Η μέρα που κατάλαβα ότι η αλλαγή έρχεται από εμένα και έβαλα τέλος στη μιζέρια!!

Οδηγώ.

Περνώ από ένα άλσος κάπου στον Χολαργό.

Και γύρω μου παρατηρώ τις πολυκατοικίες.

Δεκάδες διαμερίσματα, κουτάκια θα τα περιέγραφε κανείς καλύτερα.

Παρατηρώ τους ανθρώπους που περπατάνε στο δρόμο.

Σκυφτοί, σοβαροί, σε σκουντάνε πηγαίνοντας βιαστικά στον προορισμό τους και αντί να σου ζητήσουν συγγνώμη ( όχι τόσο για τη συγγνώμη βρε παιδάκι μου, αλλά έτσι, για την επαφή) σου ζητάνε τα ρέστα « που δεν βλέπεις που πας πρωί πρωί».

Ξυπνάμε κάθε μέρα με στρες και νεύρα να πάμε σε μια δουλεία που οι μισοί δεν επέλεξαν και οι άλλοι μισοί που την επέλεξαν λατρεύουν να μισούν.

Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια!

Δεν προλαβαίνουμε να γνωρίσουμε τον διπλανό μας.

Είμαστε καχύποπτοι με αυτόν που μας χαμογελάει πιστεύοντας ότι η ευγενική του συμπεριφορά κάτι κρύβει.

Ένα από τα αγαπημένα παιχνίδια ρόλων που παίζουν οι κόρες μου είναι « Τα ρομπότ». Και αναρωτιέμαι. Πότε γίναμε και εμείς ρομπότ? Γιατί ώρες ώρες έτσι νιώθω….

Όλα τα κάνουμε γρήγορα και μηχανικά.

Μαγειρεύουμε απλά για να φάμε. Τσάκα τσάκα. Όλα γρήγορα  «γιατί δεν έχουμε χρόνο»

Τρώμε στο πόδι γιατί « δεν έχουμε χρόνο»

Κάνουμε τα απαραίτητα ψώνια- δουλειές της εβδομάδας ακόμα πιο γρήγορα γιατί « δεν έχουμε χρόνο».

Παίζουμε με τα παιδιά μας και τους αφιερώνουμε χρόνο τόσο όσο « γιατί δεν έχουμε χρόνο»

Και φυσικά παραμελούμε συστηματικά τον εαυτό μας και τις ανάγκες μας (  βλέπε χρόνο με τον άνθρωπο μας, βλέπε γυμναστική, βλέπε χρόνο με τις φίλες μας κοκ) « γιατί δεν έχουμε χρόνο»

Και τελικά τί είναι αυτό για το οποίο έχουμε χρόνο?

Έχουμε γίνει ρομπότ χωρίς συναίσθηση.

Μασάμε την τροφή μας βιαστικά και ανάθεμα και αν παίρνουμε τον χρόνο να την απολαύσουμε.

Και αυτό είναι το μοτίβο που διέπει τη ζωή μας σε όλους τους τομείς.

Η βιασύνη.

Και αναρωτιέμαι λοιπόν, αυτός είναι ο σκοπός της ζωής μας? Και με αυτό δεν εννοώ τον σκοπό για τον οποίο ο καθένας νομίζει ότι έχει έρθει σε αυτό τον κόσμο γιατί είναι μεγάλη και άλλη συζήτηση. Μιλάω για τον σκοπό με την έννοια του στόχου. Γιατί εγώ σίγουρα δεν έχω τέτοιο σκοπό.

Έκλεισα τα μάτια μου και με φαντάστηκα πως θα είμαι σε 40 χρόνια από τώρα ( φανταστικά αφυπνιστική άσκηση από την αγαπημένη μου Νικόλ από το Inspired For Life coaching – IFL-  για το οποίο θα σου μιλήσω άλλη φορά φυσικά). Η ηλικιωμένη κυρία του μέλλοντος ήταν πολύ κουρασμένη και            « βαριά» από όλα αυτά που άντεχε όταν ήταν νέα και από την πολλή βιασύνη της δεν είχε ζήσει στο έπακρο την κάθε της στιγμή.

Δεν μπορώ να σου πω ότι είμαι αυτή η γριούλα σήμερα. Αλλά κάποιες φορές που αφήνω το άγχος να με κυριεύει γιατί « θα αργήσουμε» « πάμε πάμε γρήγορα για να τα προλάβουμε όλα» έχω νιώσει πως της αφήνω χώρο να αναπτυχθεί. Πρόσεχε τι σου είπα…. Της αφήνω χώρο…. ΕΓΩ όχι κανένας άλλος. Από έμενα εξαρτάται τί γριούλα θέλω να συναντήσω και εγώ είμαι αυτή που κάνω τις επιλογές μου για το πως θα ζω.

Θέλω να ζω με ηρεμία.

Θέλω να ανοίγω το παράθυρο το πρωί και να παίρνω έστω και 10 δευτερόλεπτα να απολαύσω το πρωινό αεράκι στο προσώπου μου ( που έτσι κρύο που είναι φέτος τσιτώνει και το δέρμα κορίτσια οπότε win-win κατάσταση εδώ)

Θέλω να τρέχω, να παίζω και να γελάω δυνατά με τα κορίτσια και, όπως οι ίδιες κάθε μέρα ανακαλύπτουν καινούρια πράγματα στον κόσμο έτσι και εγώ  να δοκιμάζω μαζί τους κάθε φορά κάτι καινούριο, κάτι έξω από την όρια της ασφάλειας μου.

Η ρομαντική και ονειροπόλα φύση μου αδυνατεί να δεχτεί ότι οι άνθρωποι είναι προορισμένοι για να περπατάνε σκυφτοί, με μούτρα όλη μέρα.

Να ζούμε μέσα σε κουτάκια, να σκεφτόμαστε μέσα σε κουτιά και να τρώμε τροφές που έρχονται μέσα σε κουτιά.

Σε λίγες μέρες θα μοιραστώ μαζί σου τις αλλαγές που έχω κάνει φέτος και πόσο αυτές ήδη έχουν αλλάξει προς το ( πολύ) καλύτερο την καθημερινότητα μου. Όχι όμως τώρα.

Γιατί τώρα, σήμερα αυτό που ήθελα να μοιραστώ μαζί σου ήταν η δύναμη ΣΟΥ.

Ήθελα να σου υπενθυμίσω ότι αν δε σου αρέσει εκεί που στέκεσαι, κουνήσου, δεν είσαι δέντρο.

glinda-youve-always-had-the-power-may-dear

Αν δε σου αρέσει το « κουτί» μέσα στο οποίο ζεις και δεν μπορείς να το αλλάξεις, τότε φτιάξτο. Κάντο τόσο όμορφο που να ανυπομονείς το βράδυ να γυρίσεις εκεί. Γέμισε το αντικείμενα που σε γεμίζουν όμορφες αναμνήσεις και ανθρώπους που θα σε κάνουν να θέλεις μαζί τους να δημιουργήσεις νέες ακόμα καλύτερες.

Φτιάξε ομορφιά στη ζωή σου με ό,τι μέσα διαθέτεις. Μην βλέπεις τί έχουν οι άλλοι και να περιμένεις να αποκτήσεις και εσύ τα ίδια για να πετύχεις τον στόχο σου. Υπάρχουν πολλοί δρόμοι για να οδηγηθούμε στην ευτυχία…. χάραξε τον δικό σου.

Δυσκολίες υπάρχουν. Πάντα θα υπάρχουν. Είναι σαν τον άνεμο. Πάντα υπάρχει. Άλλοτε είναι με το μέρος μας και άλλοτε γίνεται απειλητικός και μας γεμίζει φόβο. Μάθε λοιπόν να αναγνωρίζεις τις δυσκολίες, να τους δίνεις τη σωστή διάσταση και μέγεθος κάθε φορά και να συνεχίζεις την πορεία σου με πανιά ανοιχτά!!!

Να είσαι καλά.

……………..cause with parETTYng we are not afraid of the wind of change!