπίτι μαζί με τα παιδιά (αν έχετε ήδη στολίσει δέντρο μπορείτε να κάνετε κάτι επιπλέον όπως να στολίσετε χριστουγεννιάτικα την πόρτα τους)
  3. Δείτε όλοι μαζί μια χριστουγεννιάτικη ταινία και φτιάξτε σπιτικό ποπ κόρν
  4. Φτιάξτε μια ζεστή σοκολάτα με κουβερτούρα και Marshmallows και άλλα χαριτωμένα μπιρμπιλονια που λέω εγώ!
  5. Ξεκαθαρίστε τα παιχνίδια- βιβλία των παιδιών ( πάντα μαζί με το παιδί ) και διαλέξτε τι θέλει να δωρίσει στα « παιδάκια που δεν έχουν»
  6. Φτιάξτε μελομακάρονα , στολίστε πιατελίτσες και δωρίστε τες στους αγαπημένους !
  7. Βγάλτε χριστουγεννιάτικες φωτογραφίες με τα παιδιά και φτιάξτε δωράκια προσωπικά με αυτές για τους παππούδες- γιαγιάδες!
  8. Αγοράστε χριστουγεννιάτικες λιχουδιές ( γλειφιτζούρια – σοκολατάκια) και φάτε τα παρέα μπροστά από το τζάκι
  9. Φτιάξτε ένα μπισκοτόσπιτο αν δεν το έχετε και πολύ με τη ζαχαροπλαστική ,πάρτε ένα από το ΙΚΕΑ που είναι σαν παζλ , το συναρμολογείτε και το διακοσμείτε με smarties και έτερα μπιρμπιλόνια.
  10. Κάντε μια χριστουγεννιάτικη χειροτεχνία – κολλάζ.
  11. Πηγαίνετε για πατινάζ
  12. Πηγαίνετε μια βόλτα στη χειμωνιάτικη φύση ( εμείς της Αθήνας ας αρκεστούμε σε καμία Πάρνηθα) και παρατηρείστε με τα παιδιά τι ζωάκια και φυτά βρίσκουμε τον χειμώνα!
  13. Φτιάξτε χριστουγεννιάτικα κουλουράκια
  14. Διαβάστε μια καινούρια Χριστουγεννιάτικη ιστορία πριν τον ύπνο
  15. Πηγαίνετε βόλτα και χαζέψτε τα Χριστουγεννιάτικα φωτάκια στη γειτονιά σας
  16. Επισκεφτείτε τον Άγιο Βασίλη. Είτε σε κάποιο εμπορικό κέντρο, είτε σε κάποια από τις εκθέσεις που γίνονται τα Χριστούγεννα ή εν ανάγκη ντύστε κάποιον δικό σας…Εμάς πάντως ντύνεται ο Λάζαρος !
  17. Φτιάξτε ένα ξεχωριστό Χριστουγεννιάτικο στολίδι
  18. Φτιάξτε μαζί με τα παιδιά δώρα, ή μέρος του δώρου, για τις δασκάλες τους
  19. Βάλτε στο σπίτι Χριστουγεννιάτικη μουσική και χορέψτε σαν τρελοί μαζί με τα παιδιά.
  20. Κάντε κουκλοθέατρο με χριστουγεννιάτικη ιστορία
  21. Φτιάξτε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο από κάτι …από Lego ας πούμε!
  22. Βγείτε να παίξετε στο χιόνι. Για εμάς που χιόνι δε βλέπουμε ούτε για δείγμα εγώ πέρυσι πήρα ψεύτικο και το ρίχναμε στον κήπο και τα κορίτσια « έτρεχαν στο χιόνι»…. Ακούγεται χαζό άλλα τα παιδιά ξετρελαίνονται. Ειδικά αν το όλο σκηνικό γίνει σαν θεατρικό!
  23. Πηγαίνετε οικογενειακώς σε μια Χριστουγεννιάτικη παράσταση
  24. Άφιξη του Άγιου Βασίλη στο σπίτι…Ο Λάζαρος που λέγαμε …..Άρα και άνοιγμα δώρων!!!
  25. Ημέρα Χριστουγέννων!!! Οικογενειακό τραπέζι με αγαπημένους ανθρώπους!!!

Εννοείται ότι σε ποιες μέρες θα βάλεις ποια δραστηριότητα εξαρτάται από το πρόγραμμα της κάθε οικογένειας. Μην πας και βάλεις την βόλτα στη χειμωνιάτικη φύση ημέρα καθημερινή . Θέλει λίγη οργάνωση αλλά πίστεψε με …αξίζει τον κόπο!!!

Τι λες? Θα τα καταφέρουμε να χαρίσουμε σε μικρούς και μεγάλους ένα συναρπαστικό κλείσιμο της φετινής χρονιάς?

Αξίζει τουλάχιστον να προσπαθήσεις, ε?

Περιμένω τα μηνύματα σου ΕΔΩ για άλλες ιδέες και με φωτογραφίες από το δικό σου ημερολόγιο!

……cause parETTYng is having fun with your kids !!!

Φτιάχνουμε μαζί το advent calendar για τα φετινά Χριστούγεννα!

Δευτέρα πάλι και τσουπ…..να’μαι πάλι και εγώ εδώ!!!

Χάθηκα λίγο, το ξέρω, αλλά επέστρεψα με Χριστουγεννιάτικη διάθεση για μια σούπερ Χριστουγεννιάτικη κατασκευή – δραστηριότητα για όλη την οικογένεια!!!

Τι εννοείς είναι νωρίς για Χριστούγεννα ? 48 μόλις μέρες μας χωρίζουν από αυτή τη μαγική μέρα!!! Εμείς ήδη στολίσαμε το δέντρο μας, ήδη παραγγείλαμε τα χριστουγεννιάτικα χειροποίητα δωράκια μας από αγαπημένες φίλες για αγαπημένους ανθρώπους και ήδη φάγαμε τους πρώτους μας κουραμπιέδες. Ε τι άλλο να σου πω? ( το ότι ακούμε Χριστουγεννιάτικα ήδη στο σπίτι μας περιττό να στο αναφέρω γιατί κατάλαβες….η τρέλα δεν πάει στα βουνά)!!

Σήμερα λοιπόν θα φτιάξουμε ένα advent calendar. Τι είναι αυτό θα μου πεις? Το είχες και στο χωριό σου θα μου πεις ? Γιατί δεν το λες στα ελληνικά θα μου πεις?

Έχω να σου πω λοιπόν ότι το advent calendar  είναι ένα ημερολόγιο στην ουσία, που μετράει αντίστροφα τις μέρες για τα Χριστούγεννα και κάθε μέρα ανοίγεις ένα φακελάκι- κουτάκι ή οτιδήποτε άλλο έχει το δικό σου ημερολόγιο και μέσα το παιδάκι σου βρίσκει μια υπέροχη δραστηριότητα να κάνετε μαζί κάθε μέρα μέχρι τις 25 Δεκεμβρίου.

Όχι, δεν το είχαμε και στο χωριό μου, αλλά μου αρέσει να εμπλουτίζω τη ζωή τη δική μου και των παιδιών μου με συνήθειες από όπου και αν προέρχονται αν αυτό μας κάνει χαρούμενους και μας ταιριάζει. Και φυσικά η αγγλική ορολογία οφείλεται ακριβώς σε ό,τι προ είπα…αφού δεν το είχα και στο χωριό μου η ελληνική ονομασία απλά δεν υπάρχει….

Πριν ξεκινήσω τα βήματα της κατασκευής να σου πω ότι μπορείς ανετότατα να αγοράσεις ένα έτοιμο από γνωστό τεράστιο παιχνιδάδικο, από τα εποχιακά καταστήματα με τα Χριστουγεννιάτικα και από καταστήματα με είδη σπιτιού που πουλάνε επίσης έτοιμα ημερολόγια αντίστροφης μέτρησης (χα…νατη και η Ελληνική ονομασία! Θα συνεχίσω με την αγγλική ωστόσο γιατί η Ελληνική μου κάνει πολλή σοβαρή). Εγώ τα 2 προηγούμενα χρόνια που το έκανα στα κορίτσια μου έτοιμο έπαιρνα! Φέτος όμως είπα να κάνω κάτι διαφορετικό. Είναι η πρώτη μου φορά, οπότε αν μπορώ εγώ, σίγουρα μπορείς και εσύ…!!

Πάμε λοιπόν να δούμε πως θα φτιάξεις το δικό σου (εύκολο) advent calendar  για το 2016!!

Τι θα χρειαστείς :

20161104_140033

-Μια κορνίζα μεγάλη ( εγώ πήρα μια 50*50)

-Φακελάκια μικρά

-Διακοσμητική ταινία washi tape με Χριστουγεννιάτικη διάθεση

-Μικρά ξύλινα μανταλάκια

-1 Κόκκινο χαρτόνι

-Χριστουγεννιάτικο χαρτί περιτυλίγματος

– Κορδόνι

-Κόλλα με γκλίτερ

 

Ώρα για κατασκευή :

Ξεκινάω με τα φακελάκια μου. Έκοψα 3 πόντους από αριστερά και 3 πόντους από δεξιά ώστε να το κάνω πιο μικρό και χαριτωμένο. Όπως ανοίγει, μέσα θα γράψω το μήνυμα έκπληξη της κάθε μέρας.

Παίρνω την κορνίζα, αφαιρώ το γυαλί ( δε θα μου χρειαστεί στην κατασκευή γενικά) και κρατάω στην άκρη το χαρτόνι πασπαρτού. Το « ντύνω» με το κόκκινο χαρτόνι.

Παίρνω το χαρτί περιτυλίγματος και κόβω 2 λωρίδες 6 εκατοστών που θα διακοσμήσουν κάθετα το κόκκινο φόντο της κορνίζας μου.

Παίρνω το κορδόνι μου, είναι 1 μέτρο και το κόβω στα 2 για να το τοποθετήσω κατά μήκος της κορνίζας και να κρεμάσω εκεί τα φακελάκια μου. Εμένα μου χρειάστηκαν 4 σειρές οπότε 2 κορδόνια του 1 μέτρου. Γύρισα την κορνίζα ανάποδα, τα κόλλησα με σελοτειπ (ναι το ξέρω πολλή επαγγελματική δουλειά…στο είπα είμαι τελείως πρωτάρα με τις κατασκευές ). Άφησα λίγο « αέρα» στο κορδόνι οπότε να έχει περιθώριο για την ταλάντωση όταν θα μπει από πάνω το κόκκινο χαρτόνι και το πίσω μέρος της κορνίζας.

Μετα περνάω στην διακόσμηση από τα φακελάκια μας. Εδώ ο καθένας μπορεί να αυτοσχεδιάσει, να ζωγραφίσει , να κολλήσει ό,τι θέλει ( και ό,τι μπορεί φυσικά). Εγώ πήρα το washi tape  μου και ξεκίνησα το παιχνίδι της δημιουργίας!

Εννοείται το τελευταίο φακελάκι, αυτό της ημέρας των Χριστουγέννων είναι διαφορετικό από τα άλλα!!!

Με τις κόλλες γκλιτερ έγραψα τα νούμερα της κάθε μέρας. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις και αυτοκόλλητα αριθμούς ή ακόμα και σφραγιδουλες. Ό,τι σου αρέσει!

Τα αφήνεις όλο το βράδυ σε οριζόντια επιφάνεια για να στεγνώσει η υγρή κόλλα καιιιι ετοιμοοο!!!!

Είδες στο είπα ότι θα είναι πολύ εύκολο?

Μείνετε συντονισμένοι γιατί σε 2 μέρες θα σας έχω ιδέες για  τις δραστηριότητες που θα μπορείτε να βάλετε μέσα στα φακελάκια…..Και έχουν τόση πλάκα!!!

Αυτά από εμένα για σήμερα…Για πείτε εσάς σας έπιασε το Χριστουγεννιάτικο κλίμα έτσι νωρίς?

Μη διστάσεις αν σου άρεσε η ιδέα να κάνεις share…!!!

……………cause with parETTYng you get creative!!!

Η αποδόμηση των ενοχών μίας εργαζόμενης-φοιτήτριας μαμάς!

Πήγα τις προάλλες να παραλάβω τα βαφτιστικά ρουχαλάκια για το βαφτιστήρι μας!!! Σου είπα ότι έγινα για πρώτη φορά νονά? Όχι ε? Ε στο λέω τώρα και είμαι κατενθουσιασμένη μιας και το μωράκι αυτό το λατρεύω από όταν στην κοιλίτσα της μανούλας του!!! Aaaaanywayyyy εκεί που λες συναντώ μια άλλη αγαπημένη μου φίλη, αρχίσαμε το μπούρου μπούρου και φεύγοντας επειδή βιαζόμουνα ( όπως πάντα) με διάβασμα, τελευταίες δουλειές της βάφτισης, μαγειρέματα, παιδιά και τα συναφή μου λέει η φίλη μου « Ρε συ! Ειλικρινά σε θαυμάζω» . Φυσικά αναφερόταν στην απόφαση μου πέρυσι να συνεχίσω το μεταπτυχιακό μου που άφησα όταν γέννησα τα κορίτσια.

Μαζί με αυτά τα τόσο ευγενικά και γεμάτα αγαπη σχόλια όπως της φίλης μου όμως έχω εισπράξει από φίλες και σχόλια του τύπου « Α ωραία που συνεχίζεις το μεταπτυχιακό, αλλά τα παιδιά ποιος θα τα κρατάει?» « θα λείπεις τόσες ώρες ε?» « και πότε διαβάζεις? Κυριακές????? Και τα παιδιά?» και όλα αυτά τα σχόλια φυσικά συνοδεύονται από το « Ε εντάξει. Δε σε κρίνω. Η κάθε μαμά κάνει ό,τι θεωρεί καλύτερο για το δικό της παιδί».

Ανάμεσα σε αυτές τις δυο εκ διαμέτρου αντίθετες προσεγγίσεις για το αν πρέπει η μαμά να είναι 24/7 με το παιδί της η όχι προσπαθώ και εγώ να βρω που ανήκω. Ξέρεις όταν γέννησα τα κορίτσια μας έμεινα με τη θέληση μου σπίτι να τις μεγαλώσω. Και όταν λέω έμεινα σπίτι το εννοώ κυριολεκτικά. Χωρίς βοήθεια ( είπαμε ο άντρας μας δεν πιάνεται για βοήθεια , είναι και δικά του παιδιά ) χωρίς γιαγιάδες να μπαινοβγαίνουν στο σπίτι για « μου κρατάς μισή ώρα το παιδί να πεταχτώ σε μια δουλίτσα» χωρίς τίποτα. Όχι ότι δεν υπήρχε βοήθεια αν την ήθελα. Απλά εγώ μέσα μου, έχοντας κάνει δικές μου, τις φωνές όλων αυτών που μαστιγώνουν τη μαμά που θα βγει έξω από το σπίτι , θα δουλέψει, θα βγει για ποτό με τις φίλες τις, θα πάει σινεμά και 2ημερα με τον άντρα της σε συνδυασμό με το ότι λατρεύω τα κορίτσια και ήθελα να είμαι συνέχεια μαζί τους για να μην χάσω τίποτα από όλα τα καταπληκτικά πράγματα που κάνουν έμεινα σπίτι. Και πρόσεξε με, δεν το μετανιώνω και αν όλες οι μαμάδες που το ήθελαν μπορούσαν να το κάνουν για τα 2 πρώτα χρόνια της ζωής των παιδιών τους θα το συνιστούσα ανεπιφύλακτα

Όταν όμως είπα ότι θα ξεκινήσω το μεταπτυχιακό είχα πάρα πολλές ενοχές, όπως νομίζω έχουνε οι περισσότερες αν όχι όλες οι εργαζόμενες μαμάδες όταν επιστρέφουν στη δουλειά. Είχα ενοχές για το ότι θα τους λείπω. Είχα ενοχές για το ότι θα έχανα 2 απογεύματα από τη ζωή τους και μέσα σε εκείνες τις ώρες πόσα απίστευτα μπορούν να κάνουν και να είμαι εκεί να τα δω live. Είχα ενοχές γιατί ήξερα ότι μεταπτυχιακό δεν είναι μόνο τα 2 απογεύματα που θα έλειπα αλλά και πόσα πρωινά που θα έπρεπε να διαβάζω άρα και άλλες ώρες απουσίας μου. Και όλα αυτά που σου λέω ήταν για πέρυσι γιατί φέτος εκτός από τα μαθήματα μου συμμετέχω σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα του σωματείου «ΕΛΙΖΑ» για την παιδική κακοποίηση και πηγαίνουμε σε σχολεία ….άρα και άλλες ώρες μείον από τα παιδιά μου. Οι πιο δύσκολες ενοχές όμως ήταν αυτές που είχα επειδή περνούσα καλά και μακριά από τα κορίτσια μου.

Περνάω καλά όταν πηγαίνω στη σχολή μου. Ναι κουράζομαι πολύ, ναι κάποια μαθήματα δεν παλεύονται, αλλά γουστάρω γιατί είναι ο χρόνος ο δικός μου, αυτός που κάνω κάτι για εμένα. Με πηγαίνει μπροστά και με εξελίσσει ως άνθρωπο.

Και ύστερα προσπαθώ να πάρω την παλιά Έττυ (αυτήν που δεν άφηνε ποτέ τα κορίτσια και ήταν τρελή με το να είναι συνέχεια μαζί τους ) και την καινούρια Έττυ ( αυτήν που τις αφήνει κάποιες ώρες και περνάει και καλά κιόλας ) και να βάλω στην εξίσωση και τα βιώματα τα δικά μου όσο μεγάλωνα αλλά και τα μηνύματα που παίρνουμε από την κοινωνία και να βγάλω ένα συμπέρασμα που να λειτουργεί για εμένα και εύχομαι και για εσένα!

Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι η επανέναρξη του μεταπτυχιακού μου παρότι λείπω κάποιες ώρες από το σπίτι μόνο δώρο είναι για τα παιδιά μου. Ξέρεις γιατί? Καταρχάς γιατί μεγαλώνουμε παιδιά σε δύσκολες εποχές. Ένα κακό που έχουμε οι άνθρωποι είναι ότι επαναπαυόμαστε. Επαναπαυόμαστε στο σύντροφο που έχουμε ακόμα και αν δε μας γεμίζει « γιατί που να βρίσκουμε άλλον». Επαναπαυόμαστε σε μια φιλία που δε μας δίνει χαρά « γιατί έλα μωρέ τον/την ξέρω από μικρή » και επαναπαυόμαστε σε παλιές συνήθειες και γνώσεις. Πήγαμε Πανεπιστήμιο, κάναμε και ένα μεταπτυχιακό, βρήκαμε και μια δουλίτσα και καλωσορίστε την ρουτίνα στη ζωή σας. Η γνώση ποτέ δε σταματάει. Και αυτό είναι κάτι που θέλω τα παιδιά μου να δουν από την κίνηση μου να πηγαίνω και εγώ « σχολείο για μαμάδες» όπως το λέμε εμείς. Δεν σταματάω να εξελίσσομαι επειδή έγινα μαμά, ούτε έγινα μαμά και αυτομάτως τα ενδιαφέροντα μου είναι μόνο πάνες, σχολεία, δραστηριότητες παιδιών και παιδικά κατορθώματα. Όχι έχω και άλλα πολλά εγκεφαλικά κύτταρα τα οποία θέλουν ενίσχυση και εκπαίδευση και αυτό δεν έχει ηλικία! Γηράσκω αεί διδασκόμενος όπως έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι άλλωστε!!!

Ένα ακόμη όφελος που έχουν τα κορίτσια μας όταν βλέπουν τη μαμά τους ότι συνεχίζει τις σπουδές της είναι το πρότυπο που τους δίνω. Δε μεγαλώνουμε κορίτσια που θα πρέπει να μπουν σε καλούπια που πολλοί άνθρωποι των προηγούμενο γενεών μπήκαν. Ποτέ δεν είναι αργά να ξεκινήσεις  κάτι καινούριο, να κάνεις κάτι που σε γεμίζει και να εξελιχθείς ως άνθρωπος. Δε σημαίνει ότι επειδή παντρεύτηκες και έκανες παιδιά τέρμα η ζωή και τα κεφαλιά μέσα ( εμετός το λιγότερο με αυτές τις απόψεις). Και μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου ότι αυτά τα έλεγαν παλιά και τώρα τα πράγματα άλλαξαν….χα και ξανά χα!! Εγώ τα άκουσα όλα αυτά όταν ανακοίνωσα ότι θα επιστρέψω στα θρανία !! Οπότε το νου σας αγάπες μου γλυκές!!! « Don’t ever let anyone turn your sky into a ceiling!!!»

Και τέλος έχω να σου πω ότι με το να συνεχίζω να ψάχνω τον εαυτό μου και έξω από τα πλαίσια της μητρότητας είναι το πιο ουσιαστικό δώρο που μπορώ να κάνω στα παιδιά μου. Βλέπω μαμάδες που έχουν παρατήσει τα ενήλικα ενδιαφέροντα τους και αφιερώνονται ολοκληρωτικά στα παιδιά τους. Και μην γελιέσαι. Αυτές οι μαμάδες μπορεί να είναι μαμάδες που δουλεύουν ή που δε δουλεύουν.  Γιατί η μαμά που για 20 χρόνια θα έχει αφιερωθεί αποκλειστικά στο μεγάλωμα των παιδιών της πάει με μαθηματική ακρίβεια το παιδί της σε ενοχικό ενήλικα. Γιατί? Γιατί όταν το παιδί της ενηλικιωθεί και θα θελήσει ( ελπίζουμε) να φύγει από τα φτερά της μανούλας και να ανεξαρτητοποιηθεί θα σέρνει τη μανούλα από πίσω του όπως σέρνει ο φυλακισμένος τη σιδερένια μπάλα στο πόδι του. Γιατί θα έχει ενοχές « να αφήσει τη μανούλα που έγινε θυσία για να τον/την μεγαλώσει»  και « πως να την αφήσω τώρα μόνη της που έχει μάθει να είμαι πάντα κοντά της?». Τα παιδιά μας θα φύγουν μια μέρα από την αγκαλιά μας. Γι’ αυτό τα μεγαλώνουμε. Θέλω τα κορίτσια μου όταν φύγουν από το σπίτι να με παίρνουν τηλέφωνο και να μην νιώθουν ότι είναι η μόνη πηγή ευτυχίας για εμένα αυτό το τηλεφώνημα,  γιατί έχω και άλλα πράγματα που με γεμίζουν και που με κάνουν χαρούμενη και τα παιδιά μου το ξέρουν αυτό!

Ναι, τις λατρεύω, ναι ζω για τα παιδιά μου, ναι στην σκέψη ότι θα φύγουν για σπουδές μια μέρα βάζω τα κλάματα από τώρα (τραγική το ξέρω άστα να πάνε), αλλά δε θέλω να είναι η μόνη μου πηγή ευτυχίας τα παιδιά μου. Γιατί αν το μόνο που με κάνει χαρούμενη είναι τα παιδιά μου τότε οι ίδιες αυτόματα μια ζωή θα έχουν τον ρόλο του διασκεδαστή της μαμάς. Αν η μαμά είναι στενοχωρημένη θα είναι δική τους δουλειά να την κάνουν καλά. Και αν δεν τα καταφέρνουν? Πόσο βαρύ είναι όλο αυτό το φορτίο για τις πλάτες των παιδιών μας?

Και μέσα σε όλα αυτά έχω να σου πω ότι τώρα που λείπω κάποιες ώρες από το σπίτι οι ώρες που είμαι μαζί με τα κορίτσια μου είναι πιο παραγωγικές. Θες η λαχτάρα που έχουμε η μια για την άλλη. Θες ότι έχοντας λιγότερο χρόνο ψάχνεσαι να κάνεις πιο διασκεδαστικά πράγματα ενώ παλιά που ήμασταν συνέχεια μαζί μπορεί να βαλτώναμε στις κλασικές επιλογές? Δεν ξέρω. Πάντως εμένα η απόφαση μου αυτή μόνο ανανέωση μου έχει φέρει και έχει φέρει και φοβερή ισορροπία στη σχέση μου με τα παιδιά μου!!! ( θύμισε μου τα λόγια αυτά αισιοδοξίας όταν θα κάνω την πτυχιακή μου…θα τα χρειαστώ)!!!

Αυτά από εμένα για σήμερα!

Αλήθεια εσένα πως σε βρήκε η νέα σεζόν?

………….. cause with parETTYng we evolve to something better than we used to be!!

Ο παράδοξος τρόπος που έμαθα στις κόρες μου να μοιράζονται τα παιχνίδια τους!!!

Πριν από λίγο καιρό είπαμε να πάμε με τα κορίτσια σε ένα παιδικό θέατρο. Στο τέλος της παράστασης τα παιδιά εκλήθησαν να παίξουν με ό,τι αντικείμενο υπήρχε στο σκηνικό. Βουρ όλα τα παιδάκια στη σκηνή. Κάθισα λοιπόν και παρατηρούσα πως αλληλοεπιδρούσαν τα παιδιά μεταξύ τους (καλά μη νομίζεις ότι μπορούσα και πολύ. Πιο πολύ αλληλεπίδραση μαμάδων έβλεπα……..ξέρεις αυτές που είναι μονίμως πίσω από τον Κωστάκη και την Μαιρούλα και ζητάνε εκ μέρους των παιδιών τους το παιχνίδι από το άλλο παιδάκι και δεν αφήνουν τα παιδιά να αναπτύξουν social skills? Ε αυτές! Καλά άσε….θα σου πω άλλη φορά για αυτές τις μαμάδες γιατί τις έχω άχτι).

AAAAAAANYWAYYYYYYYYYYY!!! Η μεγάλη μου η κόρη πήρε στα χέρια της ένα μεγάλο μπαλόνι. Γενικά όλα τα παιδάκια ήθελαν το μπαλόνι μιας και ήταν ο πρωταγωνιστής της παράστασης. Με το που το έπιασε έπεσαν πάνω της τα άλλα παιδάκια ( συγγνώμη μαμάδες ήθελα να πω) γκρινιάζοντας και προσπαθώντας να της το πάρουν με το ζόρι από τα χέρια. Παρακολουθώ το σκηνικό και κυρίως την διαχείριση της κόρης μου. Δε μασάει σε κάτι τέτοια γενικά. Το σήκωνε ψηλά και δεν το έδινε. Να την τραβάνε και εκείνη να το κρατάει με δύναμη. Ώσπου μπαίνουν οι μαμάδες μπροστά…φυσικά….και όχι για να χρησιμοποιήσουν την ευκαιρία να εκπαιδεύσουν το παιδί τους στο πως ζητάμε ένα αντικείμενο όταν το έχει ένας άλλος ( ήταν μια καλή ευκαιρία ομολογουμένως να διδάξουν στο παιδί ότι όταν θέλω κάτι που έχει ο άλλος δεν ορμάω πάνω του με το ζόρι. Το ζητάω ευγενικά. Βέβαια όποιος έχει μπει σε μαγαζί ΖΑRA στις εκπτώσεις στο γυναίκειο τμήμα μπορεί εύκολα να καταλάβει από που αυτά τα παιδάκια ΔΕΝ έχουν μάθει τρόπους). Επενέβησαν για να πουν στην κόρη μου να δώσει το μπαλόνι.

Επ….τι έγινε? Ήρθαν τα μεγάλα μέσα? Ήρθε η ώρα να επέμβω. Είναι άνισο να αφήσω το 4χρονο παιδί μου απέναντι σε τρελαμένες μαμάδες κακομαθημένων παιδιών (τι εννοείς πως μπορώ και τα αποκαλώ κακομαθημένα? Νομίζω είναι ο ορισμός του κακομαθημένου το παιδί που νομίζει ότι η κοινωνία του χρωστάει τα πάντα και έχει δικαίωμα να παίρνει ό,τι γουστάρει  χωρίς να ρωτάει και με τη μαμά από δίπλα να σιγοντάρει το κακομαθημένο ναρκισσιστικό του παραλήρημα).

Πάω λοιπόν στην κόρη μου, αγνοώντας παντελώς την άλλη μαμά και της λέω ¨ Αγάπη μου, έχεις δίκιο. Δεν είναι καθόλου ευγενικό που σου αρπάζουν το μπαλόνι από τα χέρια.¨. Η άλλη μαμά συνεχίζει «έλα κοριτσάκι, δώσε τώρα το μπαλόνι στα άλλα παιδάκια»

Αγνοώντας την παντελώς και πάλι ( σου είπα για την ικανότητα που έχω να αγνοώ κάποιον που με ενοχλεί τόσο πολύ που χρειάζεται καθρεφτάκι για να δει αν είναι ζωντανός?) λέω στην κόρη μου « Παίξε λίγο εσύ μιας και το πήρες πρώτη το μπαλόνι και μετά δωστο στα άλλα παιδάκια, οκ?».  « Μα δε με αφήνουν να παίξω μαμά. Με τραβάνε» μου απαντάει. Και της λέω « έχεις δίκιο αγάπη μου. Δεν είναι καθόλου ωραίος τρόπος αυτός!»…….

Μουγκα η άλλη μαμά. Πήρε το κουράγιο να πει στο παιδί της να περιμένει  και μπόρεσε η κόρη μου επιτέλους να περιεργαστεί αυτό το μπαλόνι για τα υπόλοιπα 30 δευτερόλεπτα που ήθελε. Τόσο ήταν…..

Το πως πρέπει να μάθουν τα παιδιά μας να μοιράζονται είναι ένα φλέγον ζήτημα στις μαμαδοσυζητησεις αλλά και όχι μόνο. Έχω βρεθεί άπειρες φορές μπροστά σε σκηνικό όπου παιδάκι Α ζητάει επίμονα το παιχνίδι του παιδιού Β. Το παιδί Β δε θέλει να το δώσει. Το παιδί Α κλαίει. Η μαμά του παιδιού Β το πιέζει να δώσει το παιχνίδι του στο παιδί Α  λέγοντας «έλα για λίγο δωστο πια και θα στο ξαναδώσει. Πως κάνεις έτσι? Εμείς είμαστε καλά παιδάκια (καλά αυτό το εμείς το αφήνω ασχολίαστο για την ώρα), μοιραζόμαστε τα παιχνίδια μας ». Μα γιατί πρέπει σώνει και ντε να το δώσει? Δικό του δεν είναι? Θες να έρθω εγώ να σου πάρω την μπουκιά από το στόμα την ώρα που τρως κάτι που επιθυμείς πολύ?

Να σου πω τον παράδοξο τρόπο που εγώ χρησιμοποιώ και οι κόρες μου μοιράζονται τα παιχνίδια τους? Τους επιτρέπω να ΜΗΝ τα μοιράζονται. Σε μπέρδεψα? Άκου να δεις πως λειτουργεί. Όταν παίζει η μεγάλη μου η κόρη με ένα δικό της παιχνίδι και πάει η μικρή και θέλει να το πάρει η μεγάλη πολλές φορές θα στραβώσει. Ακόμα και αν η μικρή ρωτήσει ευγενικά η μεγάλη και πάλι μπορεί να μην θέλει. Εκεί λοιπόν αντί να της πω « έλα ρε αγαπούλα μου δωστης το παιχνίδι/παίξτε μαζί/είναι μικρούλα μωρέ και δεν καταλαβαίνει (καλά αυτό το τελευταίο με το μικρούλα και δεν καταλαβαίνει δεν ξέρω ποιος το διέδωσε αλλά μιλάμε για μεγάλη αυταπάτη)» προτιμώ να της πω « αν θες να το μοιραστείτε οκ. Αν όχι, δικό σου είναι. Ό,τι θες κάνε!» Ε αυτό είναι! Άπαξ και δώσεις στο παιδί την ευκαιρία να αποφασίζει μόνο του και δεν το ευνουχίζεις παίρνοντας εσύ τις αποφάσεις και που άμα δεν στις εκπληρώσει του φοράς και μια ταμπέλα του « κακού/ανυπάκουου/δύσκολου» παιδιού, το κέρδισες το παιδί. Εφτά στις 10 φορές με αυτόν τον τρόπο τα κορίτσια μου παίζουν αρμονικά . Ε στις υπόλοιπες 3 τι θες? Παιδιά είναι! Εννοείται θα τσακωθούν και θα διαφωνήσουν. Μην είμαστε υπερβολικοί στις απαιτήσεις μας γιατί γυρίζει μπούμερανγκ πολλές φορές!

Ξέρεις τι έχω παρατηρήσει τα τελευταία χρόνια που είμαι μαμά? Οι άνθρωποι που δυσκολεύονται να μοιραστούν κάτι που τους ανήκει με κάποιον ή αυτοί που δύσκολα θα σου κάνουν μια εξυπηρέτηση είναι αυτοί που έχουν έλλειμμα αγάπης και προσοχής. Το ξέρω, το παραδέχομαι. Η κατάσταση μου είναι μη αναστρέψιμη, μέσα μου κρύβω ένα καταπιεσμένο παιδί των λουλουδιών, αλλά τι να κάνω? Ειλικρινά όπου γυρίσω, ό,τι και να δω για εμένα όλα εκεί καταλήγουν. Είναι οι άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν επαρκώς ή ακόμα χειροτέρα αγαπήθηκαν με τρόπο όχι συστηματικό , με  γονείς που ανάλογα με τα φεγγάρια ήταν παρόντες ή απόντες δημιουργώντας σύγχυση στο παιδί που δεν ήξερε τι να περιμένει. Αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν και έγιναν ενήλικες που είναι πεινασμένοι …….και όπως όλοι ξέρουμε ο πεινασμένος δε θα μοιραστεί εύκολα το πιάτο του…..

Καταλαβαίνω ειλικρινά την επιθυμία που έχουν όλοι οι γονείς να μεγαλώσουν παιδιά που μοιράζονται, που δεν σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους και είναι ευαίσθητα για τον διπλανό τους. ΟΜΩΣ πως περιμένω από το παιδί μου να είναι πρόθυμο να μοιράζεται όταν μεγαλώνει νιώθοντας ότι ανά πάσα στιγμή το αντικείμενο που έχει στα χέρια του μπορεί και να του το πάρουν ( και να το πουν και κακό παιδί εάν αντιδράσει)? Και υστέρα, πως περιμένω το παιδί μου να αντιδράσει σε κάτι που το ενοχλεί όταν εγώ το έχω μαλώσει όταν αντέδρασε για κάτι που το ενόχλησε και το είπε?

Να σου πω κάτι?

Θεωρώ μεγάλο προσόν για έναν άνθρωπο να μπορεί να βγαίνει μπροστά, να υπερασπίζεται τον εαυτό του και τα θέλω του και να διεκδικεί το δίκιο του. Γι’ αυτό και εγώ όταν αρνείσαι να δώσεις το παιχνίδι που παίζεις σε ένα άλλο παιδάκι την στιγμή που στο ζητάει, σε καμαρώνω!! Σε καμαρώνω που έχεις άποψη και δεν παρασύρεσαι από τις πιεστικές μαμάδες γύρω τριγύρω! Σε καμαρώνω που έχεις την αυτοπεποίθηση να πεις « όχι, δε θέλω τώρα να στο δώσω» και να θέσεις τα όρια σου. Και έπειτα, σε καμαρώνω πως διαχειρίζεσαι τις συνέπειες της πράξης σου. Γιατί ναι, έχει και συνέπειες αυτό! Αλλά δεν έχει σημασία. Έτσι μαθαίνεις στη ζωή! Και είναι σπουδαίο να μαθαίνεις από τις δικές σου πράξεις και όχι από τα δικά μου κηρύγματα. (σου υπόσχομαι να το θυμάμαι αυτό όταν μας χτυπήσει την πόρτα η άτιμη εφηβεία!!).

Και αν κάπου τα βρεις σκούρα, γύρνα και κοίτα πίσω σου…εκεί είμαι!!

……teach your kids how to share the  parETTYng  way!

Να είσαι καλά!